ตอนที่ 6 สารภาพ

บทที่ 6

สารภาพ

“ผม…” พาทิศพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน เขาเองเริ่มรู้สึกผิด ยิ่งเห็นหญิงสาวร้องไห้ใจเขามันพลอยเจ็บไปด้วย

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปจับตนแขนเธอเบา ๆ อรอินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาพาทิศดูเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่นี้ที่โมโหดุดัน ตอนนี้เริ่มฉายแววอบอุ่นเธอมองเขาค้างอยู่หลายวิ ก่อนจะโผเข้ากอดชายหนุ่มไว้แน่น

พาทิศก็กอดเธอตอบ เขากอดร่างบางที่กำลังสั่นไหวจากแรงสะอื้น ฝ่ามือใหญ่ก็ลูบหลังเธอเบา

“ผม…ขอโทษ ที่พูดไม่ดี ทั้งที่หนูอินยังตกใจอยู่ ขอโทษ” พาทิศใช้ปลายคางเกยบนศีรษะเธอเบา ๆ พูดคำขอโทษออกมาจากใจ

เมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มพูด อรอินก็ร้องไห้กอดพาทิศแน่นขึ้น เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดเขา

ทั้งสองใช้เวลาปลอบกันอยู่สักพัก พาทิศเห็นว่าพระอาทิตย์จวนจะตกดินแล้วจึงได้คล้ายอ้อมกอด แล้วถอดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นของตนมาคลุมให้หญิงสาว พาทิศจ้องมองดวงตาบอบช้ำ ใช้มือเขี่ยปอยผมไปทัดใบหู และลูบที่ศีรษะเธอเบา ๆ

“กลับกันเถอะ”

เธอพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วพาทิศก็ขับเรือกลับเข้าเกาะ พาเธอมาที่บ้านของเขาท้ายรีสอร์ต แล้วฝากฝังให้ป้าแก้วแม่บ้านของเขา ให้ดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเธอก่อนเขาจะออกมาจัดการบางอย่าง

ป้าแก้วพาอรอินไปยังห้องนอนที่พัชชาภาเคยมาพักอยู่ อรอินจึงได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และกินข้าวที่ป้าแก้วเตรียมไว้ให้ แต่หญิงสาวก็กินไปเพียงนิดน้อยเพราะเธอกินไม่ลงจริง ๆ

“ป้าค่ะ แล้วคุณพาทิศไปไหน”

“ป้าก็ไม่แน่ นายไม่ได้บอกไว้ แต่เดี๋ยวก็คงมาค่ะ”

“ป้าอยู่ที่นี่แค่คนเดียวหรือคะ”

“ใช่ค่ะ เมื่อก่อนก็มีนางจันทร์ฉายอยู่ด้วย แต่เมื่อหลายวันก่อนพี่ชายมันไม่ให้มาทำงานที่บ้านนายแล้ว เขาว่ามันจุ้นจ้านไปนายไม่ค่อยชอบมัน”

“ค่ะ” เธอนึกไปถึงวันนั้น จันทร์ฉายคงเป็นผู้หญิงคนนั้นที่เธอเจอที่สวนอาหาร

เธออยู่คุยกับป้าแก้วสักพัก จึงขอตัวขึ้นห้องมา อรอินยืนอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ในห้องที่มีเพียงแค่แสงไฟสลัว ๆ ความเงียบเริ่มปกคลุมหญิงสาวเหม่อมองออกไปที่ริมระเบียง เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่พบเจอมา มันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

ผ่านไปสักพักจู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก หญิงสาวผวาตกใจ รีบหันกลับไปมองที่ประตู พอเห็นว่าเป็นพาทิศที่เปิดเข้ามาเธอค่อยรู้สึกโล่งใจพาทิศเปิดประตูเข้ามาเห็นท่าทางตกใจของหญิงสาวเข้าพอดี เขาจึงเดินเข้ามาหาเธอด้วยไม่พูดอะไร ชายหนุ่มจับข้อมือเธอขึ้นมาดูแล้วจูงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ในห้อง แล้วเดินไปเปิดไฟจนสว่าง จากนั้นจึงกลับมาหาเธออีกครั้งพร้อมกับกล่องยา

พาทิศนั่งลงข้างเธอ หยิบหลอดยาออกมาแล้วทาบริเวณแผลถลอก รอบข้อมือเธอทั้งสอง อรอินมองทุกการกระทำของเขาเงียบ ๆ แต่ก็สังเกตเห็นที่มือของชายหนุ่มก็มีแผลเช่นกัน

“มือคุณไปโดนอะไรมา” เธอเอ่ยถามขณะที่เขากำลังใช้ผ้าพับรอบข้อมือเธอ

“..............” พาทิศไม่ตอบเขายังคงเงียบจนกระทั่งพันให้เธอเสร็จ อรอินยกข้อมือของเธอขึ้นมาดู พาทิศพันแขนเธอซะหนาเตอะ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

“ตกลงมือไปโดนอะไรมาคะ” อรอินจับมือหนาของพาทิศขึ้นมอง เธอเห็นหลังมือเข้าเป็นแผลแตกจึงได้ถามย้ำ

“โดนหน้าคน” เขาตอบเสียงเรียบ หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วหรือว่าที่เขาหายไปเพราะไปจัดการกับภาคิน

“คุณ….คุณทำอะไรภาคินคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก นึกไปถึงประโยคที่ชายหนุ่มขู่ภาคินบนเรือ ว่าคงไม่มีชีวิตรอดออกไป

“ทำไม เป็นห่วงมันเหรอหนูอิน” พาทิศชักมือกลับ

“ไม่ใช่ค่ะ แต่ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย”

“มันทำขนาดนั้นหนูอินยังเป็นห่วง” พาทิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง แล้วพูดย้ำคำเดิม เธอถามมาแบบนี้ดูก็รู้ว่าเธอเป็นห่วงมัน

“อินเป็นห่วงคุณค่ะ ไม่ได้ห่วงภาคิน” เธอลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหลังเอ่ยบอกชัด ๆ ให้พาทิศได้ยิน

“คนทั้งคนจะฆ่าแกงกันได้ยังไงคะบ้านเมืองมีกฎหมาย” เธอยังพูดไม่หยุด พาทิศได้ยินประโยคที่เธอบอกว่าเป็นห่วงเขาแค่นี้ ก็ยิ้มกริ่มขึ้นมาเบา ๆ แต่ยังไม่ยอมหันกลับมา จนอรอินต้องเอื้อมไปจับแขนชายหนุ่มให้หันกลับมาแล้วจูงมานั่งที่เดิม เธอจับมือเขามาวางไว้ที่ตักแล้วทางยาลงบนแผลอย่างแผ่วเบา

“อินขอบคุณนะคะ ที่มาช่วยอินไว้” เธอเอ่ยเเล้วชำเลืองมองหน้าพาทิศ ซึ่งเขาก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาทั้งสองจึงสบกันพอดี หญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลก ๆ หัวใจมันเต้นรัว ๆ จึงรีบหลบสายตามาก้มหน้าก้มตาทายาให้เขาต่อ

“ผมกับจันไม่ได้เป็นอะไรกัน จันเป็นน้องสาวของนุ้ยและยังทำงานที่บ้านนี้ด้วย ตอนนี้ผมก็บอกกับนุ้ยแล้วจันจะไม่มาทำงานที่นี่อีก” พาทิศบอกเธอและยังเอียงศีรษะก้มมองใบหน้าหญิงสาว

“คุณมาบอกอินทำไมคะ” เธอก้มหน้าก้มตาพูด

“ผม…แค่ไม่อยากให้หนูอินเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดยังไง” หญิงสาวเริ่มหายใจติดขัด เพราะหัวใจกำลังเต้นรัวกับคำพูดของเขา

“เข้าใจว่าผมกับจันเป็นอะไรกันมาก..กว่าเจ้านายลูกน้อง” พาทิศเองก็เริ่มพูดติดขัดแล้วยังวนมาประโยคเดิม

“ทะ..ทำไมถึงกลัวอินเข้าใจผิด” เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาสีนิลของเขา

“ที่ไม่อยากให้หนูอินเข้าใจผิด เพราะผม…” พาทิศนิ่งค้างไป

“เพราะอะไรคะ…..” เธอเองก็ใจเต้นอยากรู้คำตอบจะแย่แต่ชายหนุ่มก็อึกอัก

“เพราะผมชอบคุณ….หนูอิน” พาทิศพูดออกมาแล้วพ้นลมหายใจเฮือกใหญ่ เขาเองก็ใจเต้นไม่แพ้กัน อรอินนิ่งค้างไปเมื่อได้ยินประโยคนี้ พาทิศมองใบหน้าที่นิ่งค้างไม่ไหวติ่ง เธอรู้สึกอย่างไรกันแน่หรือว่าเธอจะไม่พอใจที่รู้ว่าเขาชอบเธอ พาทิศใจแป้วลงทันทีเขาลุกขึ้นยืนอีกครั้งและเดินตรงไปที่ประตู.....