Mag-log in“ข้อแม้?” ทรานส์ที่นั่งอยู่แบบสบายๆ ดีดตัวขึ้นนั่งตรงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“ทุกครั้งที่มีเซ็กซ์กัน ต้องใส่ถุงยางตลอด ถ้าไม่มีก็ห้ามเอาเด็ดขาด”
“ก็... อืม ได้อยู่นะ”
แม้จะขัดๆ ใจอยู่นิดหน่อย แต่เขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากให้เธอมีข้อแม้หรือปฏิเสธเอาตอนนี้ ยิ่งเป็นคนไม่เหมือนใครอยู่ด้วย
“ส่วนไอ้เรื่องหึงหวง ไว้ใจได้ เพราะฉันคงไม่ทำแบบนั้น ระวังตัวเองให้ดีเถอะ”
“ไม่ต้องห่วงเหมือนกัน”
ทรานส์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและมั่นใจว่า เขาไม่มีทางที่จะไปหึงหวงเธออย่างแน่นอน ก็แค่เรื่องเซ็กซ์ มันจะไปยากอะไร
“งั้นดีล ตกลง”
“แต่เธอก็ต้องห้ามไปมีใครด้วยนะ ไอ้เด็กๆ ที่เธอเลี้ยงไว้อะ เลิกให้หมดนะรู้ป่าว”
“เฮ้ยๆ เรื่องนี้น่ะ บอกตัวเองดีกว่ามั้ย”
อย่าว่าแต่เขาเลยที่เลี้ยงเด็กไว้ เธอเองก็ไม่ต่างกันหรอก หนุ่มๆ ในสต๊อกก็เพียบไม่ต่างกัน แค่เธอไม่ได้เอามั่วเท่านั้นเอง
ก็แค่เลี้ยงเด็กไว้ดูเล่นๆ เท่านั้นแหละ ก็หมาเด็กมันน่ารักนี่นา
“ทดลองงานวันนี้เลยดีปะ?”
คนตัวสูงลุกขึ้นทำท่าจะเข้าหาเธอที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ด้วยความตกใจและไม่ชิน ทำให้เฌอแตมยกเท้าขึ้นสูงแล้วประเคนฝ่าเท้าหนักๆ เข้ากลางอกของเพื่อนสนิทอย่างเต็มแรงจนหงายหลังล้มตึงลงไป
โครม !!
“อั่กกก !!! โอ้ยอะไรเนี่ยแตม!”
“ปะ เป็นไงบ้าง เจ็บมั้ย?”
“จุกดิ อึก!”
“โทษๆ นะ มันตกใจอะ ยังไม่ชิน มาเริ่มงานอะไรวันนี้เล่า บ้าหรือไง ขอปุ๊บจะเอาปั๊บ ง่ายไปปะ?”
“......”
เฌอแตมบ่นไปด้วยก็ช่วยเขาไปด้วยเหมือนกัน แต่อีกใจก็นึกขำกับท่าทางของทรานส์ที่หงายหลังลงไปเมื่อกี้นี้
ชายหนุ่มผู้เป็นเด็กมหาวิทยาลัยกึ่งมาเฟีย มีแต่คนนับหน้าถือตา มีแต่คนเกรงใจ แต่กลับถูกเธอประเคนเท้าเข้ากลางอกจนหงายหลัง ถ้าคนของเขารู้ ชีวิตเธอคงจบเห่แน่ๆ
“ตีนแม่งหนักฉิบ”
“เออๆ ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจอะ ก็คนมันตกใจนี่”
“อือ ยกโทษให้ แต่ขอหอมแก้มทีนึงนะ”
ฟอด !!~
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ จมูกโด่งก็หอมฟอดเข้ามาที่แก้มของเธออย่างจัง พร้อมกับสูดเข้าอย่างแรงจนเต็มปอด
“อ่า ชื่นใจดีจัง แก้มเธอหอม”
“ทรานส์...”
“ครับ”
“พูดเหมือนเดิมดิ๊”
“ไม่เอา เรียกแบบนี้มันเพราะกว่า เธอเองก็เลิกใช้กูมึงได้ละ ภาพลักษณ์อย่างดี แค่คำพูดคำจานี่แม่ง..”
เฌอแตมถอนหายใจหนักๆ ออกมา ก่อนจะลุกขึ้นออกไปจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง
“มาก็ดีเลย หิวอยู่พอดี พาออกไปซื้อของกินหน่อย”
“แล้วจะกินอะไรล่ะ” ทรานส์ถามกลับ ก่อนจะลุกขึ้นตามแล้วจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองเช่นกัน
“ชาบูมะ อยากกินอยู่พอดี แบบบุฟเฟ่ต์นะ”
“มันจะอ้วน”
“ก็อยากกิน ถ้าไม่พาไป งั้นจะยกเลิกเซ็กซ์เฟรนด์”
“คร้าบๆ เชิญขึ้นรถเลยคร้าบ”
“เลี้ยงนะ”
“ก็เลี้ยงตลอดอยู่แล้วมั้ยครับคุณแตม”
“เป็นคนดีมากค่ะ อย่างนี้ให้ผ่าน”
“ขอบคุณค้าบบ~”
สุดท้ายเขาก็ต้องยอมพาเธอไปเลี้ยงชาบูแบบบุฟเฟ่ต์ตามที่เธอต้องการ เพราะไม่อย่างนั้นเธอก็จะยกเลิกเรื่องนั้นที่ตกลงกันก่อนหน้านี้
เล่นกับใจคนแบบนี้ไม่ได้ซะด้วยดิ เพราะไม่ได้แค่ขู่เล่นๆ แต่แม่งเอาจริงด้วย
นี่แหละที่สุดของความน่ากลัวของผู้หญิงแบบนี้ ถ้าเอาก็คือเอา ถ้าไม่เอาก็คือไม่เอา ชัดเจนในทางเดินของตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม
หมับ ! ~ใบหน้าสวยถูกจับให้หันกลับมาก่อนที่ทรานส์จะจูบปากของเธอยังไม่ทันให้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนประกบจูบลงไปและนิ่งค้างไว้อยู่อย่างนั้น ทำเอาเธอตกใจจนลืมหายใจไปชั่วขณะนึงเลย และพอกลับมาหายใจลิ้นร้อนก็สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอ รู้สึกได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่คละคลุ้งในปาก และรสชาติที่คุ้นเคยเวลาจูบปากกับเขา"อื้อ! ปล่อยนะ!"กำปั้นเล็กๆ พยายามทุบหน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อให้เขาปล่อยเธอ แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นเท่านั้น ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้เลยรสชาติจูบที่เคยรุนแรงและเร่าร้อนก็ค่อยๆ อ่อนโยนลง พร้อมกับแรงกอดที่คลายออกอย่างช้าๆ เฌอแตมไม่ได้ขัดขืนเขาอีก จนกระทั่งทรานส์ค่อยๆ ผละใบหน้าที่หล่อเหลาออกและมองหน้าของเธอที่กำลังแดงเรื่ออยู่"ฉันหวงของที่มันเป็นของตัวเองมากนะ" ทรานส์พูดเบาๆ"แต่ฉันไม่ใช่ของเล่น""ฉันไม่ได้บอกว่าเธอคือของเล่นสักหน่อย""แต่การกระทำของนาย มันกำลังบอกอย่างนั้น""เธอไม่ใช่ของเล่น แต่เธอคือสิ่งที่ฉันหวงมากที่สุดในชีวิต"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ~พอได้ยินอย่างนั้นหัวใจของเฌอแตมก็เต้นตึกตักรุนแรงแบบควบคุมไม่อยู่ ใบหน้าสวยที่แดงเป็นลูกมะเขือเทศอยู่แล้วกล
#ตกเย็นวันเดียวกัน หลังจากที่ข้อเท้าของเฌอแตมเริ่มดีขึ้น ทรานส์ก็พากลับมาที่พักก่อน ระหว่างนั้นรุ่นน้องและกลุ่มเพื่อนก็ยังทำกิจกรรมร่วมกันต่อ ยกเว้นทั้งสองที่กลับมาก่อน"บอกแล้วไม่ให้มา ก็ยังจะดื้อมาจนได้" ทรานส์บ่น"ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" เฌอแตมตอบกลับเสียงแผ่วเบา เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้น"อยากกลับไหม?" เขาถาม แต่ก็ยังคอยนวดเท้าให้เธอไม่หยุด"กลับทำไม""สภาพนี้จะไปทำอะไรต่อได้ เดินขากะเผลกขนาดนี้""......" คำพูดของทรานส์เล่นเอาเธอเจ็บจี๊ด แต่เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร ไม่ได้เถียงกลับด้วย เพราะที่เขาพูดมันก็จริง เป็นสภาพนี้แล้วจะไปช่วยอะไรได้ มีแต่จะเป็นภาระให้คนอื่น"ถ้าเธอบอกจะกลับ ฉันจะให้คุณมารับเดี๋ยวนี้เลย""อีกแล้วนะ""อะไร?""ชอบใช้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นไง""ถ้าคนอื่นเกิดอุบัติเหตุ มันก็ต้องเรียกรถมารับกลับอยู่ดีไหม หรือจะอยู่เป็นภาระคนอื่น?""เปล่า...""งั้นก็กลับ""......" เฌอแตมถอนหายใจออกมา เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย แต่ก็เลือกไม่ได้จริงๆ ตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว จะให้อยู่ต่อยังไงอีกล่ะ"ไปให้หมอตรวจ เอกซเรย์ดูสักหน่อย เผื่อข้อ
ไม่นานนักก็มาถึงเต็นท์พยาบาลที่รุ่นพี่ได้เตรียมเอาไว้เผื่อน้องๆ เกิดอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรขึ้นมา เธอถูกวางลงบนเตียงสนามอย่างเบามือ ก่อนที่ทรานส์จะนั่งลงกับพื้นตรงหน้าเพื่อดูข้อเท้าของเธอ"น่าจะข้อเท้าพลิกนะ""อืม... เมื่อกี้รองเท้ามันพลิกน่ะ""เจ็บมากไหม?""เจ็บสิ""น่าจะไม่ได้เป็นอะไรมากนะ เธอไม่ได้เจ็บข้างในมากขนาดนั้นใช่ไหมเฌอแตม?" เพื่อนที่เป็นผู้ดูแลอยู่ตรงเต็นท์สนามพยาบาลรีบเข้ามาดูแลเช่นกัน"อื้ม... แค่ปวดๆ น่ะ""ทายาแล้วก็นวดบ่อยๆ เดี๋ยวก็หายนะ พยายามอย่าใช้ข้อเท้าเยอะ เป็นไปได้ก็นั่งอยู่เฉยๆ ไปก่อน" หลอดยาทาถูกยื่นให้กับเฌอแตม พร้อมกับอธิบายวิธีการใช้ให้"ขอบใจนะ""เดี๋ยวนวดเอง ฉันจะดูแลต่อเอง ขอบใจพวกเธอมาก"ทรานส์แย่งหลอดยาในมือของเฌอแตมมาถือเอาไว้"โอเค แต่ถ้าปวดมากๆ ก็กินยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบนะ แล้วถ้ามันเป็นอะไรมากกว่านั้นต้องรีบบอกนะ""เข้าใจแล้ว" เฌอแตมพยักหน้าตอบรับเพื่อนๆ ที่อยู่ในกลุ่มร่วมกิจกรรมต่างรีบวิ่งมาดูด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยืนดูอยู่แค่รอบนอกเท่านั้นไม่ได้เข้ามาดูใกล้ๆ"เธอโอเคหรือเปล่าเฌอแตม?""ฉันโอเคแล้ว ขอโทษนะ ทำบรรยากาศเสียซะได้เลย""ไม่เป็นอะไรหรอก
ช่วงสายๆ ในวันเดียวกันหน้าลานกิจกรรมที่รุ่นพี่เรียกรวมตัว เสียงนักศึกษากำลังคุยกันเจื้อยแจ้วดังระงม สถานที่ที่เคยว่างเปล่ากำลังจะถูกจัดขึ้นให้เป็นกิจกรรมเล็กๆ ที่วันนี้จะต้องทำร่วมกัน"ไปด้วยกันนะแตม" ทรานส์เดินมาพูดใกล้ๆ"เป็นอะไรอีก?""ห้ามไปกับไอ้ฝรั่งนั่นนะ""ฉันจะไปกับเพื่อน"ถ้าเลือกได้ไม่ไปกับใครสักคนเลยจะดีกว่า ไปกับเพื่อนคนอื่น มันคงสบายใจกว่าเยอะเลย หมอนี่ก็นะทำเอาเธอรู้สึกอึดอัดลำบากใจไปหมดเลย"ไปด้วยกันนี่แหละ!" ทรานส์เอ่ยขึ้น ถึงเธอจะบอกว่าไปกับเพื่อน แต่เพื่อนของเธอเพียงคนเดียวก็เขาเนี่ยแหละ ต่อให้จะเป็นผู้หญิงเขาก็ไม่ยอม"จิ๊! เรื่องเยอะจริงๆ ไม่รู้จะมาด้วยทำไม" เฌอแตมบ่นความจริงเขาไม่ได้อยากมาด้วยซ้ำ แต่เพราะเธอมาต่างหากเขาถึงได้ตามมา ไม่อยากให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเมสันด้วย"เอาล่ะน้องๆ เดี๋ยวพี่จะให้น้องๆ ทำกิจกรรมที่เรียกว่า สามัคคีคือพลัง น้องๆ จับกลุ่มกับเพื่อนๆ ให้ได้หกคน กลุ่มไหนได้ครบแล้ว ให้ไปรับป้ายคล้องคอกับรุ่นพี่ตรงนั้นนะคะ""ครับ/ค่า" เสียงรุ่นน้องตอบพร้อมกันหลังจากนั้นความชุลมุนวุ่นวายก็เกิดขึ้น รุ่นน้องหลายคนเริ่มหาเพื่อนมารวมกลุ่มของตัวเอง บาง
ทรานส์เดินกลับมายังที่พักของตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูเสื้อผ้าและสบู่ออกจากกระเป๋าที่เอามาแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ เวลานี้น้องๆ บางคนก็พากันหลับไปแล้ว บางคนก็ยังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่พอเดินมาถึงน้องๆ หลายคนก็พากันทยอยกลับไป จะเหลือก็เพียงห้องน้ำห้องนึงที่ยังมีคนใช้งานอยู่ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งหันไปเห็นรองเท้าและผ้าขนหนูที่พาดไว้กับประตูครึ่งผืน สีแบบนี้ ลายแบบนี้ มาจากต่างประเทศแน่นอน"หึ! ไอ้ฝรั่งปากดี กวนตีนกูนักนะมึง!" ทรานส์พูดกับตัวเอง เขายิ้มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะเดินไปปิดไฟห้องน้ำจนมันดับภายในพริบตาเดียว"ไฟดับหรอครับ มีใครอยู่ข้างนอกไหม มืดมากเลยผมมองไม่เห็น" เสียงของเมสันตะโกนถามดังขึ้นมาแกร๊ก ~ทรานส์หยิบก้อนหินก้อนนึงโยนขึ้นไปบนหลังคา จากนั้นก็หยิบก้อนที่สองที่สามตามมา จนคนในห้องน้ำเริ่มนิ่งไม่มีเสียง ด้านนอกมีลมพัดวูบไหว ต้นไม้ที่เสียดสีกันไปมาช่วยให้บรรยากาศในตอนนี้ให้น่าวังเวงขึ้นอีกไม่น้อยเลย"มะ มีใครอยู่ไหมครับ ไฟดับหรอครับ""......" ทรานส์ยกยิ้ม ก่อนจะเดินย่องเข้าไปในห้องน้ำห้องที่อยู่ข้างๆ เมสัน จากนั้นก็ค่อยๆ ทำผลุบๆ โผล่ๆ ข้างล่างบ้างข้างบนบ้าง ครางเสียงหัวเ
ช่วงเย็นๆ ของวันเดียวกัน รุ่นน้องถูกเรียกให้มารวมตัวกันที่ลานกว้าง เพื่อที่จะได้ชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ให้ทราบโดยทั่วกันและภายในกลุ่มนั้น ทรานส์ เฌอแตม ก็ยืนรอฟังอยู่ด้วย"น้องๆ มากันครบไหมคะ พี่จะได้ชี้แจงรอบเดียว และจะได้เข้าที่พักกัน"เสียงของรุ่นพี่ที่ถามขึ้น ทำให้รุ่นน้องบางคน บางคน ตามรีบวิ่งเข้ามายังจุดรวมตัวกันอย่างลนลานไม่นานนักก็ดูเหมือนว่าบรรดารุ่นน้องจะมารวมกลุ่มกันทุกคนแล้ว"ที่พี่เรียกน้องๆ มา ก็เพื่ออยากจะแจ้งเกี่ยวกับกฎระเบียบที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เราไม่ได้อยู่บ้านตัวเองนะคะ ช่วยทำตามที่รุ่นพี่แจ้งไปด้วยนะคะ""ครับ/ค่า!" เสียงของรุ่นน้องดังขึ้นพร้อมกัน"น้องๆ ทยอยเข้าอาบน้ำกันพยายามอย่าให้เกินสี่ทุ่มนะคะ และอย่านอนดึกเพราะเราจะมีกิจกรรมตอนเช้า เจ็ดโมงครึ่งต้องทยอยมารวมตัวกันที่ตรงนี้ แปดโมงตรงพี่หวังว่าน้องๆ ทุกคนจะมากันครบ ช่วยกันด้วยนะคะ จะได้กินข้าวและไปทำกิจกรรมกันต่อ""รับทราบค่ะ / เข้าใจแล้วครับ""ดีมากค่ะ".......หลังจากนั้นทุกๆ คนก็แยกย้ายกลับที่พักของตัวเอง ช่วงเวลานี้ใครอยากจะทำอะไรก็ทำได้ เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่รุ่นพี่กำหนดเอาไว้ว่าจะต้องเข้าพ







