ログイン“เรียกพ่อสิจ๊ะ” กรองแก้วแก้ “ค่ะ คุณพ่อรู้ได้ยังไงว่าอ็องตวนไปช่วยรักษ์ที่โกดัง” เธอถามซ้ำอีกรอบ “นนท์เพื่อนของเอมมิกามาหาเราที่บ้าน บอกว่าเอมมิกาจับตัวหนูไป” ราฟาเอลบอกคร่าวๆ เขาแปลกใจเล็กน้อย ที่ชายหัวใจหญิงเป็นเพื่อนเอมมิกา แต่กลับมาบอกให้พวกเขาถึงแผนการของเอมมิกา ‘แนนซี่ไม่ต้องการให้เอมมี่ทำผิดไปมากกว่า แนนซี่ขอร้องอีกอย่างได้ไหมฮะ อย่าทำร้ายเอมมี่เลยนะฮะ คุณป้ากรองแก้ว คุณลุงราฟาเอล นะคะทุกๆคน’ เอมมิกาช่างมีเพื่อนที่แสนดี แต่ตัวเองกลับหลงผิด เพราะความรักบังตา...ทำให้เห็นผิดเป็นชอบ “รักษ์คงไม่เอาผิดเอมมิกา เพราะเธอแค่ต้องการความรัก” คนฟังพยักหน้าเข้าใจ แต่เอมมิกาคงถูกดำเนินคดีตามกฎหมายอยู่ดี ยังไงเอมมิกาย่อมได้รับโทษของตัวเองที่ทำผิด “เธอรักคุณอ็องตวนมากนะคะ เธอรักเขามาตั้งนาน” “ไม่เอาน่า ธิรักษ์ หนูอย่าคิดมากสิ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะพลอยเครียดตาม” กรองแก้วปลอบ “ค่ะ รักษ์เป็นห่วงคุณอ็องตวนมากกว่า” เธอพึมพำ ไม่ยอมนั่ง มัวแต่ชะเง้อมองเข้าไปในห้องผ่าตัด ห่วงชายหนุ่มจับใจ “เอมมี่เป็นไงบ้าง” นนท์เอ่ยถามด
ทว่า...ใครทำอะไรไว้ ย่อมได้สิ่งนั้นกลับคืน รถที่เอมมิกากับพวกใช้หลบหนีเป็นรถคันเก่า เครื่องยนต์พังบางส่วน ทำให้หนีไปได้ไม่ไกลถึงห้าร้อยเมตร ตำรวจรวบตัวไว้ได้ทัน “ปล่อยฉันนะ ฉันเดินเองได้” เอมมิกาขัดขืนเมื่อถูกตำรวจจับใส่กุญแจมือ สายตาเหลือบมองเธออย่างเครียดแค้น เพียงชั่วครู่แปรเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าเมื่อมองชายในอ้อมกอดของเธอ “คุณอ็องตวนอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะ รักษ์ไม่อยากเป็นแม่ม่ายหรอกนะ” ธิรักษ์ไม่รู้จะต่อว่าชายหนุ่มที่หลับใหลในอ้อมกอด หรือพูดให้เขามีกำลังใจสู้ต่อพิษบาดแผลดี “คุณปลอดภัยแล้ว” เสียงแหบพร่าหลุดที่เปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ธิรักษ์ยิ้มกว้างเมื่อชายหนุ่มตอบสนองในสิ่งที่เธอพูด “หนูธิรักษ์รีบพาอ็องตวนขึ้นรถพยาบาลเร็ว” ราฟาเอลปรี่ตัวเข้ามาช่วยประคองลูกชายขึ้นรถโรงพยาบาล ซึ่งทางตำรวจโทร.แจ้ง หลังจากที่เกิดเหตุมีผู้บาดเจ็บ “หนังเหนียวมากนะ ไอ้ลูกชาย” ราฟาเอลตบไหล่ลูกชายเบา ๆ ประคองให้นั่งบนเตียงอย่างช้า ๆ เพราะแผลทางด้านหลังไม่เหมาะกับการนอน “คุณอ็องตวนอดทนไว้นะคะ เพื่อลูกของเรา” เธอมองอ็องตวนที่ซบไหล่เธอไม่ห
“อ็องตวนเป็นไงบ้าง” ราฟาเอลถลาคลายแกะเชือกที่ผูกติดลูกชายไว้กับเสา พร้อมตำรวจห้านายไล่ตามกลุ่มคนร้าย “ผมต้องไปช่วยธิรักษ์ เธอถูกเอมิกาจับตัวไป” เขาบอกบิดา ลุกรี้ลุกรนวิ่งไปตามตำรวจ เขารู้ว่าเอมมิกาเป็นคนไม่ยอมแพ้ และไม่ล้มเลิกอะไรง่าย ๆถ้าไม่ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ ตำรวจขึ้นรถตามชายฉกรรจ์สองคนที่หอบหิ้วเงินจำนวนสิบล้านขึ้นรถ ในรถกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอยของเอมมิกาและธิรักษ์ หรือแม้กระทั่งชายทั้งสองคน อ็องตวนรีบวิ่งไปอีกฝั่งของโกดัง เมื่อคิดเอมมิกายอมมีแผนสำรองไว้เสมอ และมันเป็นตามอย่างที่เขาคาด “หยุดเถอะ เอมมี่” เขาเตือนสติเอมมิกา พร้อมยกมือขึ้นเดินเขาไปใกล้เอมมิกาที่ตอนนี้กำลังใช้ปืนจี้ผู้หญิงที่เขารัก และชายสองเตรียมจะออกรถ “ไม่มันสายเกินไปแล้วค่ะ” เอมมิกาส่ายหน้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอจะไม่หยุด... “ไม่ว่ายังเอมมี่ก็ต้องติดคุกอยู่แล้ว เอมมี่ไม่เชื่อด้วยว่า พี่อ็องตวนจะยอมปล่อยเอมมี่ไปง่าย ๆ เอมมี่ทำกับเมียพี่ซะขนาดนี้” “พี่จะไม่เอาเรื่องเอมมี่ เรื่องที่เกิดขึ้นมันคือฝันร้ายเท่านั้นเอง”
“มาขอกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ เอมมี่อุตส่าห์วางแผนนี้ตั้งนาน จะมาจบลงง่ายด้วยคำขอร้องของพี่แค่ไม่กี่คำ” เอมมิกาเดินไปหยิบปืนที่วางไว้บนโต๊ะมาจ่อที่ศีรษะของหญิงสาว “แล้วถ้าคำของร้องพี่มันเป็นแบบนี้ พี่อ็องตวนยังต้องการมันไหมคะ” “อย่านะเอมมี่ เอมมี่ต้องการอะไรบอกพี่ แต่ช่วยปล่อยธิรักษ์ได้ไหม เธอไม่เกี่ยวอะไร” “ไม่เกี่ยวอะไรล่ะค่ะ มันแย่งพี่อ็องตวนไปจากเอมมี่ ถ้าไม่มีมันเอมมี่ก็คงเป็นเจ้าสาว ไม่ใช่นางนี่” เอมมิกาใช้มืออีกข้างจิกผมของธิรักษ์ “โอ๊ย... เธอคิดผิดแล้วล่ะ เอมมิกา ถึงฉันตายไป เขาก็ไม่มีวันรักเธอ” ธิรักษ์พยายามเค้นถอยคำเย้ยยัน “ปากเก่งนักน่ะ” เอมมิกากำลังจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหยิ่งยโส แต่หยุดชะงักเสียก่อน “จะทำพี่จับไว้ก็ได้ แต่เอมมี่ปล่อยคุณธิรักษ์กลับไปเถอะนะ คนที่ทำให้เอมมี่เจ็บเป็นพี่เองไม่ใช่เหรอ ขอให้แค้นของเอมมี่มาลงที่พี่เถอะ” อ็องตวนหว่านล้อม สิ่งที่เขาห่วงตอนนี้คือหญิงสาวที่ถูกมัด เขายอมทุกอย่างขอแค่เธอปลอดภัย “พี่อ็องตวนรักมันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ ทั้ง ๆ
“ปล่อยฉันไปเถอะ” เธอวอนขอ หยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อโดนล้อมกรอบ “เอมมิกาจ้างพวกนายเท่าไหร่ ฉันจะให้มากกว่า ขอแค่ปล่อยตัวฉันไป ฉันจะไม่เอาเรื่อง พวกนายคงไม่อยากติดคุกหรอกใช่ไหม” “ไม่มีประโยชน์หรอกธิรักษ์” เสียงของเอมมิกาดังขึ้น และเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ “แสบนักนะ” เอมมิกาฟาดมือลงบนแก้มหญิงสาวจนเป็นรอยแดง “เอาตัวมันไป” สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์ทั้งสองมัดมือมัดเท้า แบกหญิงสาวฟาดบ่าพาเธอมาไว้ที่เดิม แต่คราวนี้กลับผูกเธอกับเก้าอี้แน่นหนากว่าเดิม “พวกแกเฝ้าให้ดี อย่าให้หลุดไปได้ ไม่ใช่แค่พวกแกจะชวดเงินก้อนโตแล้ว ยังจะไม่ได้อะไรจากฉันอีก” เอมมิกาสั่งย้ำ ปรายตามองหญิงสาวเก้าอี้อย่างเครียดแค้น “แล้วเจ๊จะไปไหน” “จะไปไหนก็เรื่องของฉัน” เอมมิกาเดินไปเอาอุปกรณ์สำหรับทำแผลจากในรถ ก่อนกลับมารอเวลาให้ใครบางคนมาช่วยตัวประกัน ถึงเวลาของเธอแล้วที่เอาคืนทุกคนที่สร้างบาดแผลในใจของเธอ อ็องตวนไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาสักนิด ทั้งที่เธอพยายามทำทุกอย่าง แต่กลับหญิงสาวที่ถูกผูกติดกับเก้าอี้สามารถคว้าใจของชายหนุ่มไปได้ทั้งหัวใจ ในเมื่อเธอไม่
อ็องตวนสะดุ้งตื่น เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นถี่ ๆ ปลุกเขาเป็นอย่างดีเชียวล่ะ มัวแต่เป็นห่วงหญิงสาว ใจเขากระวนกระวายและทำให้หลับในช่วงเช้า “ฮัลโหล...” เขายังไม่ทันพูดต่อกลับถูกแทรกเสียก่อน “ถ้าแกอย่างได้เจ้าสาวของแกกลับไปในสภาพยังดี ๆ ล่ะก็ เตรียมเงินสิบล้านไว้ให้พร้อม” น้ำเสียงเหี้ยมโหดดังลอดผ่าน อ็องตวนได้ยินทุกคำพูดของชายปริศนา “นี่แกเองเหรอที่จับตัวเมียฉันไป” อ็องตวนเค้นเสียงถาม กัดฟันกรอด “ใช่ฉันเอง แล้วถ้าเรื่องไปถึงหูตำรวจ ฉันรับรองได้เลยว่าเมียแกได้กลายเป็นศพแน่” สิ้นเสียงปริศนาโทรศัพท์ตัดสายไปอย่างอัตโนมัติ “โธ่เว้ย” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ตาสว่างโร่ ลุกเตรียมอาบน้ำชำระร่างกาย น้ำเย็น ๆ ไม่อาจดับความทุกข์ร้อนในใจลงไปได้ อ็องตวนรีบออกจากห้องเพื่อแจ้งเรื่องธิรักษ์ถูกจับตัวเรียกค่าไถ่ให้ทุกคนทราบ “ตายจริง! ยัยรักษ์” รตีแทบทรุดลงบนพื้นถ้าไม่ติดวิทูรประคองเอาไว้ มานั่งโซฟาพร้อมเรียกเด็กรับใช้ให้เอายาดมมาให้ “แล้วแกรู้ได้ยังไงว่ามีคนจับตัวธิรักษ์ไปจริง ๆ” ราฟาเอลคาดคั้นลู







