บทที่ 13 หนังสือโกหก

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนอย่างเงียบงัน

หมอกสีขาวลอยปกคลุมหุบเขา บ้านไม้ร้างที่ซ่อนตัวอยู่กลางป่าดูราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงขวานกระทบฟืน นางลืมตาขึ้นก็พบว่าเซียวจิ่นอันกำลังผ่าฟืนอยู่หน้าบ้าน แม้เพิ่งหลบหนีจากคุกหลวงได้เพียงคืนเดียว แต่เขากลับสงบนิ่งราวกับเป็นเพียงเช้าวันธรรมดา

เมื่อเห็นนางเดินออกมา เขาก็วางขวานลงทันที

"ตื่นแล้วหรือ"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้าเบา ๆ เมื่อคืนหลังเปิดเผยความจริงทั้งหมด นางกลับหลับสนิทที่สุดนับตั้งแต่ย้อนเวลามา เพราะไม่มีความลับให้ต้องแบกอีกต่อไป

เซียวจิ่นอันยื่นถ้วยน้ำอุ่นให้นาง

"อากาศเย็น ดื่มเสียหน่อย"

หญิงสาวรับมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากท้ายป่า

เฉินเฟิง เขาวิ่งมาจนเสื้อผ้าเปียกโชก หายใจหอบหนัก ก่อนหยุดลงตรงหน้าทั้งสอง

"ท่านแม่ทัพ!"

"มีข่าวหรือ"

เฉินเฟิงพยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดผิดปกติ

"เมื่อคืนหลังพาท่านออกมา คนของเราลอบเข้าไปที่จวนแม่ทัพ"

"ข้ากลัวว่าทางวังจะค้นเอกสารสำคัญ จึงให้พวกเขาเก็บของทุกอย่างที่เหลืออยู่"

เขาหยิบห่อผ้าสีหม่นออกมาวางบนโต๊ะไม้

"ตอนแรกคิดว่าเป็นเพียงบันทึกการศึก"

"แต่พอเปิดดู...พวกเรากลับพบสิ่งนี้"

ภายในห่อผ้ามีสมุดปกหนังเก่าเล่มหนึ่ง ขอบกระดาษเหลืองซีดตามกาลเวลา ตรงหน้าปกไม่มีชื่อเรื่อง มีเพียงตราประทับสีแดงที่เลือนรางจนแทบมองไม่ออก

เซียวจิ่นอันขมวดคิ้ว

"ข้าไม่เคยเห็น"

เฉินเฟิงส่ายหน้า

"มันถูกซ่อนอยู่ใต้พื้นห้องหนังสือ หากไม่รื้อพื้นขึ้นมา คงไม่มีผู้ใดหาเจอ"

หลินเสี่ยวอวี่มองสมุดเล่มนั้นด้วยความรู้สึกประหลาด ไม่รู้เพราะเหตุใด...เพียงเห็นปกหนังเก่า ๆ หัวใจของนางกลับเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ

เซียวจิ่นอันเปิดสมุดอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรชุดแรกที่ปรากฏทำให้ทุกคนต้องชะงัก บันทึกลับของราชสำนัก เรียบเรียงโดย...หอประวัติศาสตร์หลวง

หลินเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง

"หอประวัติศาสตร์..."

ในนิยาย...สถานที่แห่งนี้ถูกกล่าวถึงเพียงครั้งเดียว เป็นหอเก็บเอกสารราชวงศ์ที่บุคคลภายนอกไม่มีสิทธิ์เข้า เซียวจิ่นอันพลิกหน้าถัดไป เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นบันทึกเหตุการณ์บ้านเมือง แต่แล้ว...หลินเสี่ยวอวี่ก็สะดุดกับประโยคหนึ่ง "การเรียบเรียงประวัติศาสตร์ทุกฉบับ ต้องผ่านการตรวจทานจากองค์รัชทายาทก่อนเผยแพร่"

หญิงสาวนิ่งงัน ประโยคสั้น ๆ นี้...ไม่เคยมีในนิยาย

เซียวจิ่นอันพลิกต่ออีกหลายหน้า จนกระทั่งกระดาษแผ่นหนึ่งหลุดร่วงลงพื้น เป็นกระดาษบางกว่าหน้าอื่น ราวกับถูกสอดแทรกไว้ภายหลัง ด้านบนเขียนไว้เพียงบรรทัดเดียว "หากผู้ใดได้อ่านสิ่งนี้ จงรู้ไว้ว่า ประวัติศาสตร์ที่เจ้ารู้...มิใช่ความจริง"

บรรยากาศภายในบ้านเงียบงัน ไม่มีผู้ใดเอื้อมมือไปแตะกระดาษแผ่นนั้น หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด คำพูดประโยคเดียว กลับทำให้โลกทั้งใบของนางเริ่มสั่นคลอน

เซียวจิ่นอันค่อย ๆ คลี่กระดาษออก ลายมือบนกระดาษแตกต่างจากทั้งเล่ม ดูรีบร้อนคล้ายคนเขียนกำลังหลบซ่อนผู้ใดอยู่ ข้อความบรรทัดแรกทำให้หลินเสี่ยวอวี่ตัวชา

"ข้าคือเจ้ากรมหอประวัติศาสตร์หลวง ผู้มีหน้าที่บันทึกเหตุการณ์ตามความจริง"

"แต่ความจริง...ไม่มีวันถูกบันทึก"

มือของนางเริ่มสั่น เซียวจิ่นอันอ่านต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

"หลังองค์รัชทายาทเข้าควบคุมหอประวัติศาสตร์ บันทึกทุกฉบับถูกแก้ไข"

"ผู้จงรักภักดีถูกทำให้เป็นกบฏ"

"ผู้ทรยศกลับถูกยกย่องเป็นผู้กอบกู้บ้านเมือง"

หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนเสียงทุกอย่างรอบตัวหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตนเอง เต้นแรงขึ้น...แรงขึ้น...ก่อนนางจะพึมพำออกมาอย่างเลื่อนลอย

"เป็นไปไม่ได้..."

หากข้อความนี้เป็นความจริง สิ่งที่นางอ่านมาทั้งชีวิต เรื่องราวที่ทำให้นางร้องไห้ ตอนจบที่นางเชื่อมาตลอด...ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น

ภายในบ้านไม้กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ หลินเสี่ยวอวี่ยังคงจ้องกระดาษแผ่นนั้นราวกับกลัวว่าหากกะพริบตา ข้อความทั้งหมดจะหายไป เซียวจิ่นอันค่อย ๆ พลิกหน้าถัดไป กระดาษหลายแผ่นถูกเย็บซ่อนไว้ด้วยด้ายสีเดียวกับสันหนังสือ หากไม่สังเกตอย่างละเอียดคงไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีบันทึกอีกชุดซ่อนอยู่

เฉินเฟิงช่วยคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง หมึกหลายส่วนเลือนรางตามกาลเวลา แต่ข้อความสำคัญยังอ่านได้ชัดเจน เซียวจิ่นอันอ่านออกเสียงช้า ๆ

"ปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชศกเหยียนอัน"

"องค์รัชทายาทลอบติดต่อกับแคว้นเป่ยอวี่"

"ยินยอมแลกแผนที่ชายแดนกับกำลังทหาร"

"โดยมีพระบัญชาลับจากฮ่องเต้รับรอง"

หลินเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นทันที

"อะไรนะ..."

นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ในนิยาย...ผู้ที่ส่งแผนที่ชายแดนให้ศัตรูคือเซียวจิ่นอัน แต่ในบันทึกฉบับนี้กลับเป็นรัชทายาทเสียเอง เฉินเฟิงรีบเปิดหน้าถัดไป ยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งแข็งค้าง

"ท่านแม่ทัพ..." น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

"ท่านดูสิ"

กระดาษอีกแผ่นหนึ่งถูกส่งให้เซียวจิ่นอัน เป็นสำเนาพระราชโองการ ด้านล่างมีตราประทับฮ่องเต้อย่างชัดเจน ใจความสั้น ๆ เพียงไม่กี่บรรทัด แต่ทำให้ทุกคนในห้องเย็นวาบไปทั้งร่าง

"เมื่อศึกครั้งนี้สิ้นสุด"

"จงหาวิธีกำจัดเซียวจิ่นอัน"

"อำนาจกองทัพต้องไม่ตกอยู่ในมือผู้ใดนอกจากราชวงศ์"

หลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ ยกมือปิดปาก น้ำตาเอ่อขึ้นอีกครั้ง

"ไม่จริง..."

เซียวจิ่นอันเองก็นิ่งงัน เขาเคยคิดว่าฮ่องเต้ทรงหวาดระแวงตน แต่ไม่เคยคิดว่า...พระองค์มีพระบัญชาให้กำจัดเขาไว้ตั้งแต่ก่อนถูกกล่าวหาเสียอีก นั่นหมายความว่า คดีทรยศทั้งหมด...ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นแผนที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

หลินเสี่ยวอวี่รีบคว้าสมุดขึ้นมา พลิกอย่างร้อนรน นางต้องการหาบางอย่าง บางอย่างที่จะตอบคำถามในใจ จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับหน้าสุดท้ายด้านบนเขียนไว้ว่า

บันทึกก่อนเสียชีวิต

ลายมือเริ่มสั่น เส้นหมึกบางช่วงเลอะราวกับผู้เขียนรีบเขียนก่อนถูกพบตัว หลินเสี่ยวอวี่อ่านออกเสียงเบา ๆ

"ข้าถูกสั่งให้แก้ไขบันทึกสงคราม"

"ให้แม่ทัพเซียวเป็นผู้ขายชาติ"

"ให้รัชทายาทเป็นผู้กอบกู้"

"ข้าปฏิเสธ"

นางหยุดหายใจชั่วขณะ ก่อนอ่านต่อ

"คืนนั้น คนของวังบุกมาที่หอประวัติศาสตร์"

"อาจารย์ของข้าถูกฆ่าปิดต่อหน้า"

"ข้ารอดมาได้เพียงผู้เดียว หากวันหนึ่งผู้ใดพบเอกสารนี้"

"จงรู้ไว้ว่า..."

หลินเสี่ยวอวี่กลืนน้ำลาย ก่อนอ่านประโยคสุดท้ายออกมา

"สิ่งที่ผู้คนเรียกว่า 'ประวัติศาสตร์' เป็นเพียงเรื่องเล่าของผู้ชนะ"

มือของหญิงสาวสั่นจนกระดาษแทบหลุด

ทันใดนั้น ความทรงจำทุกอย่างที่เคยมีต่อหนังสือเล่มนั้น ก็พังทลายลงในพริบตา นิยายที่นางอ่านซ้ำกว่าสามสิบรอบ นิยายที่ทำให้นางรักเซียวจิ่นอัน นิยายที่ทำให้นางเชื่อว่าเขาถูกใส่ร้ายเพราะความเข้าใจผิด แท้จริงแล้ว...มันไม่ใช่นิยายด้วยซ้ำ แต่มันคือ "ประวัติศาสตร์" ที่ถูกผู้มีอำนาจแก้ไข ให้คนทรยศกลายเป็นวีรบุรุษและเปลี่ยนวีรบุรุษ...ให้กลายเป็นกบฏ

หลินเสี่ยวอวี่นั่งนิ่งอยู่กับพื้น น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะความสิ้นหวัง หากเป็นเพราะความโกรธ

"พวกเขา..." นางกัดริมฝีปากแน่น

"...ขโมยแม้แต่ชื่อเสียงของท่าน"

"ขโมยความจริง...ขโมยชีวิตของผู้คน"

"แล้วสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาแทน"

เซียวจิ่นอันมองหญิงสาวเงียบ ๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ

"เสี่ยวอวี่"

นางเงยหน้าขึ้น เขายื่นมือไปแตะหน้ากระดาษเบา ๆ

"ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว"

"เหตุใดเจ้าจึงพยายามเปลี่ยนชะตาของข้า"

หลินเสี่ยวอวี่เม้มริมฝีปาก

"ข้าคิดมาตลอด..."

"ว่ากำลังต่อสู้กับโชคชะตา"

นางหัวเราะทั้งน้ำตา

"แต่แท้จริง..."

"...ข้ากำลังต่อสู้กับคำโกหก"

ประโยคนั้นทำให้ทั้งบ้านไม้เงียบลงอีกครั้ง ใช่...ศัตรูที่แท้จริง ไม่ใช่โชคชะตา ไม่ใช่อนาคต แต่คือผู้ที่เขียน "ความจริง" ขึ้นใหม่ ให้คนทั้งแผ่นดินเชื่อมาตลอดหลายสิบปี

สายลมยามสายพัดลอดช่องไม้เก่าของบ้านร้างเข้ามาเบา ๆ แต่ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงความหนาวเย็นนั้น เพราะสิ่งที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้า...ทำให้หัวใจของทุกคนสั่นสะเทือนยิ่งกว่าอากาศในหุบเขา หลินเสี่ยวอวี่นั่งนิ่งอยู่นาน สายตายังคงจับจ้องบันทึกเก่าเล่มนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางคิดว่าตัวเองคือคนที่รู้เรื่องราวทั้งหมด รู้อนาคต รู้จุดจบ รู้ว่าใครเป็นคนดีและใครเป็นคนชั่ว แต่แท้จริงแล้ว...นางเป็นเพียงคนที่เชื่อ "เรื่องเล่า" ของผู้ชนะ

"ข้าเข้าใจแล้ว..." หญิงสาวพึมพำเบา ๆ

เซียวจิ่นอันหันมองนาง

"เข้าใจสิ่งใด"

หลินเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้กลับมีความแน่วแน่มากกว่าเดิม

"เหตุใดทุกอย่างถึงเปลี่ยน...เหตุใดหนังสือจึงเริ่มผิดไปจากที่ข้าเคยอ่าน"

นางค่อย ๆ หยิบบันทึกขึ้นมา

"เพราะหนังสือเล่มนั้น..."

"...ไม่เคยเป็นความจริงตั้งแต่แรก"

เซียวจิ่นอันนิ่งฟัง หลินเสี่ยวอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก

"เมื่อก่อนข้าคิดว่า"

"ทุกครั้งที่ข้าช่วยท่าน"

"ข้ากำลังเปลี่ยนโชคชะตา"

"แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว"

นางยิ้มบาง ๆ

"ข้าไม่ได้เปลี่ยนโชคชะตา"

"ข้าเพียงทำให้ความจริง..."

"...กลับมาเดินในเส้นทางของมัน"

คำพูดนั้นทำให้เฉินเฟิงกำหมัดแน่น เขาเป็นทหารของเซียวจิ่นอันมาหลายปี เห็นแม่ทัพนำทัพเสี่ยงตายเพื่อแผ่นดินนับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายกลับถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ เขาเคยโกรธโชคชะตา บัดนี้...เขารู้แล้วว่าควรโกรธผู้ใด

"ท่านแม่ทัพ"

เฉินเฟิงเอ่ยขึ้น

"หากบันทึกนี้ถูกเปิดเผย"

"ผู้คนทั้งแผ่นดินจะรู้ความจริง"

เซียวจิ่นอันกลับส่ายหน้า

"ยังไม่ได้"

ทั้งสองหันมองเขาพร้อมกัน แม่ทัพหนุ่มหยิบบันทึกขึ้นพลิกดูอีกครั้ง ก่อนกล่าวอย่างสุขุม

"เพียงบันทึกเล่มเดียว ยังไม่อาจโค่นล้มฮ่องเต้กับรัชทายาทได้"

"หากพวกเขาประกาศว่ามันเป็นของปลอม"

"ประชาชนจะเชื่อผู้ใด"

หลินเสี่ยวอวี่นิ่งคิด เขาพูดถูก ผู้คนเชื่อราชสำนักมานานหลายสิบปี ไม่มีใครยอมเปลี่ยนความเชื่อเพราะสมุดเพียงเล่มเดียว

"เช่นนั้น..." นางถามเบา ๆ

"เราต้องทำอย่างไร"

เซียวจิ่นอันวางบันทึกลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดอ่านข้อความทั้งหมดอีกครั้ง ก่อนชี้ไปยังตราประทับสีแดงมุมล่าง

"ดูนี่"

หลินเสี่ยวอวี่ก้มลงมอง ตราประทับแม้จะเลือนราง แต่ยังเห็นอักษรสองตัวอยู่ราง ๆ หอประวัติศาสตร์ เซียวจิ่นอันกล่าวต่อ

"คนผู้นี้เขียนว่า...อาจารย์ของข้าถูกฆ่า'"

"นั่นหมายความว่า..."

"...ยังมีคนในหอประวัติศาสตร์เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้"

เฉินเฟิงเบิกตา

"ท่านหมายถึง..."

อาจมีพยานคนอื่น"

"หรืออย่างน้อย"

เซียวจิ่นอันกล่าวต่อ

"ก็ต้องมีต้นฉบับ"

หลินเสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนความหวังที่ดับไปแล้ว ค่อย ๆ ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง ใช่...หากมีคนแก้ไขประวัติศาสตร์ ย่อมต้องมี "ประวัติศาสตร์ฉบับเดิม" และตราบใดที่ต้นฉบับยังไม่ถูกทำลายทั้งหมด ความจริงก็ยังมีโอกาสกลับคืนมา

ทันใดนั้นเอง หลินเสี่ยวอวี่นึกบางอย่างขึ้นได้

"จิ่นอัน"

"อืม"

"ในหนังสือ..."

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนคำ

"ไม่สิ..."

"ในเรื่องเล่าที่ข้าเคยอ่าน"

"หลังจากท่านถูกกล่าวหาไม่นาน"

"หอประวัติศาสตร์เกิดเพลิงไหม้"

เฉินเฟิงหันขวับ

"เพลิงไหม้?"

หลินเสี่ยวอวี่พยักหน้า

"ตอนนั้นข้าคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ"

"แต่ตอนนี้..." นางมองบันทึกในมือ

"...มันคงไม่ใช่"

เซียวจิ่นอันลุกขึ้นยืนทันที แววตาเฉียบคมกว่าเดิม

"หากพวกเขายังไม่เผา พวกเขาก็กำลังจะเผา"

หลินเสี่ยวอวี่เองก็ลุกขึ้น หัวใจเต้นแรง นางเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดเรื่องราวถึงเปลี่ยนเพราะการหลบหนีของเซียวจิ่นอัน เพราะบันทึกเล่มนี้ถูกนำออกมาก่อนเวลา ศัตรูย่อมต้องเร่งทำลายหลักฐานที่เหลือ เซียวจิ่นอันหันไปหาเฉินเฟิง

"รวบรวมคนที่ไว้ใจได้ ห้ามแพร่ข่าวเรื่องบันทึกเล่มนี้ แล้วส่งคนจับตาหอประวัติศาสตร์"

"หากมีผู้ใดเคลื่อนย้ายเอกสาร"

"ให้รีบกลับมารายงาน"

"ขอรับ!"

เฉินเฟิงรีบรับคำแล้วออกจากบ้านทันที

เมื่อประตูปิดลง เหลือเพียงหลินเสี่ยวอวี่กับเซียวจิ่นอัน ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหญิงสาวจะยิ้มบาง ๆ

"ครั้งแรกที่ข้าอ่านหนังสือ...ข้าคิดว่าท่านคือพระเอกผู้โชคร้าย"

"แต่ตอนนี้..." นางมองออกไปยังทิวเขาเบื้องหน้า

"ข้ารู้แล้ว"

"ท่านไม่ใช่คนที่โชคชะตาเล่นตลก...ท่านคือคนที่ถูกช่วงชิงความจริงไป"

เซียวจิ่นอันเดินมายืนเคียงข้างนาง สายตาทอดไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มมีแสงอาทิตย์สาดผ่านหมู่เมฆ

"ถ้าเช่นนั้น" เขากล่าวเรียบ ๆ

"เราก็ไปเอาความจริงกลับคืนมา"

หลินเสี่ยวอวี่หันมองเขา ก่อนพยักหน้าช้า ๆ นับจากวันนี้พวกเขาไม่ได้กำลังหลบหนีจากข้อหากบฏอีกต่อไป แต่กำลังออกเดินทางเพื่อทวงคืนประวัติศาสตร์ที่ถูกเขียนด้วยคำโกหกและไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า...ในหอประวัติศาสตร์หลวงเปลวไฟดวงแรกได้เริ่มลุกไหม้ขึ้นอย่างเงียบงันแล้ว