สิทธิ์ความเป็นผัว

- เช้าวันต่อมา -

ติ๊ด ติ๊ด~

ร่างบางเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ของเธอเพื่อปิดนาฬิกาปลุกแล้วเมื่อเธอขยับตัวจะลุกก็ได้พบว่าท่อนล่างของเธอสัมผัสกับอะไรแข็งๆ อยู่ที่ระหว่างขาอ่อนของเธอและมือหนาของคนตัวโตที่โอบกอดเอวเธอไว้

สายน้ำงัวเงียเอามือหนาของแอสตันออกแล้วลุกขึ้นมามองไปที่ร่างแกร่งที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยราวกับเด็กน้อยเธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วชี้ไล่สันจมูกของร่างแกร่งที่ตอนนี้หลับอยู่อย่างพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาฟ้าประธานของเขาที่ผิดกับนิสัยโดยสิ้นเชิง

หมับ!

มือหนาคว้าแขนร่างบางที่กำลังเอานิ้วไล่ไปตามใบหน้าของเขาเอาไว้

“ทำอะไร” แอสตันเอ่ยถามเธออย่างงัวเงีย

“ป่าว ตื่นแล้วหรอ” สายน้ำรีบชักมือออกจากเขาและแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อืม น้องชายฉันก็ตื่นแล้วด้วย” แอสตันเอ่ยพร้อมมองสายน้ำด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆ ไล่มือหนาไปตามหัวไหล่มนเปือยเปล่าของเธอช้าๆ

“ไอบ้า” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดมือของร่างสูงออกก่อนที่จะรีบลงจากเตียงแล้วตรงไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่มีแต่คราบขาวขุนจากแอสตันตามร่างกายเธอ

“อีตาบ้านั้นไปตายอดตายอยากมาจากไหนนักหนา” สายน้ำเอ่ยขึ้นเมื่อมองตัวเองในกระจกบานหรูที่ตอนนี้สภาพเธอเลอะเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักและรอยดูดตามตัวเป็นจ้ำๆ

จ๊อก จ๊อก~

เสียงท้องของร่างบางร้องประท้วงขึ้นมายามเช้าโดยปกติแล้วเธอเป็นคนที่แทบจะไม่ค่อยกินหรือหิวง่ายแบบนี้ตั้งแต่เธอมาอยู่กับแอสตันเธอรู้สึกเหมือนโดนสูบพลังงานหนักกว่าเธอวิ่งรับงานพาร์ทไทม์สองสามงานต่อวันเสียอีกเพราะแอสตันเป็นคนที่มีความต่อการทางเพศสูงมาก

เขามีอะไรกับเธอวันไม่ต่ำว่า 3 รอบต่อวันและแต่รอบไม่กว่ากว่าชั่วโมง บางวันก็แทบจะทั้งวันทั้งคืนไม่สนว่าเธอจะพร้อมไหมหรือเธอจะหลับอยู่รึป่าวและแน่นอนว่าไม่ใช่แค่ที่เตียงเพราะแอสตันเขาชอบความท้าทายในห้องนี้เธอแทบจะโดนเขาจัดมาทุกที่แล้วไม่ว่าจะระเบียงในครัวในห้องน้ำหรือในรถ

แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอเลือกที่จะขายร่างกายนี้แลกกับเงินของเขาแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับว่าตั้งแต่เธอมาอยู่กับเขาแล้วความเป็นอยู่เธอดีขึ้นมากและไม่มีปัญหาเรื่องเงินมาให้เครียดอีกเลยเงินที่แอสตันให้รายเดือนเธอแทบไม่ได้ใช่เลยส่งไปให้แม่กับน้องหมดเก็บไว้แค่เดือนละหมื่น เพื่อเป็นเงินเก็บเมื่อหมดสัญญาจากเขาเธอจะได้มีเงินพอหมุนให้แม่กับน้องต่อเพราะอยู่กับเขาเธอแทบไม่ได้ใช้เงินเลย

- 20 นาที่ต่อมา –

“แอสตันฉันหิวแล้ว” สายน้ำที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินมาเอ่ยปลุกชายหนุ่มที่ยังนอนไม่ยอมตื่น

"แอสตัน! ฉันบอกว่าหิวแล้ว" ร่างบางของสายน้ำเอ่ยเสียงดังขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงยังคงนอนไม่สนใจเธออยู่

“เธอก็สั่งรูมเซอร์วิชสิไม่ก็เอาโทรศัพท์ฉันไปสั่ง" แอสตันที่งัวเงียเอ่ยก่อนจะควานหาโทรศัพท์ส่งให้เธอ

"รหัสอะไรฉันจะไปรู้ไหม" สายน้ำที่รับโทรศัพท์มาจากแอสตันเอ่ยขึ้นอย่างเริ่มโมโหหิว

"รหัส123456” แอสตันเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินที่คนตัวเล็กบ่น

“รหัสโง่จัง” เธอเอ่ยออกมาเสียงเบาแล้วนึกขำกับรหัสของเขา

“แล้วเธอจะไปไหนวันนี้วันหยุดไม่ใช่หรอ” แอสตันหรี่ตามองสายน้ำที่แต่งตัวพร้อมจะออกไปข้างนอก

“วันนี้ตอนบ่ายฉันจะขอนายไปทำรายงานที่มหาลัย” สายน้ำเอ่ยพร้อมทั้งเลื่อนดูเมนูอาหารไปด้วย

“มีใครบ้าง” แอสตันที่พอได้ยินแปบนั้นก็ตื่นทันทีพร้อมกับเอ่ยถามเธอ

“นายจะรู้ไปทำไม”

“ฉันถามก็ตอบไม่ใช่ย้อน”

“มีเอลลี่ เมลเบิร์น”

“แค่นี้? ” แอสตันเอ่ยพร้อมทั้งมองสายน้ำด้วยสายตาจับผิด

“นิวตันด้วย” ร่างบางที่เห็นสายตาของแอสตันจึงจำใจเอ่ยความจริงไปเพราะถ้าขืนเขารู้ทีหลังเธอได้มีปัญหาแน่

“ไม่ให้ไป” แอสตันหน้านิ่งทันที ที่ได้ยินชื่อของคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า

“นี่ นายอย่ามาไร้สาระนะฉันทำคู่กับนิวตันถ้าฉันไม่ไปงานจะเสร็จไหม”

“ก็ให้มันทำไปคนเดียวสิเก่งนักไม่ใช่หรอ” แอสตันเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน

“ขอร้องเถอะแอสตันฉันคาดหวังกับรายงานนี้ไว้มากนะ”

“…..” แอสตันไม่เอ่ยตอบแต่กลับนอนตะแคงหันไปอีกทางอย่างไม่ฟังที่เธอพูด

“แอสตัน!!”

“งั้นรอก่อนเดียวฉันไปด้วย”

“ไม่ได้”

“ทำไมเธอกลัวมันรู้หรอหรือจะไปพลอดรักกับมันต่อ”

“ไม่มีใครมีความคิดทุเรศๆ แบบนายหรอกนะฉันไม่อยากให้แอลลี่กับเมลเบิร์นสงสัยเรื่องฉันกับนายขอร้องเถอะฉันเป็นเด็กทุนฉันจำเป็นที่ต้องได้เอทุกวิชา”

“งั้นเธอก็ไปลาออกจากทุนสะฉันส่งเธอได้” ร่างสูงพูดจาเอาแต่ใจอย่างไม่ยอม

“ฉันจะไป ไม่สงไม่สั่งมันแล้วข้าวอะ” ร่างบางพูดอย่างหงุดหงิดก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือของแอสตันคืนแล้วเดินไปคว้ากระเป๋าเตรียมออกจากห้องนอน

หมับ!

มือหนาคว้าแขนของร่างบางเอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงเธอไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างแรง

“อยากไปมากนักหรอ งั้นก็หาทางไปให้ได้แล้วกัน!!” แอสตันตะคอกเสียงใส่ร่างบางอย่างหงุดหงิดก่อนจะเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงแล้วหยิบเอากุญแจมือออกมา

“นี้นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ” สายน้ำเอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร้อมตาเบิกกว้างเมื่อเห็นแอสตันหยิบกุญแจมือออกมาเธอพยายามจะรีบคลานลงจากเตียงให้ไวที่สุดแต่ถูกมือหนาของแอสตันคว้าข้อเท้าของเธอไว้แล้วดึงกลับมาอยู่ที่เดิม

ก๊อก!

มือหนาใส่กุญแจมือที่ข้อมือของสายน้ำล็อคไว้กับหัวเตียงนอนของเขาก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายกาจอย่างผู้ชนะ

“จำเอาไว้เป็นผู้หญิงของฉันอย่าขัดคำสั่งฉัน”

“แอสตันไอบ้า ไอโรคจิตนายไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้แบบนี้นะ”

“สิทธิ์ความเป็นผัวเธอไง” แอสตันเอ่ยก่อนจะลุกเดินชูกุญแจข้อมือที่ล็อคเธอไว้แล้วเดินไปที่ประตู

“ไอโรคจิต” สายน้ำตะโกนด่าไล่หลังแอสตันที่กำลังเดินออกไป

ปัง! (เสียงร่างสูงปิดกระแทกประตูห้องนอนอย่างแรง)