กุญแจมือ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย”

“นายมันโรคจิตชัดๆ” สายน้ำเอ่ยกับตัวเองขณะที่กำลังหาทางไขกุญแจที่ข้อมือของเธอออกแต่ไม่ว่าเธอจะพยายามกระชากหรือเอาอะไรมาแงะก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลยแถมยังเจ็บตัวเพิ่มอีกป่าวๆ

“เห้ออ~”

ร่างบางถอนหายใจมองดูข้อมือของตัวเองที่ตอนนี้เป็นรอยแดงจากการพยายามที่ไขกุญแจจนเริ่มท้อแล้วเพราะทำยังไงมันก็ไม่สะทกสะท้านเลยเธอจึงเลือกที่จะไปหยิบโทรศัพท์เพื่อที่จะส่งข้อความไปให้เพื่อนรักของเธอแทน

Line กลุ่มแก๊งพาเวอร์พับเกิลส์

สายน้ำ : พวกมึงวันนี้กูไปไม่ได้แล้วรับงานเพิ่มไว้ที่บ้านรีบใช้เงินด่วนขอโทษด้วยนะ

แอลลี่ : มึงไหวไหมถ้าไม่พอยืมกูก่อนได้นะ

เมลเบิร์น : เออใช่ยืมกูก่อนก็ได้

สายน้ำ : ขอบคุณพวกมึงมากนะแต่ไม่เป็นไรกูไหวงานนี้สบายได้เงินดี

เมลเบิร์น : งานไรวะอันตรายไหม

สายน้ำ : ไม่อันตรายดูแลพ่อให้คนรวยวะ เขาเป็นอัมพาต

แอลลี่ : เออเค แล้วมึงบอกนิวตันยังเดียวรอเก้อนะ

สายน้ำ : ยังเดียวกูกำลังจะไลน์ไปบอก

Lind นิวตัน

สายน้ำ : นิวตันวันนี้เราไปไม่ได้แล้วพอดีมีงานด่วนต้องไปทำ ที่บ้านต้องใช้เงินส่งบทที่เหลือมาให้เราทำได้เลยนะเดียวเรารีบปั่นให้

นิวตัน : ไม่เป็นไรสายน้ำเราทำร่างไว้แล้วแค่ปรับแก้นิดหน่อยก็เสร็จแล้ว

สายน้ำ : นายคือเทวดาของฉันเลยนิวตันงั้นส่งแบบร่างมาเดียวเราทำต่อให้เอง

นิวตัน : เธอจะมีเวลาหรอเดียวเราทำเองก็ได้

สายน้ำ : เราทำได้ส่งมาให้เราช่วยเถอะ พลีส

นิวตัน : ก็ได้ๆ

: นิวตันส่งไฟล์โปรเจค

สายน้ำ : โอเคได้รับแล้วเดียวเรารีบปั่นให้ ขอโทษด้วยนะ

นิวตัน : ไม่เป็นไร มีเรื่องอะไรให้เราช่วยบอกได้เลยนะ

สายน้ำ : จ้าไว้มีอะไรจะรีบทักไปขอความช่วยเหลือคนแรกเลย ขอบคุณนะ

- 3 ชั่วโมงผ่านไป -

สายน้ำนั่งกอดเข่ารอแอสตันกลับมาอย่าใจจดใจจ่อ เธอตอนนี้ทั้งโมโหทั้งหิวผสมกันไปหมดเธอไถฟีดไอจีเข้าไปดูไอจีแอสตันเขาก็ไม่อัพอะไรทำให้เธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาอยู่ไหนและจะมาปล่อยเธอเมื่อไหร่

แอ็ด~

ประตูห้องนอนเปิดออกมาพร้อมกับแอสตันที่เดินเข้ามาใน

ห้องที่ทำเป็นไม่สนใจเธอกับทำเป็นเปลี่ยนเสื้อผ้าหน้าตาเฉย

“ไอบ้าไอโรคจิตปล่อยฉันเดียวนี้นะ”

“ปล่อยให้เธอไปเริงร่ากับผู้ชายอื่นน่ะหรอ” แอสตันเดินเข้ามาพร้อมกับบีบแก้มของเธอไว้แน่น

“โอ้ยปล่อยฉันได้แล้ว ฉันไม่ไปแล้ว” สายน้ำเอ่ยบอกร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องด้วยอารมณ์และน้ำเสียงหงุดหงิด

“ก็ดีที่ยังคิดได้ จำไว้นะว่าฉันไม่ชอบใช่ของร่วมกับใคร” แอสตันเอ่ยพร้อมกับไขกุญแจข้อมือให้เธอ

“นายมันประสาท” สายน้ำเอ่ยด่าร่างสูงก่อนจะลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออกไปจากห้อง

“จะไปไหน”

“กินข้าว!!” สายน้ำเอ่ยกระแทกเสียงใส่ร่างสูงก่อนจะเดินจ้ำเท้าปึงปังออกไปยังห้องครัวภายในคอนโด

หญิงสาวมองไปรอบๆ ห้องครัวหรูนี้ก่อนจะเปิดดูตามตู้ว่ามีอะไรให้เธอสามารถทำกินได้บ้างเพราะถ้าให้เธอกินพวกขนมก๊อบแก๊บเธอคงไม่อิ่มแล้วถ้าให้สั่งกว่าจะถึงเธอคงหิวตายก่อนห้องครัวของแอสตันแทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากเบียร์เหล้าไวท์น้ำเปล่าแล้วก็ขนมเพราะเขาเป็นคนที่ไม่เคยซื้ออะไรเข้าบ้านเลยปกติเธอเห็นแอสตันเขาแค่ให้เงินกับแม่บ้านไปซื้อของมาใส่ไว้เท่านั้น

“มีแค่นี้ก็กินแค่นี้วะสายน้ำดีกว่าหิวตาย” ร่างบางเอ่ยก่อนจะมองวัตถุดิบที่หามาได้ตรงหน้าที่มีแค่มาม่ารสต้มยำกุ้ง 1 แพ็ค ที่ไม่เคยถูกแกะออกจากแพ็คเลยกับไข่ที่ไม่รู้ว่าหมดอายุรึยังแต่แม่บ้านมาเปลี่ยนให้ตลอดคงยังไม่หมดหรอกเธอคิดแล้วก็ชีสบอร์ดที่แอสตันกินเหลือไว้ให้เธอเอาไปทิ้งแต่เธอเสียดายเลยแอบเอามาเก็บไว้ในตู้เย็นไว้

ร่างบางทำการเปิดเตาแก๊สที่ดูเหมือนว่าจะไม่เคยถูกใช้งานมาก่อนเลยเธอนำหม้อใส่น้ำมาตั้งไว้ก่อนจะไปแกะแพ็คมาม่ามา 2 ซอง มาใส่ในหม้อที่น้ำกำลังเดือด

ระดับความหิวของเธอตอนนี้ซองเดียวเธอคงไม่อิ่มพอน้ำเริ่มเดือดแล้วเธอจัดการตอกไข่ใส่ลงไปตามอีก 2 ฟอง แล้วก็ชีสที่เหลือมาคนให้เข้ากันกับน้ำต้มยำของมาม่าพร้อมกับนำแฮมที่เหลือจากชีสบอร์ดมาหั่นให้พอดีคำแล้วใส่ตามไปด้วยก่อนจะตอกไข่ใส่อีกฟองโป๊ะหน้าเพิ่มเข้าไปแล้วปิดฝาหม้อให้ไข่ด้านบนสุกไวขึ้นและรีบปิดเตาก่อนเส้นจะอืดเธอรีบยกหม้อไปวางไว้ที่โต๊ะทานข้าวแล้วรีบวิ่งกลับเข้ามาเอาถ้วยช้อนและตะเกียบตามไปอย่างเร่งรีบ

ร่างสูงที่ยืนกอดอกดูการกระทำของหญิงสาวตั้งแต่ต้นอมยิ้มออกมากับการกระทำของเธออย่างเอ็นดูตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่เขาเลี้ยงมาทำอาหารมาก่อนถึงจะเป็นอาหารง่ายๆ อย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เถอะ

ชายหนุ่มเดินลงมาจากบันไดก่อนจะเดินตรงไปที่หญิงสาวที่ตอนนี้กำลังเป่าเส้นมาม่าอยู่อย่างหิวโหย

“ของแบบนี้มันกินได้จริงๆ หรอ” ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางและมองดูมาม่าในหม้อเพราะตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาก่อนเลยเพราะแม่เขามักจะสอนว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพและเสี่ยงกับอีกหลายโรคที่จะตามมา

“กินได้สิอร่อยมากด้วย แต่พวกลูกคุณหนูแบบพวกนายคงไม่เคยกิน” หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมกับที่กำลังเคี้ยวแก้มตุ้ยๆ

“เฮ้ นายอยากกินก็ไปต้มเองสิ” ร่างบางร้องท้วงที่อยู่ๆ เขาก็แย้งถ้วยและตะเกียบของเธอไปก่อนจะตักเข้าปาก

“อร่อยจัง” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อได้ลองกินนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

“ก็แน่ละสินี้มันขอดีสำหรับคนจนๆ อย่างฉันเลยนะ” สายน้ำเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบถ้วยและตะเกียบใหม่ที่ห้องครัวเพราะดูแล้วเธอคงไม่ได้คืนแล้ว

“นี่เธอทำอาหารเป็นหรอ”

“เป็นสิ ปกติตอนเด็กแม่ฉันไปขายของที่ตลาดฉันก็ต้องเลี้ยงน้องหุงข้าวทำกับข้าวไว้รอแม่” ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมนึกหวนไปอดีต ตอนที่พ่อเธอทิ้งแม่เธอใหม่ๆ แม่เธอต้องหาบขนมไปขายตามตลาดคนเดียวทั้งเช้าเย็นจนไม่มีเวลาทำกับข้าวให้เธอกับน้องเธอเลยต้องทำกินกันเอง

“งั้นเธอทำให้ฉันกินอีกได้ไหม” แอสตันเอ่ยทั้งที่ยังตั้งหน้าตั้งตากินมาม่าตรงหน้า

“ฉันจะไปสู้เชฟได้ยังไง”

“ฉันอยากกินฝีมือเธอ ฉันเพิ่มให้อีกเดือนละหมื่น”

“งั้นก็ได้ ถ้าไม่อร่อยอย่ามาบ่นแล้วกัน”

“อืม” แอสตันพยักหน้ารับแล้วเคี้ยวต่อแก้มตุ้ยเหมือนเด็ก

“นายจะออกไปข้างนอกหรอ”

“ใช่ จะไปคลับอีกเดียวเธอก็ไปแต่งตัวได้แล้ว”

“วันนี้ฉันขอไม่ไปได้ไหมฉันต้องรีบทำรายงานให้เสร็จ” หญิงสาวเอ่ยขอแอสตันพร้อมกระพริบตาอ้อนร่างสูงเพราะเธออยากรีบทำรายงานให้เสร็จไม่อยากจะผิดคำพูดกับนิวตัน

“ก็ได้” ชายหนุ่มเปรยตามองร่างบางก่อจะตอบตกลงแล้วหันกับไปกินต่อ