ถักทอรักด้วยหัวใจ

ตอนที่ 1เพียงแค่ความผิดพลาดครั้งเดียว ครั้งเดียวที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้น กลับก่อให้เกิดบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ตรงนี้ มือเล็กวางมือลงบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ส่วนอีกมือก็ถือบางสิ่งบางอย่างที่มันบ่งบอกว่า…“ทะ ท้อง”ท้องจริง ๆ เหรอ แม้จะเห็นชัดแต่ก็ยังไม่อยากเชื่อ ไม่อยากให้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันเป็นความจริง ขีดแดง ๆ สองขีดที่ในคู่มือบอกว่า มันคือผลของการตรวจ ริมฝีปากเล็กสั่นน้อย ก่อนจะขบเม้มเข้าหากันจนเจ็บ ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นเดินออกจากห้องน้ำ เธอต้องทำยังไง ทำยังไงดีก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูเรียกให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนชักโครกสะดุ้งตกใจก๊อก ก๊อก ก๊อก“พราว…”“พราวลูก”“ขาแม่” มือเล็กรีบยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง รีบเดินออกจากห้องน้ำ เดินไปเปิดประตูห้องนอนออกไปส่งยิ้มให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตู“ทำอะไรอยู่ลูก แม่มาตามไปกินข้าว”“เดี๋ยวพราวตามลงไปค่ะ”“เร็ว ๆ นะลูก เดี๋ยวข้าวต้มจะเย็นหมด”“ค่ะ” ยิ้มรับด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนเดิม เหมือนเมื่อครู่มันไม่มีอะไร มองตามแผ่นหลังของผู้เป็นแม่ที่เดินลงบันไดไปชั้นล่างก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเศร้าลง เธอไม่อยากให้แม่กับพ่อผิดหวังแต่ว่า…

ตอนที่ 3เท้าเล็กที่ก้าวเดินเข้ามาภายในรั้วบ้าน สายตาคู่สวยมองรถของผู้เป็นพ่อที่ยังคงจอดนิ่งอยู่ในโรงจอดรถของบ้าน ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว ปกติพ่อกับแม่จะออกไปที่ร้านตั้งแต่เช้าเพื่อไปดูความเรียบร้อยก่อนที่ร้านจะเปิดทุกวัน“กลับมาแล้วเหรอ”น้ำเสียงนิ่ง ๆ ของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงโซนรับแขกของบ้าน เรียกให้คนตัวเล็กที่เปิดประตูเข้ามาหยุดชะงัก ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าระบายยิ้ม แล้วเดินตรงไปนั่งลงข้างคนเป็นพ่อ ทั้งที่รู้สึกถึงความผิดปกติในสายตาและน้ำเสียงของพ่อ“พ่อยังไม่ออกไปที่ร้านเหรอคะ”“เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา”“ก็ ไปนอนกับฟ้าใสไงคะ” ทำไมกันนะ ทั้งพ่อ ทั้งแม่มองหน้าเธอแบบนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นแรง เมื่อท่านทั้งสองเอาแต่นิ่ง ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา ก่อนที่พ่อจะวางอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะกระจกทรงสี่เหลี่ยมหน้าโซฟา“บอกพ่อหน่อย ว่ามันคืออะไร”“พราวนิชา !” เมื่อลูกสาวเอาแต่เงียบ คุณดิษย์เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวเสียงดัง“คุณคะ เราตกลงกันแล้ว ว่าจะค่อย ๆ คุยกันไม่ใช่เหรอ”“คุณจะให้ผมใจเย็นได้ยังไงคุณปัด ทำไมเด็กคนนี้มันทำตัวแบบนี้ !” คุณดิษย์ตะโกนออกมาอย่างหมดความอดทน ความอดทนที่เก็บเอาไว้ตั้งแต

ตอนที่ 5กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาจากโซนครัว ในตอนที่เจ้าของห้องเปิดประตูเข้ามา คิ้วหนาของธารทัพพ์ขยับขึ้นพร้อมกับก้มมองดูเวลาบนหน้าปิดนาฬิกาเครื่องหรูของตัวเอง เวลาสามทุ่มเกือบจะสี่ทุ่ม เด็กนั่นกินข้าวตอนนี้ ?“ทำอะไร”เสียงของเขาทำให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ครัวสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนเจ้าตัวจะหันมามองกันพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนกำลังกลัวเขาดุ“ทำข้าวไข่เจียวค่ะ”“ตอนนี้”“ค่ะ” ใบหน้าเล็กพยักหน้าเบาพร้อมกับตอบเขา รู้สึกอายหน่อย ๆ เมื่อเขาถามว่าตอนนี้ ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนที่กำลังตั้งท้องไหม ที่จะรู้สึกหิวช่วงดึก ๆ แบบนี้ แต่ว่าเธอเป็นมาสามสี่วันแล้ว เพียงแค่บางวันเขากลับดึกกว่านี้ หรือกลับมาเร็วแล้วกลับเข้าห้องตัวเองแล้ว เขาถึงไม่เจอกันกับเธอที่ออกมาทำอาหารกินที่ห้องครัว“คุณทัพกินอะไรมาหรือยังคะ กินด้วยกันไหมคะ พราวจะทำให้”“ไม่ล่ะ”คนหน้านิ่งตอบปฏิเสธ แต่สายตาของเขาก็จับจ้องมองเมนูที่อีกคนทำ ก่อนจะละสายตาแล้วเดินหันหลัง เดินขึ้นบันไดกลับห้องนอนของตัวเอง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีปากเล็กของคนที่ยืนมองกันยื่นปากน้อย ๆ ออกมาตามหลังเขาด้วยท่าทางหมั่นไส้“คนอะไรขี้เก๊กมาก”ปาก