Mag-log inเขาสบถหยาบคายอย่างสุดกลั้น โถมเรี่ยวแรงทั้งหมดลงที่บั้นเอว หลังจากอัดกระแทกต่ออยู่เพียงไม่กี่ครั้งชายหนุ่มก็วิ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัยตามเธอไปติดๆ"อ่าาาาาาาาาาาส์"วิคเตอร์เชิดหน้ากู่คำรามอย่างสุขสม พร้อมน้ำขุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด ใบหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อร้อน ก่อนที่เขาจะท
กล้ามเนื้อทุกมัดเขาตึงเครียดหดรัดขึ้นมาเป็นก้อน ยิ่งตามร่างกายมีรอยสักมากมายทำให้วิคเตอร์ดูโคตรร้อนแรง ทำอารมณ์เธอพลุ่งพล่านไปหมด ต้องเป็นฝ่ายขยับโยกกายขึ้นลงด้วยตัวเองมือน้อยวางค้ำกายบนกล้ามเป็นลอน ยกตัวโยกกระแทกกระทั้นกายขึ้นลง เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ยิ่งทุกส่วนอ่อนไหวสอดประสานเสียดสีกันไปมามาก
อันดามันและวิคเตอร์ช่วยกันพาลูกแฝดอาบน้ำเตรียมเข้านอน ก่อนจะจูงมือกันกลับห้องของตัวเอง บรรยากาศในห้องเงียบเชียบมีเพียงแค่แสงไฟจากภายนอกลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่เท่านั้น เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปตั้งแต่เย็นทำให้ทั้งคู่ตกอยู่ในอาการกรึ่มเล็กน้อย ดวงตาหยาดเยิ้มฉ่ำวาวของหญิงสาวช้อนมองสา
เด็กๆ ก็นั่งเล่นนอนเล่นอยู่คนละมุมห้อง แอลลี่ขนของเล่นออกมาให้เพื่อนๆ น้องๆ ทั้งตุ๊กตา สมุดวาดรูป ก่อนที่ตัวเองจะไปรวมกลุ่มกับเด็กผู้ชายนั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั่นรุ่นล่าสุดในห้องนั่งเล่น ตบตีกับพี่ชายแย่งจอยเพื่อที่จะได้แข่งเกมบอลกับอัศวินบ้าง สุดท้ายอเล็กซ์ก็รำคาญความดื้อรั้นน้องสาว ยอมสละที่ให้ สายตา
เด็กคนอื่นหยุดเล่นชั่วคราวมองมาทางสองสาวที่ยืนเก้ๆ กังๆ เกาะขาบิดาคนละข้าง แอลลี่วิ่งมาหาน้องด้วยท่าทางดีใจเป็นคนแรก พวงแก้มทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำหลังจากวิ่งเล่นตลอดบ่ายไม่ได้หยุด แต่ถึงกระนั้นพลังงานในร่างกายเด็กสาวก็ยังเหลือเฟือ“น้องอีฟ น้องเอวา มาเล่นวิ่งไล่จับกับพี่กัน” เด็กสาวเจ้าของบ้านชวนคน
สัปดาห์ต่อมากลุ่มเพื่อนของวิคเตอร์เหมือนว่าจะเหงาอยากหาเรื่องเจอกัน จึงได้นัดรวมตัวกันที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของวิคเตอร์ในเย็นของวันเสาร์ ทำให้ทั้งวันอันดามัน ต้องเตรียมสถานที่ คือสวนข้างบ้านเอาไว้รองรับเพื่อนฝูงและบรรดาลูกๆ ของพวกเขา อันดามันไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือนนัก อาหารส่วนใหญ่จึง
"ปล่อย! สารภาพรักที่ไหน แค่ชอบโว้ย!" สาวห้าวสะบัดมือทิ้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยเธอหนีไปง่ายๆ"เธออยากคบฉันเหรอ" เขาถามเสียงเบา เลือดลมฉีดพล่านทำใบหน้าหล่อจัดแดงซ่านจนถึงใบหู กลายเป็นต้องก้มหน้าหลบตาเขินอายกว่าจะสามารถสบตาเธอตรงๆ ได้"เออ! จะคบไหมล่ะ""เห็นแก่ที่เธอขอร้องหรอกนะ จะตกลงก็ได้" วิคเตอร์
"ฉันเคยบอกเขาว่าห้ามวุ่นวายก้าวก่ายกันและกัน แต่ก็ไม่รู้ตอนไหนที่ฉันก็เริ่มอยากรู้ว่าเขาไปไหนมาบ้าง ไปทำงานเจออะไรบ้าง ตลอดเดือนหนึ่งเรียกได้ว่าตัวติดกัน มีแยกกันแค่ตอนที่ต่างคนต่างไปทำงานเท่านั้น พอเมื่อกี้เห็นหน้าเขา ฉันก็แม่งรู้สึกผิดขึ้นมาเฉย ทั้งที่คิดว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"หญิงสาว
ร้านอาหารกึ่งบาร์หรูใจกลางเมือง ด้านบนเป็นห้องวีไอพีมีความเป็นส่วนตัวสูง สองมาเฟียหนุ่มกำลังนั่งเจรจาธุรกิจด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเนื่องจากช่วงนี้การขนส่งถูกตรวจเข้ม"ถ้าส่งเรือเหมือนเดิม ทางคุณวิคเตอร์สามารถร่นระยะเวลาให้เร็วกว่านี้ได้ไหม" ลูกค้าหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ"ส่งเรือจำเป็นต้องแอบยัด
"ก็มันไม่ชิน" เธอยอมรับตรงๆ พร้อมดันกายหนาออกห่าง บ่นพึมพำขณะลุกไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ "ไม่คุยแล้วๆ เนี่ยนายชวนคุยจะทำฉันสายแล้วจริงๆ"สุดท้ายวิคเตอร์ก็ได้แต่ถอนหายใจ นอนข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านให้กลับมาเป็นปกติ อยากจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จแล้วกลับมากกเธอเหลือเกิน ตอนที่ตกลงรับข้อเสนออันดามันตอนแ







