บทนำ 10

            “ค่ะป้า เดี๋ยวรักษ์ขออาบน้ำสักสิบนาทีนะคะ” เธอส่งยิ้มให้รตี พยายามทำหน้าให้สดใสที่สุด

            “งั้นป้าลงไปรอข้างล่างนะ” รตีบอก พลางมองสีหน้าของหลานสาวที่แสร้งทำยิ้มแย้ม คิดแล้วก็เธอต้องโทษสามีอยู่ภายในใจที่คิดแผนทำให้ธิรักษ์ต้องเสียใจ คิดมากเรื่องอาการป่วยปลอมๆของวิทูร แล้วยังต้องเครียดเรื่องต้องการให้ธิรักษ์สร้างครอบครัว

            หลังจากคุยกับรตีเสร็จ ธิรักษ์ไม่อยากเสียเวลานึกถึงอะไรที่มันไร้สาระ เธอรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว กลัวว่าคนอื่นจะรอ อีกอย่างท้องของเธอก็เริ่มประท้วงมาแล้วบ้าง

            สิบนาทีตามที่ให้ไว้กับรตีตรงเป๊ะ เธอลงมาทานข้าวเย็น และต้องตกใจเมื่อเห็นลุงวิทูรลงมาทานข้าวที่นั่งหัวโต๊ะ

            “ลุงลงมาได้ยังไงคะ” เธอถามระคนสงสัย แต่พอมาคิดอีกทีลุงเธอเป็นมะเร็งไม่ได้เป็นหงอยเสียหน่อยถึงเดินไม่ได้

            “อ้าว ยัยรักษ์ลุงเป็นมะเร็ง เท้าของลุงยังทำงานได้”

            “อ้อ ค่ะ” ธิรักษ์ยิ้มขึ้นมาบ้าง เมื่อวิทูรเย้าแหย่เธอเช่นเดิม

            “มาทานข้าวดีกว่ารักษ์ ร้อนๆอยู่เลย” ธิรักษ์รีบนั่ง เด็กรับใช้ก็รีบตักข้าว บริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

            “รักษ์มาคิดๆดูว่าลุงควรทำการบำบัดด้วยสมาธิ รักษ์เคยอ่านในนิตยสารสุขภาพว่ามะเร็งสามารถหายขาดได้ ถ้าเราบำบัดอย่างถูกวิธี” พอมานั่งเธอก็รีบเสนอความเห็นของเธอที่เพิ่งคิดได้ขณะที่ลงบันได

            “เชื่อลุง หมอบอกยังไงก็ไม่หาย” วิทูรบอกเสียงเข้ม พลางแอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง

            “แต่ว่าเราควรลองไม่เหรอคะ” ธิรักษ์พยายามแนะนำ

            “งั้นลุงจะยอมทำสมาธิบำบัดตามคำแนะนำของรักษ์ แต่รักษ์ต้องมีแฟนมีเหลนให้ลุงกับป้า” เมื่อธิรักษ์ไม่ยอมล้มเลิกหาทางรักษาเขา วิทูรที่ไม่ชอบยอมแพ้ใครถึงกลับตั้งเงื่อนไขขึ้นมา “ลุงจะกินยาให้ตรงเวลาพยายามรักษาตัว ถ้ารักษ์สามารถหาแฟนได้”

            ธิรักษ์ตาโต กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ แล้วเธอจะหาแฟนและเหลนมาได้อย่างไรกัน ทั้งชีวิตนี้ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเดียว

            “เลิกถกกันได้แล้ว หยุดทั้งลุงทั้งหลานเลย รักษ์อย่ายั่วโมโหลุงเยอะเดี๋ยวอาการหนักเข้าไปอีก” รตีที่เป็นฝ่ายเอ่ยหันหาวิทูร และหันมาหาธิรักษ์บ้าง

            “ไหงเป็นความผิดของรักษ์ได้ค่ะ” ธิรักษ์ทำปากยื่นน้อยๆ ก่อนหันมาสนใจกับข้าวตรงหน้า พร้อมตักอาหารให้วิทูร ถึงจะทะเลาะกันเธอก็ไม่ลืมว่าวิทูรป่วยอยู่ ต้องการการเอาใจใส่มากๆ

             หลังจากทานอาหารเรียบร้อย ธิรักษ์คิดว่าใครที่ควรจะมาเป็นพ่อของลูก หรือเธอว่าไปขอบริจาคอสุจิจากใคร ยิ่งคิดยิ่งพิลึกกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัว  ถ้าไม่ทำก็อดห่วงวิทูรอาจจะประชดเธอด้วยการไม่ดูแลตัวเองอย่างที่พูด พอนึกมาเรื่อยๆก็นึกถึงชายหนุ่มที่ช่วยเธอเมื่อหลายคืนก่อน

            “คุณอ็องตวน” ชื่อของชายหนุ่มต่างชาติหลุดออกจากปากของเธอ เขาเคยบอกว่าเคยอยู่ที่ประเทศไทยก่อนไปบริหารงานต่อที่ต่างประเทศ แสดงว่าบางทีเขาอาจมีธุรกิจที่เมืองไทยด้วยเช่นกัน ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอาจช่วยเธอได้

            ไม่รอช้าธิรักษ์รีบมาเปิดคอมพิวเตอร์ พิมพ์ค้นหาชื่อชายหนุ่ม ทว่าข้อมูลที่ค้นหากลับมีข้อมูลเกี่ยวกับอ็องตวนอีกหลายเว็บไซต์

            “อ็องตวนคนไหนล่ะเนี่ยที่ช่วยเราเมื่อวันก่อน” เธอพึมพำ ก่อนเลือกคิดรูปภาพ ในที่สุดก็เจอภาพของเขา ถ่ายอยู่กับรถคันหรู ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา สายตาคมกริบทอดมองตรงหน้า เหมือนแววตาคู่นั่นของเขากำลังจ้องมาที่เธอไม่วางตา มือไม้เริ่มสั่นขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว กำลังจะคลิกข้อมูลของเขา

            ในพริบตาข้อมูลของนายอ็องตวนก็ปรากฏบนคอมพิวเตอร์ของเธอ นักธุรกิจในเครือเอ็มธารา กรุ๊ป และธุรกิจในต่างประเทศอีกมากมาย เป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส มารดาเป็นชาวไทย บิดาเป็นชาวฝรั่งเศส อายุสามสิบเอ็ดปี

            “ช่างเพอร์เฟกต์อะไรขนาดเนี่ย” เธอลองเลื่อนหาข้อมูล แต่ก็ต้องหมดหวังเมื่อข้อมูลมีเพียงน้อยนิด “ฉันจะเจอคุณได้ดีไหนนะคุณอ็องตวน”  

            “เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย” เมื่อภาพความคิดของตัวเองในหัว เหมือนปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อเธอต้องการเพียงแค่การตั้งครรภ์กับชายหนุ่ม โดยไม่ต้องการเรียกร้องความรับผิดชอบใดๆ ซึ่งเขาก็มีที่อยู่ในไทย แต่ส่วนมากเขาก็ต้องไปบริหารงานที่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอ ดูจากสายตาของเขาที่มองเธอในผับคงสนใจเธออยู่เหมือนกัน คิดมาถึงตรงนี้ก็ต้องหน้าแดงซ่าน เธอต้องหลบตาคมกริบจากคอมพ์ที่เหมือนกำลังมองมาที่เธอ