เข้าสู่ระบบหญิงสาวร้องกรี๊ดในใจแล้วง้างมือขึ้นหมายจะฟาดเข้าที่ริมฝีปากหนาหยักนั่นแรง ๆ สักที ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะแม้เพียงปลายเล็บ ทั้งสองมือก็ถูกชายหนุ่มรวบรัดไว้ก่อนที่มันจะตวัดเข้าที่ข้างแก้มของใบหน้าหล่อร้าย
“เธอกล้า!?”
ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าเด็กสาวจะกล้าลงไม้ลงมือถึงขั้นตบหน้า
“ไม่กล้าแล้วจะทำเหรอ ว๊าย”
ขวัญข้าวตะเบ็งเสียงสู้ แต่แล้ววินาทีต่อมาก็หลุดอุทานเสียงหลงเมื่อถูกดันให้ร่างกายเอนหงายไปพิงกับด้านหลังของเบาะข้างคนขับ ส่งผลให้ท่วงท่าออกมาสุ่มเสี่ยงทั้งยังดีดดิ้นไม่ถนัด เธอจึงทำได้แต่พ่นลมหายใจฟึดฟัด จดจ้องคนหยาบคายตาเขียว
“อื้ออ อย่าให้ฉันหลุดไปได้นะ ฉันจะ...”
“จะทำไม หื้อ อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้”
“อยากรู้ก็ปล่อยฉันสิวะ”
“วะ?”
กรกันต์ย้อนถามเสียงสูง ยัยเด็กนี่ชักจะปีนเกลียวเกินไปแล้วนะ! ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กระชากตัวเด็กสาวอย่างแรงแล้วกดแผนหลังให้เธอก้มแนบไปกับเบาะ
“พูดไม่เพราะนะ”
จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่เธอมัวแต่ตกใจ ตวัดฝ่ามือเข้าที่สะโพกงามงอนอย่างแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก อ้าปากค้าง
เพี้ยะ!
ฮืม นุ่มนิ่ม เด้งมือดีแฮะ
คิดแล้วคนเริ่มติดใจไม่รู้ตัวก็ฟาดมือเข้าที่เดิมอีกหน มิหนำซ้ำครั้งนี้ยังย่ามใจ บีบขยำทิ้งท้ายเป็นการแถม
ดวงตาคนถูกลวนลามเบิกกว้าง สัมผัสหยาบคายจาบจ้วงทำเอาสติที่หลุดลอยไปนานหวนกลับ มือเรียวพยายามตวัดไปด้านหลังหมายจะคว้าคนทำแล้วส่งเสียงกรีดร้องลั่น
“กะ..กรี๊ดด ไอ้คนทุเรศ ไอ้คนหยาบคาย ไอ้คนวิตถาร แก่แล้วยังตัณหากลับอีก ทุเรศ! ไปตายให้หนอนแดกไป๊!~”
กรกันต์หัวเราะพรืดใหญ่ ไม่สะทกสะท้านกับคำก่นด่าแม้แต่น้อย และยิ่งเด็กสาวแสดงอาการเกรี้ยวกราดเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุกที่ได้กลั่นแกล้ง
มือใหญ่กดร่างนุ่มให้แนบไปกับพื้นเบาะแล้วฟาดมือเข้าใส่สะโพกอวบที่ลอยเด่นอีกครั้งก่อนโน้มตัวลงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างใบหูแดงจัด
“ปากดีแบบนี้ สงสัยต้องสั่งสอนให้รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ซะหน่อย”
และหลังจากที่ประโยคคาดโทษนี้หลุดออกมาจากปากของคนหื่น ร่างกายขวัญข้าวก็ถูกเขาหลอกแต๊ะอั๋งรัว ๆ แถมเขาทั้งลูบทั้งคลำโดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะตอบโต้เอาคืนไปอีกตั้งหกที! หกทีเลยนะโว้ย! แค่คิดก็แค้นใจแทบพ่นไฟออกมาทางปาก ไอ้คนทุเรศ!
แต่ไม่ว่าเธอจะสบถ จะพ่นคำก่นด่าออกมามากมายแค่ไหน อีกฝ่ายก็หน้าหนาเหลือทน ไม่สะดุ้งสะเทือนไม่พอ ยังเปล่งเสียงหัวเราะร่าดูสนุกสนานกับการได้รังแกเธออย่างน่าหมั่นไส้
ฮึ้ย! อย่าให้หลุดไปได้นะ แม่จะซัดให้หน้ายับเลย!!
ขวัญข้าวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่เพราะท่วงท่าบังคับให้ต้องนอนคว่ำหน้า ออกแรงดีดดิ้นได้ไม่นานก็หมดแรง ฟุบใบหน้าลงกับเบาะอย่างจนใจ
“อะไรกันนน~ แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเหรอ”
กรกันต์กระเซ้าเสียงกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นเด็กสาวนิ่งไป คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย เด็กสาวไม่ตอบมิหนำซ้ำยังเอาแต่ส่งเสียงฮึดฮัดรัวเร็ว หรือจะหายใจไม่ออกวะ
เหล่มองอย่างชั่งใจแต่ครู่เดียวมือใหญ่ก็ค่อย ๆ สอดเข้าใต้ลำตัวหมายจะพลิกให้เธอกลับมานั่งในท่วงท่าปกติ
“นี่...”
เสียงทุ้มร้องเรียก เห็นเธอตาปรือลอยก็เริ่มใจคอไม่ดี รู้สึกคล้ายตัวเองกำลังทำเกินกว่าเหตุ
ทว่าในจังหวะที่กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกครั้งเพื่อฟังเสียงลมหายใจ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง ไร้วี่แววเหม่อลอยแบบเมื่อวินาทีก่อนพร้อมตวัดมือ ง้างขึ้นกลางอากาศ
“เฮ้ย!”
กรกันต์อุทานเสียงหลง โชคดีที่สัญชาตญาณการฝึกให้ต้องเอาชีวิตรอดจากปืนผาหน้าไม้มาตั้งแต่เยาว์วัย บวกกับใจหนึ่งที่ยังคงเข็ดขยาดกับวีรกรรมที่เจ้าหล่อนเคยก่อไว้เขาจึงระแวดระวังพอตัวทำให้สามารถคว้าข้อมือเธอได้ก่อนที่ฝ่ามือจะปะทะเข้าที่ข้างแก้ม
ใบหน้าหวานเหยเกเล็ก ๆ เมื่อความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณที่ถูกบีบรัด กระนั้นก็ไม่คิดจะยอมแพ้ อาศัยจังหวะที่เขามัวแต่ตื่นตะลึงกับการกระทำแสนอุกอาจนี้ ใช้มืออีกข้างที่ว่างตะปบใบหน้าอีกซีก
กรกันต์เผลอพ่นคำสบถ รีบเบี่ยงหลบอย่างว่องไว แต่แม้ใบหน้าจะรอดพ้นกรงเล็บไปได้ ทว่าปลายเล็บก็ทันได้ฝากรอยข่วนไว้บนลำคอแกร่งอยู่ดี
“ยกโทษให้ผมนะพี่”“เด็กน้อย ขวัญไม่ได้โกรธอะไรดลนานแล้ว อย่าคิดมากเลย”ขวัญข้าวอมยิ้ม พยักหน้ารับคำขอโทษอย่างว่าง่าย ใจจริงเธอเองก็ไม่ได้นึกถือโทษโกรธเคืองอะไรแล้ว มิหนำซ้ำยังรู้สึกดีใจที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ด้วย“ขวัญดีใจนะที่ในที่สุดดลก็เข้าใจ อย่างที่ขวัญพูดอยู่เสมอแหละว่าคนเรามันต้องมีสังคมกันบ้าง ยอมรับนะว่ามีคนเข้าหา แต่ขวัญก็ชัดเจนมากพอว่าขวัญมีดล”และที่สำคัญคือนับจากเปิดเผยสถานะ เธอก็ไม่เคยสานต่อหรือให้ความหวังใครทั้งนั้น ต่อให้เธอจะเป็นสาวปาร์ตี้ มีเพื่อนฝูงมากมาย แต่เธอก็ยึดมั่นและให้เกียรติแฟนของตัวเองเสมอความน่ารักที่ไม่เคยลดลงเรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นที่มุมปาก หลังจากที่จบกันไปเขาได้ลองคุยกับรุ่นเดียวกันดูบ้างแล้ว แต่ปรากฏว่าพอเกิดปัญหาผิดใจกัน กลับกลายว่าเขาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษ ทั้งที่บางเรื่องเขาไม่ใช่คนผิดแตกต่างจากรุ่นพี่สาวที่เมื่อเกิดปัญหา เธอจะเปิดโอกาสให้เขาพูดหรืออธิบายในเหตุผลของการกระทำก่อน ความสบายใจที่รุ่นพี่สาวมีให้ทำให้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่ผ่านมาเขายังคงคิดถึงเธอไม่คลายนพดลดึงมือเรียวมาเกาะกุม แววตาสบประสานลึกซึ้งสื่อถึงความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่
“เฮ้ออ การได้เต๊าะเด็ก ๆ นี่มันฟินดีจัง”เห็นเพื่อนออกอาการกระดี๊กระด๊าได้เกินหน้าเกินตาเคทก็ส่ายหน้าเอือมระอา อดกระแหนะกระแหนไม่ได้“นี่เหรอยะธุระด่วนของแก พาฉันมาเต๊าะเด็กเสิร์ฟในคลับของแฟนตัวเองเนี้ยนะ หาเรื่องจริง! ดีนะที่วันนี้พี่วินจะตามมาทีหลัง ไม่งั้นฉันได้โดนหางเลขไปด้วยแน่”“โอ๊ย ลำคนมีหลัว! ก็ที่เลือกที่นี่ก็เพราะเป็นคลับของแฟนแกไง เวลาแกเมาจะได้มีคนพากลับ”“ส่วนแกก็กลับกับผู้ชายงี้เหรอ”“อุ้บ! มีคนรู้ทัน!”ขวัญข้าวแสร้งยกมือขึ้นปิดปาก ทำหน้าตกใจปลอม ๆ เรียกเสียงหัวเราะให้ดังประสานกันก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปคล้องแขนเพื่อนสาว เดินนวยนาดตรงไปยังโต๊ะประจำพร้อมรอยยิ้มเริงร่าส่วนเหตุผลที่เธอจงใจเลือกที่ตรงนี้น่ะเหรอ ก็เพราะทำเลดีมีชัยไปกว่าครึ่งน่ะสิ โต๊ะนี้อยู่บนชั้นลอยที่ทำให้เธอสามารถมองเห็นได้เกือบทั้งคลับ และแน่นอนว่าคนอื่น ๆ ก็สามารถมองเห็นเธอได้ถนัดถนี่ด้วยทว่าคนที่จะเข้าหาพวกเธอได้นั้นจำต้องเป็นเมมเบอร์ของโซนวีไอพีซึ่งมีค่าใช้จ่ายแพงลิ่วพอตัว แล้วถ้าถามว่าทำไมคนงกเช่นเธอถึงยอมจ่าย ก็แหม ทินดี้ยังต้องซื้อพรีเมียมไว้คัดเกรดเลย เมมเบอร์คลับก็เช่นกันขวัญข้าวคลี่ยิ้มหวานแทนค
@หลายวันต่อมาครืดครืด ครืดครืดเสียงกรีดร้องดึงให้คนที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงพร้อมหนังสือนิยายรักหวานแหววในมือปรายหางตาไปมองหน้าจอ และทันทีที่เห็นรายชื่อที่ปรากฏ ขวัญข้าวก็กุลีกุจอเลือกไสกายเข้าไปคว้าต้นตอของเสียงสักทีนะ!เธอย่นจมูกใส่หน้าจอ กระแอมไอวอร์มเส้นเสียงเตรียมพร้อมสำหรับเทศนาเพื่อนรักที่ห่างหัวไปนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องครู่หนึ่งจึงค่อยจรดปลายนิ้วลงบนปุ่มสีเขียว ยกมันขึ้นแนบใบหูแล้วเอ่ยทักทายด้วยประโยคกระเซ้ากึ่งกระแหนะกระแหน“กว่าจะโทรกลับมาได้นะนังตัวดี ตกลงยังไง เคลียร์ได้เรื่องหรือได้เลือด!?”( อา ก็...ก็... ทั้งสอง )“ฮะ! หมายความว่ายังไง เขาลงไม้ลงมือกับแกเหรอ แม่งเอ๊ย ว่าแล้วเชียวว่าติดนิสัยใช้กำลังเหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าพวกแกเคลียร์กันได้อีก ได้กับผีน่ะสิเสียงตึกตักลอยข้ามกำแพงมาซะขนาดนั้น”( ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน นี่คือ ... เมื่อวานแกมาแอลทีเหรอ )“ก็เออสิยะ เป็นห่วงแกไงเลยขับรถตาม แต่ที่ไหนได้...”แล้วเสียงหวานก็หลุบหายไปในลำคอพร้อมกับพวงแก้มนวลที่จู่ ๆ ก็เห่อร้อน ฟ้องความแดงระเรื่อขึ้นทันควันเมื่อในสมองผุดภาพยามเธอบิดเร่า
'ขวัญ! ฟังพี่ก่อนสิ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ขวัญเห็นเลยนะ''เชื่อพี่นะ พี่กับเขาจบไปตั้งนานแล้ว'และสุดท้ายเมื่อความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ถ้อยคำทุกอย่างก็เหลือเพียงแค่'พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายขวัญเลยนะ พี่รักขวัญจริง ๆ' แม่งงง โคตรน่าสมเพชเลย!เหยียดยิ้มให้กับความผิดพลาดเพราะหลงเชื่อคำคนแล้วความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าก็ผลักให้ความในใจบางส่วนพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว“พวกผู้ชายนี่ข้ออ้างเยอะเหมือนกันหมดเลยสินะคะ การกระทำของพี่มีเหตุผลนะ มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด มันไม่ใช่แบบที่เธอเห็นนะ ประทานโทษนะคะสุดท้ายผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือเหี้ยเหมือนกันไหมคะ""...""แล้วถ้ามันเป็นเรื่องของคนอื่นดิฉันก็คงไม่สนใจเท่าไหร่ แต่นี่มันเรื่องของยัยเคท ซึ่งดิฉันมั่นใจว่าไม่น่าได้ยินมาผิดแน่นอนเพราะเจ้าตัวเค้าเป็นคนเล่าเอง ฉะนั้นอย่ามาหงายการ์ดรู้เท่าไม่ถึงการณ์หรือไม่ได้ตั้งใจนะคะ ไม่อิน!”ท้ายประโยคดังขึ้นตามแรงอารมณ์จนขวัญข้าวต้องรีบบีบมือตัวเองแน่น กดความหงุดหงิดที่กำลังพลุ่งพล่านก่อนที่เธอจะเผลอระเบิดอารมณ์ออกมาลำพังเวลาเห็นข่าวผู้ชายใช้กำลังข่มเหงผู้หญิงเธอยังเดือดดาลจนอยากตะบันหน้า แล้วนี่เรื่องดันมาเกิดกับค
ภายในห้องโดยสารของรถยนต์ที่กำลังแล่นตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่เงียบกริบ ใบหน้าสะสวยก้มงุด ๆ จนอีกนิดคางจะชิดหน้าอกอยู่รอมร่อหากแต่ไม่ใช่เพราะกำลังง่วงหรือสัปหงก“ให้ตายสิ! จะจ้องทำไมหนักหนาเนี้ย”ขวัญข้าวพึมพำบ่นแล้วเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่จดจ้องเธอมาตั้งแต่ออกจากตึกไปทางหน้าต่าง หลังพยายามทำเมิน แสร้งทอดสายตามองรถราบนท้องถนนไปเรื่อยเปื่อยได้ครู่ใหญ่เขาก็ยังเอาแต่รบกวนจิตใจเธอไม่หยุดเดิมทีหลังเกิดเหตุการณ์พลาดพลั้งทางอารมณ์เธอก็ตั้งใจจะหนีความอับอาย ขับรถหลบมาตั้งหลักก่อนแล้วจึงค่อยหาเวลาย้อนกลับไปรับตัวเพื่อนสนิทแต่ก็แพ้คนมือไวที่คว้าเอาทุกสิ่งอย่างไปยึดครอง ซ้ำยังสวมรอยเป็นสารถี ยัดเยียดตัวเองให้โดยไม่ถามความคิดเห็นเธอสักคำ“ง่วงไหม”ง่วงไหม? นี่คือประโยคแรกที่เขาเลือกใช้หลังจากล่วงเกินเธอไปถึงไหนต่อไหนจริงดิ ยังดีนะที่ไม่ชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ เหอะเหล่ตามองเสี้ยวหน้าระรื่นของเจ้าของคำถามแล้วริมฝีปากบางก็เบ้คว่ำ“จะมองก็หันมามองดี ๆ มา”กรกันต์กระเซ้าปนหัวเราะ ก่อนที่ระดับเสียงหัวเราะจะยิ่งดังขึ้นหลังได้เห็นคนถูกแซวหน้าแดงก่ำ กลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการตวัดสายตามามองค้อน
“อุ้บ!”“อุ้บ? หึ เธอคิดว่ากัดเป็นคนเดียวเหรอขวัญข้าว”สิ้นเสียงแหบพร่ารอยยิ้มเริงร่าก็จางลงหลายส่วน ใจดวงน้อยกระตุกไหว ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างประหลาดเมื่อถูกดวงตาวาววับหลุบมองสำรวจ ทั้งยังเลียริมฝีปากราวกับเธอเป็นเหยื่อชิ้นโตหยาบ! หยาบคายมาก! เธอไม่ใช่ของว่างในสายตาใครนะเว้ย เดี๋ยวแม่จิ้มตาแตกขวัญข้าวถลึงตาปรามพร้อมง้างมือขึ้นหมายจะทำอย่างที่คิดจริง ๆ ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะต้องแม้ปลายนิ้วก้อย ใบหน้าคมคายก็พุ่งเข้าหาจนเธอผงะตกใจ รีบเอียงหน้าหลบและนั่นเท่ากับเป็นการเปิดทางให้ฟันคมขบกัดในจุดที่เล็งไว้!“ฮืมม”เสียงทุ้มครางกระหึ่ม สัมผัสอ่อนนุ่มและกลิ่นกายสาวสร้างความพึงพอใจให้กรกันต์มากกว่าที่คิด เขากดจูบย้ำซ้ำที่เดิมตามแรงปรารถนาแต่ยิ่งทำแบบนั้น ความต้องการก็ยิ่งพุ่งทะยาน จากเดิมที่ควรถอนริมฝีปาก มันจึงกลายเป็นเผยอรับเนื้อนุ่มแล้วออกแรงดูดดึง ฝากรอยจ้ำช้ำรักไว้ให้เธอบ้าง“ยะ...อย่า อา~”ริมฝีปากบางรีบเม้มแน่น ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความกระดากอายหลังเพิ่งรู้สึกตัวว่าหลุดส่งเสียงครวญครางออกมาแต่อดกลั้นได้เพียงครู่เดียวเธอก็หลุดหวีดร้องเสียงหลงเมื่อร่างถูกพลิกให้อยู่ด้านบน ก่อนที่คนตัวโตจะห

![สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





