All Chapters of แม่อุ้มบุญที่ไม่ใช่เมีย: Chapter 1 - Chapter 10

ธาวิน อายุ29ปีเจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องประดับเพชรที่ใหญ่ติดอันดับTop5ในเอเชียบิว อายุ24ปีทำงานธนาคาร แผนกการเงิน.....โรงแรม "นี่ค่าตัวของเธอ รับไปสิ" เสียงของธาวินเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับหญิงสาว หลังจากที่เขาได้ทำเรื่องอย่างว่ากับเธอเสร็จแล้ว "ขอบคุณค่ะคุณธาวิน คราวหน้าถ้าคุณธาวินอยากให้ลิลลี่มาบริการอีกก็เรียกใช้ได้เลยนะคะ" เจ้าของร่างบอบบางเปลือยเปล่าที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอนเอ่ยออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบานเมื่อเห็นเงินค่าตัวที่เขายื่นให้มา "คงจะไม่มีครั้งหน้าหรอกนะ" เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขาไม่ได้รู้สึกประทับใจสักนิดกับการได้ระบายอารมณ์ใคร่กับหญิงสาวเมื่อครู่ ก็เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาที่เขาให้เลขาจัดหาผู้หญิงมาให้ ทว่าเขาไม่เคยรู้สึกประทับใจใครแม้แต่คนเดียว แต่ก็คิดซะว่ายังดีกว่าระบายออกด้วยการช่วยตัวเองนิดหน่อยแค่นั้น เขาเคยมีแฟนตอนเรียนอยู่ปีสาม และตอนนั้นแฟนของเขาเรียนอยู่ปีสอง เธอเป็นคนต่างจังหวัดเข้ามาเรียนในกรุงเทพมหานครและเช่าคอนโดอยู่ ทางบ้านของเธอมีฐานะปานกลาง ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่ถึงจะอย่างนั้น หลังจากที่ให้เธอย้ายมาอยู่ก

บ้านอมรา ตอนเย็นรถหรูของธาวินเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ในเนื้อที่สิบไร่ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวขาลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปข้างในก็เจอกับผู้เป็นแม่ที่นั่งคุยอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง"แม่ครับ" เรียวปากหนาเรียกผู้เป็นแม่ พลางดวงตาคมชำเลืองไปมองยังเจ้าของใบหน้าเรียวใสที่นั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา"อ้าวธาวิน แม่ไม่คิดว่าวันนี้ลูกจะเข้ามา""วันนี้งานไม่ยุ่งมากครับก็เลยมา เพราะผมกลัวว่าแม่จะเหงา" เขาละสายตาจากเจ้าของใบหน้าเรียวเล็กที่นั่งอยู่แล้วหันไปพูดกับคนเป็นแม่ พร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนที่บิวจะเงยหน้าบอกกับอมรา โดยดวงตากลมสวยเหลือบไปมองยังเจ้าของใบหน้าหล่อนิดหนึ่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเขาเองก็จ้องมองเธอมาเหมือนกัน"งั้นวันนี้บิวขอตัวกลับก่อนนะคะคุณป้า สวัสดีค่ะ" เธอยกมือไหว้พร้อมบอกลาหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างคนตัวสูง จากนั้นเธอก็ลุกออกจากโซฟาแล้วออกจากบ้านไปขึ้นรถเก๋งคันหรูที่อมราซื้อให้ตอนเธอเรียนจบใหม่ๆ"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอครับ" ธาวินเอ่ยถามทันทีเมื่อหญิงสาวขับรถออกไปแล้ว"บิวคือเด็กที่แม่เขาเอามาให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลี้ยง เพราะแม่เขาไม่สามารถเลี้ยงได้ วันนั้นแม่ไปทำ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาคอนโดบิว ตอนเย็นในขณะที่บิวกำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะไปอยู่กับลูกชายของคุณป้าที่คอนโดของเขา อยู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงเรียกเข้ามา มือเรียวหยิบขึ้นมาดูแล้วกดรับสายทันที'ค่ะคุณป้า''จัดกระเป๋าเสื้อผ้าเสร็จหรือยัง''เสร็จแล้วค่ะ''อืม งั้นแค่นี้นะบิว''ค่ะ' จากนั้น นิ้วเรียวก็กดวางสายแล้วรูดซิปกระเป๋า ก่อนจะลงชั้นล่างไปขึ้นรถหรู และขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของธาวินอีกด้านครืด~'ครับแม่''ลูกกลับมาถึงคอนโดหรือยัง''กลับมาแล้วครับ''บิวเข้าไปวันนี้ ลูกลงมารับบิวด้วย''ครับ'คอนโดธาวินบิวลงจากรถแล้วลากกระเป๋าเข้ามาในล็อบบี้ของคอนโดขนาดใหญ่และหรูหรา ร่างสูงที่นั่งรอเธออยู่ เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างบอบบางของแม่อุ้มบุญลากกระเป๋าเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามาหาเธอ พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง บิวที่เห็นก็รู้สึกประหม่าไม่น้อย"ตามฉันมา" ว่าจบ คนตัวสูงก็หมุนตัวสาวเท้าเดินไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกล นิ้วชี้เรียวยาวของธาวินกดปุ่มลิฟต์ ทันใดนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออกทันที เรียวขายาวก้าวเข้าไปข้างใน ก่อนที่ร่างเล็กจะลากกระเป๋าก้าวตามชายหนุ่มเข้าลิฟ

"ฉันขอถอดเสื้อผ้าเธอออกนะ" "ค่ะ" รับคำด้วยแววตามีความกังวล "กลัวไหม" "กลัวนิดหน่อย แต่บิวจะพยายามไม่กลัวค่ะ" "ครั้งแรกเธออาจจะกลัว แต่ครั้งต่อๆไปความกลัวก็จะหายไปเอง" "ค่ะ" สิ้นเสียงใสรับคำ มือหนาก็จัดการถอดเสื้อกับกางเกงของเธอออก เหลือไว้แต่เสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นในเอาไว้ปกปิดส่วนสงวนของเธอ เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกกระดากอายจนเกินไป ดวงตาคมมองสำรวจเรือนร่างสวยไร้ที่ติตั้งแต่สองเต้าอวบอิ่ม เอวบางคอดกิ่ว และเนินเนื้อนูนที่มีแพนตี้สีขาวเนื้อผ้าบางปกปิดอยู่อย่างหลงใหลไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนเรียวปากหนาจะขยับเอ่ย "ฉันจะทำให้เธอเสร็จข้างนอกก่อน" "ยังไงเหรอคะ" เธอเอ่ยถามพลางคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน "เราจะทำกันโดยไม่ต้องถอดกางเกงใน" "ค่ะ" ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็จัดการถอดเสื้อและกางเกงออกไป เหลือไว้แต่กางเกงชั้นในปิดแก่นกายใหญ่ที่ตุงกางเกงในแบรนด์ดังออกมา ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนว่าขนาดของท่อนเอ็นที่ตุงออกมานั้นมันไม่ได้เล็กเลย บิวนอนมองคนตัวสูงที่กำลังถอดเสื้อผ้าออกตาแป๋วโดยไม่ได้นึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เพราะการที่เธอได้พูดคุยกับเขาเมื่อครู่นั้น มันทำให้ความประหม่าที่เธอเคยมีต่อเขาลดลงไปไม่น้อยเ

หลังจากที่เขาได้ปล่อยน้ำเชื้อเข้าไปในกายเธอเป็นรอบที่สามแล้ว ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆหญิงสาว ก่อนเรียวปากหนาจะขยับเอ่ยออกมา"ฉันกับเธอต่างรู้ดีว่าที่ต้องมาทำแบบนี้ก็เพราะเหตุผลอะไร""..." เธอไม่พูดอะไรเพราะกำลังหอบอยู่ แต่หูได้ยินว่าเขาพูดอะไร"ฉันมีหน้าที่ทำให้เธอท้อง และเธอก็ทำหน้าที่เป็นแม่อุ้มบุญของลูกฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะเตือนเธอไว้อย่าง""เตือนว่าอะไรเหรอคะ" ใบหน้าใสหันถาม"เธอห้ามหวั่นไหวและคิดเกินเลยกับฉันเด็ดขาด""เรื่องนั้นคุณไม่ต้องบอกหรอกค่ะ เพราะบิวจะไม่มีทางหวั่นไหว และไม่มีทางคิดเกินเลยกับคุณแน่นอน" เธอพูดออกมาตามความรู้สึกจากข้างในจริงๆ เธอแค่มาทำหน้าที่เป็นแม่อุ้มบุญให้เขาเท่านั้น จะให้เธอไปคิดเกินเลยกับเขาได้ยังไง และอีกอย่างเธอไม่ได้เป็นคนที่มักจะอ่อนไหวกับใครง่ายๆอยู่แล้ว ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้อายุยี่สิบสี่ปีแล้ว ยังไม่มีผู้ชายคนไหนมาทำให้เธอหวั่นไหวได้สักคน"ถึงฉันจะมีอะไรกับเธอแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้คิดว่าเธอเป็นเมียฉันหรอกนะ เธออย่ามาเรียกร้องความเป็นเมียจากฉันเด็ดขาด""บิวจะไม่เรียกร้องที่จะเป็นเมียของคุณแน่นอนค่ะ""เธอรู้แล้วใช่ไหมว่าถ้าเธอท้องเมื่อไหร่ เธอจะต้องย