บทที่ 11 จุดจบยังมา

ประตูตำหนักใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ เสียงบานประตูไม้หนักเสียดสีกันดังก้องไปทั่วโถงอันโอ่อ่า

เซียวจิ่นอันก้าวเข้าไปก่อน หลินเสี่ยวอวี่เดินตามอยู่ครึ่งก้าว ทันทีที่ทั้งสองเข้าสู่ท้องพระโรง ความเงียบก็เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงแถวอยู่สองฝั่ง ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ แต่สายตาหลายคู่กลับจับจ้องมายังแม่ทัพหนุ่มไม่วาง

หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ มันไม่ใช่การเรียกเข้าเฝ้าตามปกติ หากเป็นการรอคอยบางสิ่ง...บางสิ่งที่เตรียมไว้แล้ว

"ถวายบังคมฝ่าบาท"

เซียวจิ่นอันคุกเข่าลงอย่างสงบนิ่ง หลินเสี่ยวอวี่รีบคุกเข่าตาม ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมา พระพักตร์เคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง

"เซียวจิ่นอัน"

"เจ้ารู้หรือไม่...เหตุใดจึงถูกเรียกตัว"

แม่ทัพหนุ่มก้มศีรษะ

"กระหม่อมไม่ทราบ"

ฮ่องเต้ยังไม่ทันตรัสตอบ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากแถวขุนนาง

"กระหม่อมมีเรื่องจะกราบทูล"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ บุรุษหนุ่มในฉลองพระองค์สีทองก้าวออกมา ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มอ่อนโยน หากแต่ดวงตากลับเย็นเยียบจนทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา รัชทายาท เพียงเห็นใบหน้านั้น หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่ก็เต้นแรง คนตรงหน้า...ไม่ใช่ภาพที่ผู้เขียนเคยบรรยายไว้ในนิยาย เขาดูสุขุมกว่า ฉลาดกว่า และน่ากลัวกว่ามาก

รัชทายาทค้อมพระวรกายต่อฮ่องเต้ ก่อนรับกล่องไม้จากขันที

"เมื่อสามวันก่อน"

"คนของกระหม่อมจับผู้ลักลอบขนเอกสารลับออกจากกองทัพได้ และพบของสิ่งนี้" กล่องไม้ถูกเปิดออก

ด้านใน...คือแผนที่ชายแดน พร้อมตราประทับประจำกองทัพของเซียวจิ่นอัน ทั่วทั้งท้องพระโรงฮือฮาทันที

"เป็นตราของแม่ทัพจริง!"

"หรือจะ...เป็นไปไม่ได้..."

เฉินเฟิงซึ่งยืนอยู่ท้ายแถวกำหมัดแน่น

"ของปลอม!" เขาพูดทันที

"ตราประทับปลอมได้!"

รัชทายาทยิ้มบาง ๆ

"ถ้าเช่นนั้น แม่ทัพเซียวช่วยอธิบายที"

"เหตุใดจึงมีตราประทับของท่านอยู่บนเอกสารลับ"

เซียวจิ่นอันเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งสงบ

"กระหม่อมไม่เคยเห็นเอกสารชุดนี้"

"ไม่เคยหรือ" รัชทายาทรับกระดาษอีกแผ่นจากขันที

"แล้วลายมือของท่านเล่า"

กระดาษถูกคลี่ออก หลินเสี่ยวอวี่มองเพียงแวบเดียว หัวใจก็แทบหยุดเต้น ลายมือ...เหมือนของเซียวจิ่นอันแทบทุกตัวอักษร

"ไม่..." นางพึมพำเบา ๆ

"ไม่ใช่..."

นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ในนิยาย

ในเนื้อเรื่องเดิม พระเอกถูกกล่าวหาหลังศึกใหญ่ ไม่ใช่วันนี้ แต่ผลลัพธ์...กลับเหมือนเดิม เขากำลังถูกใส่ร้าย ฮ่องเต้ทรงนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนทอดพระเนตรมายังเซียวจิ่นอัน

"เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่าง" แม่ทัพหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างองอาจ

"หากฝ่าบาททรงเชื่อว่า...กระหม่อมคิดกบฏ"

"ต่อให้กล่าวคำใด ก็คงไร้ประโยชน์" สิ้นเสียงนั้น ทั่วทั้งท้องพระโรงก็เงียบสนิท

หลินเสี่ยวอวี่รีบหันไปมองเขา ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ไม่...อย่าพูดแบบนี้ นี่คือประโยคเดียวกับในนิยาย ประโยคที่นำไปสู่จุดจบของเขา หรือว่า...สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงอะไร ชะตากรรมนี้ก็ยังคงตามมาจนได้

คำพูดของเซียวจิ่นอันจบลง ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

หลินเสี่ยวอวี่มองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกหวาดกลัวค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ภาพหนึ่งในความทรงจำย้อนกลับมาอีกครั้ง

ในนิยาย...เซียวจิ่นอันก็เคยยืนอยู่เช่นนี้ ยืนอย่างสง่างาม ไม่ร้องขอความเมตตา ไม่กล่าวโทษผู้ใดและไม่ยอมก้มหัวให้กับคำกล่าวหาที่ตนไม่ได้ก่อ

ตอนนั้น...เธอร้องไห้จนอ่านต่อแทบไม่ไหวแต่เธอปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยมันก็เป็นเพียงนิยาย

ทว่าวันนี้...เหตุการณ์เดียวกันกลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ต่างกันเพียงอย่างเดียว เธออยู่ที่นี่จริง ๆ

"ฝ่าบาท" รัชทายาทก้าวออกมาอีกหนึ่งก้าว ก่อนค้อมพระวรกาย

"หลักฐานทั้งตราประทับ แผนที่ชายแดน และลายมือ ล้วนชี้ไปยังแม่ทัพเซียว"

"เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน กระหม่อมเห็นควรให้ควบคุมตัวไว้ก่อน"

หลินเสี่ยวอวี่กำชายแขนเสื้อแน่น

'ไม่ได้...นี่เป็นกับดัก'

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ฝ่าบาท!"

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นกลางท้องพระโรง ขุนนางหลายคนหันมามองด้วยความตกใจ การที่สตรีผู้หนึ่งกล้าเอ่ยแทรกกลางราชสำนัก ถือเป็นเรื่องไม่ปกติอย่างยิ่ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมา

"เจ้าจะกล่าวสิ่งใด"

หลินเสี่ยวอวี่รีบคุกเข่าลงลึกกว่าเดิม

"ท่านแม่ทัพไม่มีทางทรยศแผ่นดิน สิ่งเหล่านี้ต้องเป็นการจัดฉาก"

รัชทายาทยิ้มบาง ๆ

"คุณหนูหลิน...เจ้ามีหลักฐานหรือ"

หญิงสาวชะงัก หลักฐาน...เธอไม่มี สิ่งที่เธอมีมาตลอดคือความทรงจำจากนิยาย

แต่ตอนนี้...ความทรงจำนั้นใช้ไม่ได้อีกแล้ว

รัชทายาททอดพระเนตรมายังฮ่องเต้

"ฝ่าบาท...แม้คุณหนูหลินจะหวังดี"

"แต่การตัดสินคดีต้องอาศัยพยานหลักฐาน มิใช่ความเชื่อ"

ถ้อยคำของเขาสุภาพทุกประโยค จนไม่มีช่องให้โต้แย้ง

หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปากแน่น นางเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดบุรุษผู้นี้จึงน่ากลัว เขาไม่จำเป็นต้องใช้อารมณ์ เพราะทุกถ้อยคำล้วนผลักฝ่ายตรงข้ามจนมุมอย่างแนบเนียน

ฮ่องเต้ทรงหลับพระเนตรอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจก่อนจะมีพระสุรเสียงหนักอึ้งดังขึ้น

"เซียวจิ่นอัน"

"ระหว่างที่ยังสืบสวนไม่สิ้น เจ้าจงส่งตราแม่ทัพและกระบี่ประจำตำแหน่ง"

ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ หลินเสี่ยวอวี่หน้าซีด นี่คือจุดเริ่มต้น...ทุกอย่างกำลังเหมือนในนิยายอีกครั้ง เซียวจิ่นอันไม่ได้โต้เถียง เขาค่อย ๆ ปลดตราแม่ทัพออกจากเอว จากนั้นจึงวางกระบี่คู่กายลงบนพานทองที่ขันทีถืออยู่ การเคลื่อนไหวทุกอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ราวกับเขาเตรียมใจไว้แล้ว ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

"จนกว่าคดีจะกระจ่าง จงควบคุมตัวแม่ทัพเซียวไว้ในคุกหลวง" สิ้นพระสุรเสียง

ทหารรักษาพระองค์หลายสิบนายก็ก้าวเข้ามาพร้อมกัน เสียงโลหะของชุดเกราะดังก้องไปทั่วท้องพระโรง หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

"...ไม่" นางพึมพำเบา ๆ

น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นจนมองภาพตรงหน้าไม่ชัด สุดท้าย...ไม่ว่าเธอจะพยายามเปลี่ยนชะตาเพียงใด จุดจบนี้ก็ยังมาถึง เซียวจิ่นอันหันกลับมามองนางเป็นครั้งสุดท้าย แม้กำลังถูกทหารล้อมไว้แต่แววตาของเขากลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด เขาส่ายหน้าเพียงเล็กน้อย ราวกับกำลังบอกว่า "อย่าร้องไห้" แต่หลินเสี่ยวอวี่กลับกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลอาบแก้ม

"จิ่นอัน..." นางเรียกชื่อเขาเสียงสั่น

"ข้าขอโทษ..."

"ข้าช่วยท่านไม่ได้..."

เซียวจิ่นอันไม่ได้ตอบ เพียงสบตานางนิ่ง ๆ สายตาคู่นั้นไม่มีแม้แต่น้อยของการกล่าวโทษ มีเพียงความเชื่อมั่น...เชื่อมั่นในตัวนางและเชื่อว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ

จากนั้นทหารก็พาตัวเขาเดินออกจากท้องพระโรง หลินเสี่ยวอวี่มองแผ่นหลังกว้างนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป จนสุดท้าย...หายลับหลังประตูวัง เหลือไว้เพียงความรู้สึกเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจของนางจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงประตูท้องพระโรงปิดลงอย่างแผ่วเบา

แต่สำหรับหลินเสี่ยวอวี่...เสียงนั้นกลับดังกึกก้องอยู่ในหัวใจ ราวกับเป็นเสียงที่ประกาศว่าความพยายามทั้งหมดของนางได้พังทลายลงแล้ว นางยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นหินอ่อน สายตามองไปยังประตูบานใหญ่ที่เซียวจิ่นอันเพิ่งถูกพาตัวออกไป ไม่ขยับ ไม่พูด ไม่แม้แต่จะเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

ขุนนางทยอยลุกขึ้นจากที่คุกเข่า เสียงสนทนาแผ่วเบาดังขึ้นรอบด้าน

"นึกไม่ถึงว่าแม่ทัพเซียวจะเป็นคนเช่นนี้"

"หลักฐานแน่นหนาถึงเพียงนั้น..."

"เสียดายบุรุษผู้สร้างคุณงามความดีให้แผ่นดิน"

บางคนส่ายหน้าอย่างเวทนา บางคนกลับมีรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนไว้ไม่มิด ไม่มีผู้ใดสังเกตเลยว่า...หญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่กลางท้องพระโรงกำลังรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังลงต่อหน้าต่อตา

"คุณหนูหลิน" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างนุ่มนวล

หลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น รัชทายาทยืนอยู่ตรงหน้า สีพระพักตร์ยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม หากไม่รู้ความจริง...ผู้ใดก็คงคิดว่าเขาเป็นบุรุษผู้เปี่ยมเมตตา

"เสียใจด้วย" พระองค์ตรัสเสียงเรียบ

"ข้าก็ไม่อยากให้เรื่องเป็นเช่นนี้"

หลินเสี่ยวอวี่มองเขานิ่ง ไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ แต่เพราะนางกลัว...กลัวว่าหากเอ่ยอะไรออกไป จะเผลอเปิดเผยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจ รัชทายาททอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มบาง ๆ

"หวังว่า...เจ้าจะดูแลตัวเองให้ดี" สิ้นคำ พระองค์ก็เสด็จจากไป

หลินเสี่ยวอวี่กำหมัดแน่น นางไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่รอยยิ้มเมื่อครู่นั้น...ไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย กลับคล้ายผู้ชนะที่กำลังชื่นชมผลงานของตนเอง

...

หลายนาฬิกาต่อมา

รถม้าสกุลหลินเคลื่อนออกจากพระราชวัง ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยแม้แต่คำเดียว ชิงเอ๋อร์นั่งอยู่มุมหนึ่งของรถ แอบใช้ชายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ

ส่วนหลินเสี่ยวอวี่...เพียงมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพผู้คนที่เดินผ่านไปมา ร้านค้า เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทุกอย่างยังดำเนินต่อไปตามปกติ ราวกับไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า...แม่ทัพผู้ปกป้องแผ่นดินกำลังถูกจองจำ

เมื่อรถม้าหยุดหน้าจวนสกุลหลิน หลินเสี่ยวอวี่เดินกลับห้องของตนโดยไม่พูดกับผู้ใด ทันทีที่ประตูปิดลง ร่างบางก็ทรุดนั่งลงกับพื้น

ในที่สุด...น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอีกครั้ง

"ทำไม..." เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา

"ทำไมถึงยังเป็นแบบนี้..."

นางกอดเข่าตัวเองแน่น พยายามทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้น นางช่วยเขาจากลูกธนู ช่วยอู๋เฉิง เปลี่ยนคดีคลังเสบียง ทำให้เรื่องราวผิดไปจากเดิมทั้งหมด

แต่สุดท้าย...จุดจบที่นางกลัวที่สุด ก็ยังเกิดขึ้น

"หรือ..."

หลินเสี่ยวอวี่หลับตาลง

"ชะตากรรมจะเปลี่ยนไม่ได้จริง ๆ"

หากต่อให้เปลี่ยนเส้นทางระหว่างทางมากเพียงใด ปลายทางก็ยังเหมือนเดิม แล้วการที่นางย้อนกลับมาครั้งนี้...มีความหมายอะไร

นางยกมือขึ้นปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ภาพในอดีตค่อย ๆ ซ้อนทับกับภาพตรงหน้า วันที่อ่านนิยายจนถึงบทนี้ วันที่ร้องไห้เพราะเซียวจิ่นอันถูกใส่ร้าย วันที่โกรธผู้เขียนจนพิมพ์รีวิวต่อว่า "ถ้ามีโอกาส ฉันจะช่วยเขาเอง!" คำพูดของตัวเองเมื่อวันนั้น ย้อนกลับมากระแทกหัวใจอย่างรุนแรง

"ข้าสัญญาไว้..."

"แต่ข้าทำไม่ได้..."

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ชิงเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง

"คุณหนู...เฉินเฟิงมาขอพบเจ้าค่ะ"

หลินเสี่ยวอวี่รีบเช็ดน้ำตา แม้ดวงตาจะยังแดงก่ำ

"ให้เขาเข้ามา"

ไม่นาน เฉินเฟิงก็เดินเข้ามา สภาพของเขาเองก็ดูอิดโรยไม่ต่างกัน เขาคุกเข่าลงทันที

"คุณหนูหลิน"

หลินเสี่ยวอวี่ตกใจ รีบลุกขึ้น

"ท่านทำอะไร"

"ลุกเถิด"

แต่เฉินเฟิงยังคงคุกเข่า

"ขอร้องท่าน"

"ช่วยท่านแม่ทัพด้วย"

ประโยคนั้นทำให้หลินเสี่ยวอวี่น้ำตาเอ่อขึ้นอีกครั้ง

นางส่ายหน้าช้า ๆ

"ข้า..."

"ข้าไม่รู้แล้ว"

"ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ข้าจำอนาคตไม่ได้"

เฉินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หากเมื่อก่อน...ข้าคงหวังให้ท่านใช้ความรู้เรื่องอนาคต"

"แต่ตอนนี้..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตานาง

"ข้าไม่ได้มาหาท่านเพราะเหตุผลนั้น"

หลินเสี่ยวอวี่ชะงัก เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก

"ข้ามาหาท่าน..."

"...เพราะท่านแม่ทัพเชื่อใจท่าน"

"และพวกเราก็เชื่อเช่นเดียวกัน"

"ต่อให้อนาคตเปลี่ยนไป...ต่อให้ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"ข้าก็ยังเชื่อว่า..."

"...มีเพียงท่านที่จะช่วยท่านแม่ทัพได้"

หลินเสี่ยวอวี่นิ่งอึ้ง คำพูดของเฉินเฟิงทำให้นางรู้สึกเหมือนมีบางอย่างสั่นสะเทือนอยู่ภายใน ใช่...ก่อนหน้านี้ นางเชื่อมั่นใน "เนื้อเรื่อง" แต่ตอนนี้...กลับมีคนเชื่อมั่นใน "ตัวนาง" ความแตกต่างเพียงเล็กน้อย กลับหนักแน่นจนทำให้หัวใจที่กำลังแตกสลาย ค่อย ๆ มีแรงยึดเหนี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง หลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ กำมือแน่น แม้น้ำตาจะยังไม่แห้ง แต่แววตาที่เคยสิ้นหวังเมื่อครู่ กลับเริ่มมีประกายบางอย่างอีกครั้ง หากชะตากรรมยังยืนกรานจะพาเซียวจิ่นอันไปสู่จุดจบเดิม...เช่นนั้นครั้งนี้ นางจะไม่สู้ด้วยความทรงจำจากนิยายอีกแล้ว แต่นางจะสู้ด้วยตัวของหลินเสี่ยวอวี่เองแม้ไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นเช่นไรก็ตาม