ตอนที่ 12 ไม่สร่างซา

นาฬิกาติดผนังในห้องนอนบ่งบอกเวลา 17.00 น. เตชินลืมตาขึ้นช้าๆ มองใบหน้าสวยหวานที่ซบอยู่บนแผงอกของเขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากร่างกายของเธอทำให้เขารู้สึกสุขใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานแสนนาน เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนจะกระซิบเรียกเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“ตื่นได้แล้วที่รัก” เขาหอมแก้มเธอเบา ๆ ในขณะเรียก โรสจรินทร์ขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมของเขา ความรู้สึกอายแทรกเข้ามาในใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แถมตอนนี้ร่างของเธอก็เปลือยเปล่าในอ้อมกอดของเขา

“อาบน้ำก่อนไหมจะได้สดชื่น เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อของแล้วเราทานอาหารเย็นกัน”

“ที่ไหนคะ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ก็ที่ห้างไง” เตชินตอบพร้อมรอยยิ้ม

“เย็นแล้ว เดี๋ยวฉันคงต้องรีบกลับ” โรสจรินทร์เอ่ยเบาๆ ความกังวลฉายชัดในแววตา เตชินทำตาละห้อย ยังไงครั้งนี้เขาก็ไม่ยอมให้เธอได้หลุดมือไปง่ายๆ

“จะรีบกลับไปทำไม อยู่กับผมเนี่ยแหละ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความออดอ้อน ถึงแม้จะมีคลิปวิดีโอที่ถ่ายเอาไว้ก็เป็นหลักประกันเพื่อไม่ให้เธอหนีเขาได้อีก แต่พอถึงเวลานั้นจริง ๆ เขาก็คงไม่กล้าทำร้ายเธอ ไม่เช่นนั้นคลิปในอดีตทั้งหลายคงได้เอามาเปิดหมดแล้ว

“ฉันเป็นห่วงที่ห้องค่ะ” เธอหาข้ออ้าง

“คุณมีสัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ” เตชินถามอย่างสงสัย

“เปล่าค่ะ มีแต่ตุ๊กตา ถ้าไม่ได้นอนกอดคงนอนไม่หลับ” โรสจรินทร์แกล้งพูดพลางเม้มปากเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเตชิน

“ผมพาไปเอานะ หอพักคุณอยู่แถวไหน” โรสจรินทร์รู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอพยายามหาทางออกแบบไม่ให้เขาเสียความรู้สึก

“เรายังไม่ต้องอยู่ด้วยกันได้ไหมคะ”

“ทำไม คุณมีใครเหรอ” เตชินถามเสียงเข้ม แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่โรสว่ามันเร็วไป” เธอตอบอย่างลังเล เตชินจับมือเธอขึ้นมาบีบเบาๆ

“ถ้างั้นเอาอย่างนี้สิ!!...คุณก็เช่าห้องเอาไว้อย่างเดิมนั่นแหละ แต่คุณมาอยู่กับผม”

“หือ!!!...จะดีเหรอคะ ไม่กลัวแฟนคุณมาเจอหรือไง” โรสจรินทร์ถามอย่างหยอกล้อ

เตชินยังคงกุมมือโรสจรินทร์ไว้แน่น ดวงตาคมจ้องมองเธอด้วยแววตาจริงจัง ราวกับต้องการค้นหาความจริงในใจเธอ

“ผมไม่ได้มีใครจริง ๆ สาบานก็ได้” เตชินยืนยันเสียงหนักแน่น พยายามคลายความกังวลในใจของโรสจรินทร์

“แล้วคุณล่ะ” เขารีบถามกลับบ้าง

“ถ้าฉันตอบว่ามีล่ะคะ” เธอหยั่งเชิง อยากรู้ปฏิกิริยาของเขา

“ผมไม่เชื่อ” เตชินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงบ่งบอกถึงความมั่นใจเกินร้อย เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง ที่บอกว่าเธอยังคงเป็นโรสคนเดิมที่เขารู้จัก

“คุณก็เป็นซะแบบนี้ ฉันอาจจะหลอกคุณว่าไม่มี แต่ฉันอาจจะมีก็ได้ เราเพิ่งเจอกัน เพราะฉะนั้นคุณไม่ควรไว้ใจฉัน” โรสจรินทร์แกล้งพูดเพื่อให้เขาใจเสีย เธออยากรู้ว่าเขาจะแสดงออกอย่างไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอน เตชินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือที่กุมมือเธออยู่กระชับแน่นขึ้น

“โรส ไม่เอาสิ! ผมรู้...คุณแกล้งพูด ถ้าคุณมีใครอยู่จริง ๆ  คุณไม่กล้ามากับผมหรอก” เขามั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเห็นและรู้สึก

“คุณรู้ได้ไง ฉันอาจจะเปลี่ยนไป ไม่ได้เป็นแบบเดิมแล้วก็ได้” เธอยังคงเล่นบทบาทสาวมั่น เพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงในใจ ความกังวลฉายชัดในแววตาของเตชิน เขากลัวว่าเธอจะไม่ได้พูดเล่นอย่างที่คิด

“ขอร้องเถอะ ถ้าคุณไม่มีใครจริง ๆ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ” เตชินอ้อนวอน เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้ว่าโรสจรินทร์พูดเล่นหรือพูดจริง แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยเธอไปอีกแล้ว

“ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ” เธอพยายามหาข้ออ้างสุดท้าย เพื่อยืดเวลาออกไปอีกนิด และเพื่อประเมินความรู้สึกของตัวเอง

“ได้สิ แต่อย่าคิดนาน” เตชินยอมผ่อนปรน แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความไม่ยอมแพ้

“ผมว่าเราไปอาบน้ำกันเถอะ” เตชินลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ ร่างกายกำยำเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม ก่อนจะโน้มตัวลงมาโอบอุ้มร่างโรสจรินทร์ที่นอนอยู่ขึ้นในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา

 “นี่คุณ!!! จะอุ้มฉันทำไมเนี่ย!!” เธอกรีดร้องเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่อาจขัดขืนแรงเขาได้

“ปล่อยค่ะ ฉันเดินไปอาบเองได้!!!” โรสจรินทร์พยายามดิ้นเบาๆ ใบหน้าเห่อร้อนในอ้อมอกของชายหนุ่ม

“อย่าดื้อสิ!!!...ที่รัก” เตชินตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าของเขา

“นี่คุณจะให้พักเหรอรึไง!!” โรสจรินทร์ถามอย่างเหนื่อยใจ กับความบ้ากามและความเอาแต่ใจของเขา

“ก็ใช่นะสิ” เขายืนยันหนักแน่น

โรสจรินทร์ไม่รู้จะทำอย่างไรเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้ว ก็ต้องยอมยกสองแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งไว้แน่นเพราะกลัวตก ก่อนจะปล่อยให้เขาพาไปยังห้องน้ำ ร่างกายของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้ใจของเธอสั่นไหว ใจหนึ่งอยากต่อต้านไม่ให้ความรู้สึกใด ๆ แสดงออกมา แต่อีกใจหนึ่งมันก็ไม่คิดจะต้านทานเขาเลย ถึงได้มาลงเอยแบบนี้!

เตชินพาโรสจรินทร์ก้าวเข้าสู่ห้องน้ำด้วยร่างกายอันเปลือยเปล่าทั้งคู่ ก่อนที่เขาจะวางเธอลงอย่างแผ่วเบา แล้วหันไปเปิดน้ำอุ่นลงไปที่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เหลวและแชมพูผสมผสานกับกลิ่นกายของทั้งคู่ สร้างบรรยากาศที่เชื้อเชิญและรัญจวนใจ

โรสจรินทร์ก้าวลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองนุ่มๆ อย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ร่างกายได้สัมผัสกับความอบอุ่นผ่อนคลาย ก่อนที่เตชินจะก้าวตามลงมา ทิ้งตัวลงนั่งด้านหลังเธอ ก่อนจะปล่อยให้แผ่นหลังเนียนนุ่มของโรสจรินทร์เอนพิงอกแกร่งของเขาอย่างพอดิบพอดี

เตชินเริ่มรินน้ำช้าๆ ลงบนบ่าของเธอ มือหนาชโลมฟองสบู่ลงบนเรือนกายบอบบางอย่างอ่อนโยน ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่ม แขนเรียว และต้นขา ขณะที่เสียงน้ำกระทบผิวดังคลอเบาๆ

“คุณรู้ไหม เวลาที่ผมอาบน้ำคนเดียวผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน” เตชินกระซิบเสียงพร่าข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนลำคอระหง ทำให้โรสจรินทร์รู้สึกวาบหวาม หญิงสาวหลับตาพริ้ม สัมผัสถึงไออุ่นจากแผงอกด้านหลัง

“คุณควรจะอยู่กับปัจจุบันนะคะ ไม่ใช่อดีต” เธอตอบเสียงอู้อี้ รู้สึกราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงฝัน เตชินยังคงลูบไล้ผิวเธอไม่หยุด พลางกระซิบถามอีกครั้ง

“คุณเคยคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า โรส!!!…” คำถามของเขาทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกผิดปะปนกับความจริงที่ไม่อาจปกปิด

“ก็มีบ้างค่ะ แต่ฉันคงไม่มีเวลามากนักหรอก ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่ทำงานใช้หนี้” น้ำเสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้าและอ้างว้างเล็กน้อย มือของเตชินชะงักไปเล็กน้อย เขาโอบกระชับเธอแน่นขึ้น

“ทำไมคุณไม่มาบอกผม ไม่ให้ผมช่วยเหลือคุณบ้าง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและห่วงใย โรสจรินทร์เอนศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา

“ฉันเป็นผู้หญิงที่เหลือแต่ตัว แม่คุณ....ท่านคงรับไม่ได้หรอกค่ะ” เธอรู้ดีว่าหลังจากครอบครัวเธอล้มละลายฐานะทางการเงินของเธอก็เริ่มตกต่ำ เมื่อเทียบกับครอบครัวของเขา

“แต่คุณก็น่าจะให้ผมช่วยเหลืออะไรบ้างสิ ไม่ใช่ปล่อยให้ตัวเองลำบากอย่างนี้” เตชินพึมพำ ใบหน้าซบลงบนเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ

“อย่าเลย!!!....แม่ของคุณก็คงไม่อยากเห็นทรัพย์สินที่ท่านหามาตลอดชีวิต ถูกเอามาช่วยใช้หนี้ให้ฉันหรอก” โรสจรินทร์กล่าวอย่างปลงตก ในตอนนั้นเธอไม่ต้องการเป็นภาระของเขา และไม่ต้องการให้ความรักของเธอกลายเป็นปัญหาที่จะทำให้ครอบครัวของเตชินต้องแตกแยก

 เตชินไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงโอบกอดเธอไว้แน่นขึ้น พลางลูบไล้แผ่นหลังเธอแผ่วเบา สื่อความรู้สึกที่อยู่ภายในใจผ่านสัมผัสอุ่นร้อนนั้น