ตอนที่ 3

 ใบหน้าสะสวยเหงาหงอยลงหลายส่วนเมื่อหันไปทางไหนก็เจอแต่สังคมก้มหน้า ส่วนตัวเธอนั้น ... เหอะ ๆ นั่งนับนิ้วเล่นก็ได้

เหม่อมองคนนั้นทีคนนี้ที ราวสี่สิบนาทีทุกอย่างก็เสร็จสิ้นทุกกระบวนการ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ใหม่เอี่ยมมาลูบ ๆ คลำ ๆ อย่างทะนุถนอม

“คราวนี้ต้องอยู่กับแม่นาน ๆ นะคะ ห้ามทิ้งกันไปไหนอีก”

กำชับสมาชิกใหม่เสียงอ่อนเสียงหวาน หากแต่สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อหวนนึกถึงตัวเลขห้าหลักที่ปรากฏบนหน้าใบบิลเมื่อครู่

ครึ่งแสนแลกกับค่าโง่ คุ้มค่าซะไม่มีเลย

ครั้นจะใช้เงินดับความหงุดหงิด เดินช็อปปิ้งแก้เซ็งอย่างที่มักทำบ่อย ๆ ก็ไม่ได้อีก นาทีนี้จึงเหลือที่พึ่งเดียว

“เอาน่า ห้าสิบเก้าบาทเอง”

ให้ข้ออ้างในการใช้เงินเรียบร้อยแล้วปลายเท้าก็บิดหมุน มุ่งหน้าไปยังร้านค้าประจำ

“ฮืมม ฉดฉื่นนน~”

ขวัญข้าวส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ ด้วยความรู้สึกดีขณะที่ปลายลิ้นสีชมพูแดงตวัดเลียก้อนสีน้ำตาลเข้มในมือเป็นระยะ ๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงแทบเป็นสระอิ เวลานี้คงไม่มีอะไรดีเริดไปกว่าการได้ใช้ของหวาน ๆ เย็น ๆ ช่วยเยียวยาหัวใจอีกแล้ว

และแม้นจะพร่ำย้ำเตือนตัวเองว่าวันนี้จ่ายค่าเสียหายไปเกินงบแล้ว กระนั้นกิเลสที่พอกพูนในจิตใจก็ทำให้เธออดไม่ไหว ได้ของติดไม้ติดมือในตอนเดินกลับมายังรถยนต์อยู่ดี

เรียวแขนเรียวเล็กกวัดแกว่งไปตามจังหวะการก้าวเดินอย่างเริงร่า สีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขล้นผิดกับตอนขามาลิบลับ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกฝีก้าวของเธอนั้นตกอยู่ในสายตาของใครบางคนมาโดยตลอด 

กริก!

เสียงกลไกดีดตัวดังขึ้นหนึ่งทีก่อนที่มือเรียวจะดึงประตูรถยนต์ให้เปิดออกกว้าง จากนั้นจึงโน้มตัวลง มุดครึ่งบนเข้าไปวางข้าวของที่เพิ่งถอยมาหมาด ๆ ลงบนเบาะหลัง

แต่แล้ววินาทีต่อมาดวงตาก็เบิกกว้าง หวีดร้องเสียงหลง ไอศกรีมที่ยังไม่ทันหมดกระเด็นหล่นหายเมื่อมีแรงมหาศาลปะทะเข้าที่แผ่นหลัง       

ความไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอหน้าคะมำ พุ่งไปข้างหน้า ล้มทับถุงกระดาษน้อยใหญ่จนบี้แบน กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนได้ยินเสียงปิดประตู

“เจอตัวซักทีนะ”

ขวัญข้าวหันขวับ พลันใจดวงน้อยก็เต้นแรงไม่เป็นส่ำ อ้าปากค้างไปหลายวินาทีเมื่อพบว่าบัดนี้บนรถยนต์ไม่ได้มีแค่เธอเพียงลำพัง

“ไอ้..ไอ้... กะ...อุ้บ!”

เปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือได้เพียงครึ่งคำ สัมผัสหยาบกร้านตามประสาคนกรำงานก็ตะปบเข้าที่ริมฝีปาก ก่อนที่วินาทีต่อมาร่างของเธอจะถลาตามแรงดัน กระแทกเข้ากับที่วางแขนด้านในของประตูรถเต็มแรง

ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง กระนั้นสัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ยังทำงาน สองมือปัดป่ายพยายามผลักไสคนตัวโตที่กระเถิบกายเข้ามาประชิดจนสัมผัสได้ลมหายใจอุ่นจัดที่กระชั้นถี่อย่างไม่ลดละ

“คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ ยัยตัวแสบ!”

ไอ้คนบ้า!

ตะโกนด่ากลับในใจพลางจิกปลายเล็บลงบนท่อนแขนแกร่ง ฝากรอยแดงเป็นทาง แต่นอกจากเขาจะไม่สะดุ้งสะเทือนแล้ว แรงบีบที่ใบหน้ายังเพิ่มขึ้น ทำเอาหยาดน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้า ทั้งเจ็บทั้งหวาดหวั่น

“อื้ออ อ่อยอ๊ะไอเอ้วววววว~”

เสียงหวานดังอู้อี้อยู่ในลำคอพลางดิ้นขลุกขลัก แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เรี่ยวแรงมดตัวน้อยก็สู้ช้างสารเช่นเขาไม่ได้ สุดท้ายก็เหนื่อยหอบ ถูกลากให้ย้ายขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตักของคนเอาแต่ใจ ก่อนที่พันธนาการจะย้ายลงไปกอดรัดรอบเอวคอดแทน

“พยศนักนะ!”

กรกันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ยิ่งเมื่อนึกถึงสภาพน่าอเนจอนาถใจในวันนั้น วงแขนก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้นจนเด็กสาวนิ่วหน้า แห้วใส่เสียงขุ่น

“เป็นบ้าอะไรเนี้ย!”

“เออ บ้า! แต่ก็คงไม่เท่าเธอหรอกมั้ง ทำไมอะ ห้องน้ำมันเล็กไปไม่ถูกใจงั้นเหรอ งั้นลองบนรถดูมะเผื่อจะติดใจ”

สายตาและน้ำเสียงที่ใช้เจือด้วยความเย้ยหยันดูแคลนอย่างชัดเจน ทำเอาขวัญข้าวผู้ไม่เคยถูกใครดูถูกถึงขนาดนี้มาก่อนปรี๊ดแตก

ถึงเธอจะแรดแต่ก็ไม่ได้นอนกับใครไปทั่วนะโว้ย!