คลั่งไคล้เด็กเลี้ยงไร้สถานะ

ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกราคาแพงที่ประกบปากของเรย์สร้างความเหนอะหนะน่ารำคาญ แม้แต่กลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ จากหญิงสาวบนตักที่จงใจบดเบียดสะโพกลงมายังชวนให้มึนหัว 

 “หยุดก่อนครับ”

 มือหนาดันตัวเธอให้ออกห่างเมื่อสาวเจ้าเริ่มสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก เรย์เช็ดรอยลิปสติกบนริมฝีปากของตัวเองด้วยหลังมือก่อนจะเอ่ยบอกอย่างสุภาพเพื่อไม่ให้เป็นการหักหาญน้ำใจกันจนเกินไป

     “ขอโทษนะ แต่คุณไปโต๊ะอื่นเถอะ”

แม่สาวชุดแดงบนตักเขาตอนนี้เป็นถึงเบอร์หนึ่งของร้าน เพื่อนเขาซึ่งเป็นเจ้าของที่นี่บอกมาแบบนั้น เธอสวยมากข้อนั้นเรย์ไม่ปฏิเสธ แต่ความเจนจัดของมืออาชีพพวกนี้มันน่าเบื่อเกินไปสำหรับเขา

   “ทำไมล่ะคะ ฉันทำไม่ถูกใจเหรอ?”

ใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเหลอหลาทันทีเมื่อถูกไล่ซึ่ง ๆ หน้า แต่ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากหยิบธนบัตรสีเทาหลายใบยัดใส่มือของเธอ 

“ขอบคุณนะคะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตามมารยาท แม้จะไม่พอใจก็ตามที เรือนร่างสะโอดสะองจำต้องลุกขึ้นจากตักแกร่งอย่างไม่มีทางเลือก จากนั้นจึงเดินไปทักทายแขกโต๊ะอื่นแทน

“เบื่อ!”

     สบถสั้น ๆ ก่อนจะถอนหายใจพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อจริง ๆ ขนาดว่า สาวสวยดาวเด่นของร้านยังทำให้เขาตื่นเต้นไม่ได้ คงต้องนั่งกินเหล้ากร่อยอยู่คนเดียว พอกรึ่ม ๆ แล้วค่อยกลับบ้าน

       “เป็นอะไรวะ ทำหน้าอย่างกับคนอกหัก แต่จริง ๆ มีเมียหนึ่งลูกอีกหนึ่งแล้ว”

คเชนทร์ เจ้าของร้านทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิททำหน้าเบื่อโลก เขาเพิ่งเดินออกมาจากหลังร้าน แต่ก็ทันได้เห็นเหตุการณ์ที่เบอร์หนึ่งของร้านเดินฟึดฟัดไปหาแขกอีกโต๊ะ ไม่รู้ว่าเพื่อนของเขามันเป็นอะไรจึงแกล้งแซวไปแบบนั้น

แต่คนอย่างเรย์ชายหนุ่มเจ้าสำราญมีหรือจะอกหัก มีแต่เขานั้นแหละจะไปหักอกชาวบ้าน ทั้งที่ลูกเมียก็มี แต่เจ้าตัวก็ยังรักสนุกเหมือนสมัยหนุ่ม ๆ ไม่มีผิด

       เผลอ ๆ เพื่อนรักอาจจะมาที่ร้านเขาบ่อยกว่ากลับบ้านไปหาเมียที่บ้านเสียอีก

      “เบื่อว่ะ”

เรย์ตอบพลางดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด ร่างสูงใหญ่พอ ๆ กับเขานั่งลงตรงที่ว่างข้าง ๆ คิ้วของคเชนทร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

     “นี่ไอ้เรย์ตัวปลอมหรือเปล่า อย่างมึงน่ะเหรอจะเบื่อสาว ๆ”

     “กูเบื่อก็คือเบื่อ มึงจะแปลกใจอะไรนักหนา เด็กพวกนั้นก็งั้น ๆ ไม่มีทีเด็ดให้กูบ้างเลย”

     “ถ้าอย่างนั้นกูมีของเล่นใหม่ให้มึงลอง สนใจไหมล่ะ รับรองว่าเด็ด”

คเชนทร์ยิ้มกริ่มรอดูท่าทีของเพื่อนหลังจากที่พูดออกไป อีกฝ่ายเลิกคิ้วเป็นเชิงว่ารอฟังอยู่

“ไหนล่ะ หามาสิ”

เจ้าของร้านรูปหล่อไม่พูดอะไร นอกจากจะกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งให้เข้ามาหา กระซิบกระซาบบางอย่างที่เรย์ไม่ได้ยินแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขากำลังตื่นเต้นกับของเล่นใหม่ที่คเชนทร์พูดถึงไม่น้อย มันกล้านำเสนอขนาดนี้แสดงว่า ต้องไม่ธรรมดา เพราะที่ผ่าน ๆ มาเด็กของมันก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง

     “ขอให้เด็ดจริงอย่างที่พูดนะ ของเล่นที่มึงว่า”

     “กูเอาหัวเป็นประกันเลย ทั้งสวย ทั้งน่ารัก ถึงจะเด็กไปหน่อยแต่ก็ไม่เคยผ่านมือใคร”

     ดวงตาคมของเรย์พราวระยับขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างพอใจที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเบื่อพวกผู้หญิงกร้านโลกเต็มที เพียงแค่คิดว่าจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่ยังไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนเลือดในกายก็ร้อนรุ่มขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

       “ยาหยีมาแล้วครับคุณเชน”

ไม่นานร่างผอมสูงของพนักงานเสิร์ฟคนเดิมก็เดินกลับมา เรย์เงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะส่งเสียงอย่างพอใจอยู่ในลำคอ เมื่อสายตาคมราวกับเหยี่ยวจับจ้องไปยังร่างของใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

       ใบหน้าสวยหวานที่มองตรงไหนก็ถูกใจเขาไปเสียหมด ทุกส่วนบนใบหน้าช่างรับกันดีทุกองค์ประกอบ

       “ขอบใจ”

   คเชนทร์ยื่นธนบัตรสีเทาให้พนักงานร่างผอม

   “ขอบคุณครับคุณเชน งั้นผมขอตัวไป

ทำงานก่อนนะครับ”

   เมื่อหมดหน้าที่ พนักงานหนุ่มจึงรีบขอตัวไปทำงานก่อน จากนั้นเจ้าของร้านจึงหันมาให้ความสนใจกับคนที่ยืนนิ่ง ดวงตากลมโตมองซ้ายขวาไปมาเพราะทำตัวไม่ถูก

   “สวัสดีค่ะคุณเชน มีอะไรให้หยีรับใช้คะ”

       “นั่งลงก่อนสิยาหยี”

       เจ้าของชื่อยาหยีพยักหน้าก่อนจะนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่ตัวเล็กอีกตัวที่อยู่เยื้อง ๆ กัน คเชนทร์ไม่เสียเวลาแนะนำให้เด็กใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานวันแรกรู้จักกับเพื่อนสนิทของตน

      “ยาหยี นี่เพื่อนของฉัน ชื่อเรย์”

      ใบหน้าหวานมองชายหนุ่มที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ยาหยีไม่ใช่คนใสซื่อถึงขนาดจะไม่รู้ว่าสายตาของอีกฝ่ายสื่อถึงอะไร มันเต็มไปด้วยความต้องการเหมือนอยากจะจับเธอแก้ผ้าเสียตรงนี้ เห็นแล้วหนาว ๆ ร้อน ๆ ร่างกายมันวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

     “สวัสดีค่ะ คุณเรย์”

    “เรียกพี่เรย์ก็ได้ครับน้องยาหยี”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างใจดี ความถูกใจต่อร่างเพรียวบางตรงหน้ามีมากขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อคนสวยพยักหน้าตอบรับคำของเขาด้วยรอยยิ้มหวานจับใจ

     “ค่ะ พี่เรย์ เรียกหยีว่าหยีเฉย ๆ ก็ได้นะคะ”

     คเชนทร์ยิ้มล้อเลียนเมื่อเห็นว่า เพื่อนสนิทมองไก่อ่อนตรงหน้าไม่วางตา คิดแล้วเชียวว่าเรย์จะต้องถูกใจเด็กใหม่ของเขา

     “ยาหยีเพิ่งมาทำงานเป็นวันแรก น้องยังไม่เคยรับแขกเลย”

     เรย์พยักหน้ารับรู้

     “ก็ดี”