LOGINวันต่อมาด้านแนนหลังจากที่แนนกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่เธอได้มีวันไนท์สแตนกันเมื่อคืนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันมานั่งกันบนโซฟาตัวยาว ก่อนชายร่างสูงจะเป็นฝ่ายถามเธอก่อน"ผมอยากรู้ว่าคุณชื่ออะไรครับ""ฉันชื่อแนนค่ะ""แนนเหรอ..." ปากหนาพึมพำชื่อของเธอ เมื่อชื่อของเธอบังเอิญไปเหมือนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขายังไม่เคยลืม"แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร""ผมชื่อกายครับ""กายเหรอ..." เธอพึมพำชื่อของเขาออกมา เมื่อชื่อของเขาบังเอิญไปเหมือนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอยังไม่ลืม'ผู้ชายที่ลูกจะต้องแต่งงานด้วยเขาชื่อกายนะลูก'กายที่สงสัยจึงเอ่ยถามเพื่อให้หายเคลือบแคลงใจ"คุณเป็นคนจังหวัดไหนครับ""ฉันเป็นคนอ่างทองค่ะ""เมื่อสี่ปีก่อนคุณเคยหนีงานแต่งงานใช่ไหมครับ""คุณรู้ได้ยังไงคะ" เธอถามด้วยสีหน้าตื่นตกใจ"ผมนี่แหละคือว่าที่เจ้าบ่าวของคุณที่ทำให้คุณต้องหนีงานแต่งงานเมื่อสี่ปีก่อน""ห๊ะ! ที่แท้ก็เป็นคุณเหรอคะเนี่ย" จุดใต้ตำตอชัดๆ แนนคิดในใจ"หึ โลกกลมจังเลยนะครับ" กายหัวเราะยิ้มเอ่ย"ใช่ค่ะ โลกกลมมาก ฉันไม่คิดว่าจะได้มาเจอคุณตัวจริงที่นี่""ทำไมคุณถึงหนีงานแต่งล่ะ""ตอนนั้นฉันมีแฟนอยู่แล้วค่ะ แล้วอยู่ๆพ่อกับ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่ทั้งสามคนนั่งคุยกันจนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง อมราก็ขอตัวกลับบ้าน"วันนี้แม่กลับก่อนนะบิว""ค่ะคุณแม่ เดี๋ยวบิวลงไปส่งนะคะ""ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแม่ลงไปเองได้""ให้บิวลง..." ก่อนที่อมราจะพูดขึ้น"ไม่ต้องหรอกบิว บิวกำลังท้องกำลังไส้อยู่ อย่าลำบากเลย""งั้นก็ได้ค่ะ" ว่าแล้ว อมราก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากห้องไปคนเดียว ในขณะที่ร่างสูงยังนั่งไม่ยอมลุกออกไป"คุณแม่ออกไปแล้วค่ะ คุณก็กลับไปสิคะ""ใครบอกว่าพี่จะกลับล่ะ คืนนี้พี่จะนอนกับบิวที่นี่" พูดด้วยสีหน้าแช่มชื่น"แล้วคุณแม่จะกลับยังไงล่ะคะ""ก่อนออกจากบ้านแม่บอกให้คนขับรถมารับที่นี่""ถ้าคุณจะนอนที่นี่ คุณต้องนอนบนโซฟาตรงนี้นะคะ""ได้ไงล่ะบิว บิวให้พี่นอนด้วยสิ ตั้งอาทิตย์แล้วนะที่พี่ไม่ได้นอนกอดบิว พี่คิดถึงบิวจะแย่แล้วรู้ไหม" เขาทำหน้ามุ่ยออดอ้อน"บิวอยากนอนคนเดียวค่ะ""ให้พี่เข้าไปนอนกับบิวด้วยนะ บิวให้พี่นอนข้างเตียงก็ได้ แต่ขออย่างเดียวอย่าให้พี่นอนโดยที่ไม่มีบิวนอนด้วยเลยนะ""คุณจะนอนบนพื้นเหรอคะ""บนพื้นพี่ก็นอนได้ ขอแค่ให้พี่ได้นอนห้องเดียวกับบิวก็พอ""ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ" เธอพูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะใจดำให้เข
คอนโดธาวินเมื่อร่างสูงของธาวินเปิดประตูเข้ามาในคอนโด แนนที่เปิดประตูออกจากห้องนอนมาพอดีก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับโผเข้าสวมกอดเอวสอบของเขาทันทีหมับ!"พี่ธาวินกลับมาแล้ว ไหนบอกว่าคืนนี้จะไม่กลับมายังไงล่ะคะ"ทว่าเขาไม่ได้กอดเธอกลับไป แต่กลับแกะมือของเธอแล้วดันร่างของเธอออก ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าของอดีตคนรัก ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไป"พี่กับแนนคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วล่ะ""ทำไมล่ะคะพี่ธาวิน ก็ในเมื่อพี่ยังไม่มีใคร และแนนก็ยังไม่มีใคร ทำไมเราถึงกลับมาคบกันอีกไม่ได้ล่ะคะ""พี่ยอมรับว่าหลังจากที่เลิกกับแนน พี่ก็ไม่คิดจะมีใครอีก จนเมื่อสี่เดือนก่อนแม่ขอให้พี่มีหลานให้ท่าน โดยให้บิวมาเป็นแม่อุ้มบุญให้""เรื่องนั้นแนนรู้แล้วค่ะ เพราะแม่อุ้มบุญของพี่บอกแนนหมดแล้ว""อันที่จริงพี่กับบิวก็แค่ต่างคนต่างมาทำหน้าที่ของตัวเอง พอบิวคลอดพี่กับบิวก็ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน แต่พอเอาเข้าจริงพี่ก็ต้องเป็นคนกลืนน้ำลายตัวเอง พี่ไม่ได้คิดกับบิวแค่แม่อุ้มบุญ แต่พี่คิดกับบิวมากกว่านั้น""พี่ธาวินรักเขาเหรอคะ""ใช่ พี่รักบิว พี่พยายามที่จะไม่รักใครอีกแล้วในชีวิตนี้ แต่พี่ก็ไม่สามารถห้ามใจไม่ให้รัก
คอนโดธาวิน ตอนเย็นเมื่อธาวินขับรถเข้ามาจอดยังที่จอดรถประจำแล้วไม่เห็นรถของบิวที่เคยจอดอยู่ข้างรถเขา เขาก็โทรหาเธอทันทีตู๊ด~~~เขากดโทรออกหาเธอหลายครั้งติดต่อกัน แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาจึงรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติเธอจะรับโทรศัพท์เร็ว ไม่เคยต้องให้เขาโทรซ้ำหลายครั้งแบบนี้ เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาก็นึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะรีบสาวเท้าเข้าไปในคอนโดด้วยความร้อนใจ ในขณะที่อยู่ในลิฟต์เขาก็กดโทรหาเธอซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่เธอก็ไม่รับสาย นั่นมันจึงทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มและรู้สึกไม่สบายใจขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเข้ามาในคอนโดก็เจอกับแนนที่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นอย่างนั้นธาวินก็เอ่ยถามทันที"บิวกลับมาหรือยัง""กลับมาแล้วค่ะ แต่ออกไปแล้ว""บิวไปไหน""เห็นบอกว่ากลับไปอยู่คอนโดของเขาค่ะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นหัวใจของธาวินก็เหมือนกับว่าหล่นฮวบลงไปอยู่ข้างล่างยังไงยังงั้นเมื่อเป็นเช่นนั้นเรียวขายาวก็ก้าวฉับๆไปเปิดประตูห้องนอนที่เขานอนร่วมกับเธอมาสี่เดือนแล้วธาวินเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วไม่เห็นเสื้อผ้าของเธอแม้แต่ชิ้นเดียว ใจแกร่งก็กระตุกสั่นไหวและรู้สึกใจหายเป็นอย่างมากร่างสูงก้าวถอยหลังมาทิ้งตัวนั
เมื่อธาวินลองนึกย้อนเหตุการณ์ไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ซึ่งเขายังจำได้ ตอนนั้นเขากับบิวไปนอนที่บ้าน เขาก็พอจะลำดับเหตุการณ์ถูกว่าจังหวะที่เขาเข้าห้องน้ำแล้วแนนโทรเข้ามา และบิวก็รับสายที่เขาเห็นบิวเหม่อลอยก็น่าจะเป็นเรื่องที่แนนโทรเข้ามานี่แหละ"ตอนนั้นทำไมพี่ถึงไม่พูดกับแนนเลยล่ะคะ พอแนนบอกว่าอยากกลับมาเริ่มต้นใหม่กับพี่ธาวินอีกครั้ง พี่ก็วางสายไปเลย""ตอนนั้นแบตหมดน่ะ" เขาจำต้องพูดแก้ต่างออกไป"อ๋อค่ะ แนนก็คิดว่าพี่ธาวินจะโกรธแนนจนไม่อยากพูดกับแนนซะอีก""เปล่าหรอก""พี่ธาวินยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ""..." เขาชะงักกึกเมื่อจู่ๆเธอถามคำถามนั้นออกมา เขามีความรู้สึกว่ายากในการตอบมาก"ที่เงียบแบบนี้ยังไม่มีใช่ไหมคะ""อืม" ตอบแบบส่งๆไปก่อน"ถ้าอย่างนั้นเรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมนะคะพี่ธาวิน""..." ประโยคนั้นยิ่งทำให้เขาชะงักหนักยิ่งกว่าเดิม"ในเมื่อแนนยังไม่มีใคร และพี่ก็ยังไม่มีใคร งั้นเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดินเถอะนะคะ แนนรับรองว่าพ่อกับแม่จะไม่บังคับให้แนนแต่งงานกับใครก็ไม่รู้อีกแล้วค่ะ""..." เขามองหน้าคนรักเก่าและได้แต่เงียบไม่พูดอะไร พลางในใจคิดไปถึงคนตัวเล็กที่ทำงานอยู่อีกชั้น"พี่ธาวินยัง
สี่เดือนต่อมาโรงอาหารของบริษัท"ทำไมหลายวันมานี้เธอถึงไม่ค่อยอยากกินข้าวเลยล่ะบิว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ครีมเอ่ยถามบิวที่รวบช้อนส้อมเข้าหากันทั้งที่ข้าวในจานยังเหลืออยู่อีกมาก"ช่วงนี้ฉันเบื่อข้าวน่ะ จึงไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่" เธอตอบออกไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย แววตาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด"ทำไมถึงไม่ไปให้หมอตรวจล่ะบิว""ฉันก็กะว่าจะไปอยู่เหมือนกัน" จากนั้น ครีมก็ทานข้าวต่อจนเสร็จ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกไปจากโรงอาหารแล้วไปยืนอยู่หน้าลิฟต์ แต่ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีสวย สวมแว่นตาดำสาวเท้าเดินเข้ามายืนรอลิฟต์ข้างๆบิวกับครีม พร้อมกับถอดแว่นตาดำออกบิวที่ยืนมองอยู่เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสั้นเกาะอกถอดแว่นตาดำออก ก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้างเมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอนั้นคือผู้หญิงที่ชื่อแนนแฟนเก่าของเขานั่นเอง ถึงเธอจะเคยเห็นในรูปถ่ายแค่ครั้งเดียว แต่เธอก็จำได้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอคือแฟนเก่าของเขาก่อนที่แนนจะหันมาทักทายแล้วถามบิวที่ยืนมองตัวเองอยู่"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณทั้งสองคนทำอยู่แผนกไหนเหรอคะ""ทำอยู่แผนกการเงินค่ะ" บิวตอบกลับไป"อ๋อค่ะ" ก่อนที่คร







