LOGINกลับมาพบกันอีกครั้งด้วยนิยายเรื่องใหม่ แนวนิยายรักดราม่า โรแมนติก #ไม่มีนอกกาย #ไม่มีนอกใจ #รักเก่ารีเทริ์น กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากที่ได้ห่างหายแยกย้ายกันไปคนละทางนานถึง5ปี เพราะด้วยเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเลิกรากัน พระเอกที่ไม่เคยลืมนางเอกได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ถึงแม้จะเลิกรากันไปนานแล้วก็ตาม เขาพยายามตามหาเธอไปทุกหนแห่งแทบจะพลิกแผ่นดินหา จนกระทั่งวันนี้เธอและเขาก็ได้กลับมาเจอกันดั่งใจหวังอีกครั้งแต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...จากที่รักกลายเป็นเกลียด แน่นอนว่าครั้งนี้เขาจะขอแก้ตัว แก้ไขทุกสิ่งทุกอย่างในสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไปจนทำให้เธอต้องเสียใจหนักมากและหนีจากไปทั้งน้ำตาพร้อมกับลูกในท้องซึ่งเขาไม่เคยรู้ว่ามาก่อนว่ามี และขอทวงคืนเธอและลูกกลับมา 👉สปอยค่ะว่าพระเอกดุ หึงโหด แต่คลั่งรัก ตามราวีง้อเมียไม่เลิกจนกว่าเธอจะให้อภัย แต่จะมีฉากเรียกน้ำตาแน่นอนค่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต่อไปนี้เรื่องราวจะเป็นอย่างไรโปรดมาติดตามไปด้วยกันนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้ด้วยก๊าบ🫶🏻
View MoreChapter 1
ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าเล็กของหญิงสาวหุ่นดีกำลังเดินเลี่ยงออกมาจากงานการกุศลที่แสนน่าเบื่อ เมื่อมันไม่ได้เหมือนงานการกุศลทั่วไป แต่ทว่ากลับเหมือนงานที่บรรดาคุณหญิงคุณนายต่างพากันเอาลูกของตนมาอวดโฉมราวกับนัดดูตัวกัน
“เฮ้อ~ ฟู่~” เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อร่างเล็กหุ่นดีได้หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินที่มุมสวนหย่อมบริเวณด้านข้างตึกงานการกุศล ซึ่งบรรยากาศที่มีลมพัดพลิ้วไหว มันทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายอารมณ์ความอึดอัดที่ต้องฉีกยิ้มหวานระรื่นอย่างมีความสุขอยู่ภายในงาน ทั้งที่เธอไม่ได้อยากที่จะมาร่วมงานแบบนี้เลยสักนิด แต่ทว่าโดนคุณแม่ของเธอคะยั้นคะยอให้มาร่วมงานกับท่านในคืนนี้
และในขณะที่หญิงสาวกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันสดชื่นในมุมที่เงียบสงบ ไร้ซึ่งความวุ่นวายได้ไม่นานนัก กลับมีกลิ่นควันบุหรี่พัดโชยเข้ามาทำลายอากาศบริสุทธ์โดยรอบบริเวณ ที่เธอกำลังนั่งสูดอากาศเข้าเต็มปอด
ร่างเล็กหุ่นดีหยัดตัวลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปที่ชายร่างสูงสวมสูทสีดำที่ตอนนี้เขายืนหันหลังอยู่อีกมุมหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่งอยู่เมื่อครู่นัก
“คุณคะ ตรงนี้สูบบุหรี่ไม่ได้นะคะ” มัดหมี่เอ่ยบอกชายหนุ่มร่างสูงด้วยน้ำเสียงสุภาพ เมื่อเธอเห็นว่าเขาพ่นควันสีขาวออกมาจากปากหยักอย่างสบายใจ โดยที่ไม่ได้ตริตรองเลยว่าสถานที่แบบนี้ไม่ควรที่จะสูบบุหรี่
ชายหนุ่มร่างสูงหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวร่างเล็กหุ่นดีในชุดราตรียาวสีทอง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่แล้วปากหยักได้รูปกลับแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เมื่อดวงตาคมกริบมองเห็นปานแดงรูปหัวใจบริเวณหลังหูของหญิงสาว “หึ...เรียกร้องความสนใจเก่ง”
“ฉันเนี่ยนะคะ เรียกร้องความสนใจ?” มัดหมี่ยกมือชี้นิ้วเข้ามาหาตัวเองด้วยสีหน้างุนงงปนความไม่พอใจ เมื่อเขากล่าวหาว่าเธอเรียกร้องความสนใจจากเขา ทั้งที่ประโยคที่เธอเอ่ยบอกเขานั้น มันไม่มีคำไหนเลยที่บ่งบอกว่าเธออยากคุยกับเขา นอกเสียจากเป็นการกล่าวเตือนคนไม่มีมารยาทที่สูบบุหรี่ในที่สาธารณะก็เท่านั้น
“แล้วถ้าเธอไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากฉัน แล้วเธอต้องการอะไร? เธอไม่แหกตาดูหรือไง?” นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ป้ายใกล้ๆ เขา ซึ่งมันระบุว่า ‘พื้นที่สูบบุหรี่’
“แฮ่ๆ อ๋อๆ ขะ...ขอโทษค่ะ” ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มเจื่อนให้คนตัวสูง เท้าเล็กถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วจะหมุนตัวเดินหนีออกไปอย่างขายหน้า เมื่อได้อ่านข้อความในป้ายนั้น
“ว้ายยยย!!” มัดหมี่ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ เมื่อเธอโดนกระชากโดยไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งยังถูกดันจนแผ่นหลังบางแนบไปที่กำแพงเย็นเฉียบ โดยมีคนตัวสูงยืนคร่อมเอาแขนแกร่งกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา
ฟู่! ฟู่!
“แค่กๆ ไอ้โรคจิต!” มัดหมี่ไอสำลักควันบุหรี่พร้อมกับด่าคนตัวสูงอย่างหัวเสีย เมื่อโดนเขาพ่นควันบุหรี่ใส่ใบหน้า ซึ่งการกระทำอันป่าเถื่อนของเขามันสวนทางกับใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับพระเอกในซีรีส์อย่างสิ้นเชิง
“เธอด่าฉันว่าโรคจิตงั้นเหรอ?...” คนตัวสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน แต่ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องมองเนินหน้าอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักเกาะอกออกมาด้วยสายตาโลมเลียหื่นกระหาย
“ปะ...ปล่อยฉันนะ! มองบ้าอะไรของคุณ” มัดหมี่รีบยกมือปิดเนินหน้าอกอวบอิ่มของตัวเองด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเห็นเขาจ้องมองที่หน้าอกของเธออย่างไม่วางตา และไม่คิดจะปิดบังสายตาหื่นกามของเขา
“ก็เธอตั้งใจคิดจะยั่วให้ฉันมองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“มีแต่คนโรคจิตแบบคุณเนี่ยแหละที่คิดอกุศลแบบนี้ ว้ายยย!!”
“โอ๊ยยย! ปล่อยฉัน! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!” มัดหมี่ดีดดิ้นสุดแรงอย่างตกใจ เมื่อเขาจับข้อมือของเธอรวบไว้แน่นเหนือศีรษะ จนทำให้ตอนนี้เหมือนกับว่าเธอแอ่นหน้าอกใส่หน้าเขาอย่างยั่วยวน
จ๊วบ! ปากหยักดูดเม้มที่เนินหน้าอกอวบอิ่มด้วยความรวดเร็ว จนเนินหน้าอกขาวผ่องเป็นรอยแดงช้ำเลือดหนึ่งจุด
“กรี๊ดดดด! ไอ้โร...” มัดหมี่กรีดร้องสุดเสียงและดีดดิ้นสุดแรงกับการกระทำอุกอาจของเขา แต่ไม่ว่าเธอจะดิ้นแรงขนาดไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้ เพราะด้วยขนาดตัวของเขาและเธอที่ต่างกัน
การกระทำดังกล่าวของชายหนุ่มในตอนนี้ ทำให้ทั้งหญิงสาวรวมถึงพ่อและแม่ของเธอถึงกับเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตะลึงลานอย่างหนัก ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ในวินาทีนั้นหัวใจหญิงสาวพลันเต้นแรงสั่นระรัวขึ้นมา จนแทบหลุดออกมาจากอก ขณะก้มสบมองดวงตาซึ่งอัดแน่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจังอันลึกซึ้งตรงหน้าอย่างไม่เชื่อเหมือนกับว่าตอนนี้กำลังตกอยู่ในความฝัน กำลังถูกเขาขอแต่งงานอยู่จริงๆ และในระหว่างที่หญิงสาวกำลังตกอยู่ในห้วงความตึงตะลึงนั้น จู่ๆ เสียงเล็กของเด็กชายก็เอ่ยดังขึ้นขณะวิ่งเตาะแตะเข้ามายืนตรงหน้าเธอด้วยอีกคน “แม่แต่งงานกับพ่อนะฮะ ผมรักพ่อ” เด็กชายเงยหน้าขึ้น ช่วยคนเป็นพ่อพูดขอร้องแม่ของเขาออกมาอย่างไร้เดียงสา ทว่าจู่ๆ เสียงแข็งกร้าวของชายวัยกลางคนผู้เป็นบิดาก็ผุดดังขึ้นด้วยอีกคน ดึงความสนใจให้ทุกคนต่างชะงักไปชั่วขณะ “พ่อไม่ให้แต่ง!อยู่ๆ จะมาขอกันง่ายแบบนี้ได้ยังไง” “อึก!” ถ้อยคำหนักแน่นคนเป็นว่าที่พ่อตา ทำให้ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มรวมถึงหญิงสาวและมารดาของเขาพลันสลดลงทันตา เมื่อเห็นว่าเขาคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ “พ่อใจเย็นๆ ก่อนสิ” คนเป็นภรรยาถึงกับกำชับท่อนแขนสามีแน่นอย่างห้ามปรามด้วยสีหน้า
ทันทีที่คนวัยกลางคนทั้งสองได้ยินคำพูดนั้นจากปากของคนเป็นลูกสาวเต็มสองหู บรรยากาศโดยรอบก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ ดวงตาของผู้บังเกิดเกล้าเบิกกว้างมองใบหน้าลูกสาวด้วยความตกตะลึงอย่างหนักอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “สะ สามีกับลูก? กอหญ้า…นี่มันคือเรื่องจริงเหรอลูก” คนเป็นมารดาเอ่ยถามย้ำขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่ว ขณะยังคงเบิกตากว้างมองหน้าลูกสาว คิดว่าตัวเองคงจะหูฝาดไปแน่ๆ ทว่าหญิงสาวกลับพยักหน้าตอบเบาๆ ยืนยันว่านี่คือเรื่องจริงด้วยสีหน้าหนักอึ้งไม่ต่างกัน และในระหว่างนั้นเองชายหนุ่มก็ได้ก้าวเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือไหว้กล่าวทักทายแนะนำตัวเองกับพวกเขาตามมารยาทอย่างนอบน้อมด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ ผมชื่อองศานะครับ ยินดีที่ได้เจอกันครับ” “อึก!” “แม่คะ พ่อคะ คือเรื่องนี้หนูอธิบายได้นะ….” พรึ่บ ทว่ายังไม่ทันให้หญิงสาวได้เอ่ยปากอธิบายชี้แจงอะไรให้พวกเขาได้เข้าใจจู่ๆ คนเป็นมารดาซึ่งตกอยู่ในภาวะตกตะลึงอย่างหนักถึงกับรู้สึกเข่าอ่อนจนตัวเซเหมือนจะเป็นลมล้มพับไป แต่ดีที่ชายหนุ่มซึ่งมีไหวพริบดีได้เข้าประคองร่างว่าที่แม่ยายเอาไว้ได้ทัน “ระวังครับ!” “แม่!” “แม่จ๋า
สามวันผ่านไป หลังจากนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลหลายวันที่ผ่านมา ในที่สุดอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเด็กชายก็ทุเลาหายดีจนเกือบจะเป็นปกติแล้ว และหลังจากตรวจอาการเบื้องต้นอีกครั้ง แพทย์ก็อนุญาตให้กลับไปพักผ่อนต่อที่บ้านได้ บนรถ ชายหนุ่มได้ขับรถพาหญิงสาวและลูกชายเดินทางกลับบ้านมาได้สักพักหนึ่ง ทว่าในระหว่างนั้นเขากลับสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ เบาะคนขับเอาแต่เหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างมาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล เห็นแบบนั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูใจลอยจัง” “อึก…” คำถามนั้นทำเอาคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์เหม่อลอยถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเขาด้วยสีหน้าเศร้าซึม รีบเอ่ยปากตอบกลับอย่างลนลานเล็กน้อย “ปะ เปล่า ไม่มีอะไร” แต่ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะบอกมาเช่นนั้น ชายหนุ่มกลับยังคงเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เชื่ออยู่ดีว่าเธอไม่เป็นอะไรอย่างที่ปากว่า “ไม่เป็นอะไรได้ยังไง พี่สังเกตเธออยู่ตั้งนานแล้วนะ” “…” เธอไม่ตอบ แต่ดวงตามองเสี้ยวข้างใบหน้าคมคายอีกฝ่ายอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าเขาจะช่างสังเกตอะไรขนาดนั้น และเมื
โรงพยาบาล ห้องพักฟื้น หลังจากเดินทางกลับมาถึงโรงพยาบาล ชายหนุ่มได้เปิดประตูให้ร่างคนตัวเล็กซึ่งมีสีหน้าเหนื่อยล้าอ่อนแรงเข้าไปข้างใน “ค่อยๆ เดินนะ” เขากล่าวอย่างอ่อนโยน แต่ทันทีที่หญิงสาวย่างเท้าก้าวเดินเข้ามาในห้องได้เพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ เสียงเล็กอันคุ้นเคยก็เอ่ยดังขึ้นทำให้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ต้องพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเธอและเขาพบว่าลูกชายของฟื้นแล้ว “แม่ฮะ” “สิงหา ลูก!” ในวินาทีนั้นหญิงสาวอุทานเสียงดังขึ้น ดวงตาซึ่งเต็มไปด้วยความตะลึงลานแดงก่ำพร้อมกับมีหยาดน้ำตาขึ้นมาคลอหน่วย ไม่รอช้าที่จะย่างเท้ารีบเดินปรี่ถลาเข้าไปหาลูกชายทันที โดยมีร่างชายหนุ่มสาวเท้าเดินตามมาติดๆ ด้วยความร้อนรนไม่แพ้กัน “สิงหาลูกแม่เป็นยังไงลูก เจ็บตรงไหนอีกมั้ย” “เจ็บตรงไหนบ้างลูก ถ้าเจ็บหนูบอกพ่อกับแม่นะ รู้ไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงหนูมากเลย” ฝ่ามือของคนเป็นพ่อและแม่กุมมือคู่น้อยของลูกชายเอาไว้คนละข้างขณะทั้งคู่กล่าวน้ำเสียงสั่นเครือทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงลูกอย่างสุดหัวใจ แต่เด็กชายกลับส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยก่อนคลี่ยิ้มหวานอวดฟันซี่ขาวให
ท้ายที่สุดหลังจากเห็นสีหน้าเข้มขรึมและท่าทีบีบบังคับของผู้เป็นบิดาเช่นนั้น ร่างลิตาก็ถึงกับสั่นระริกขึ้นมาอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง ก่อนที่หล่อนจะหันขวับมามองหญิงสาวและชายหนุ่มด้วยดวงตาแดงก่ำของความเคียดแค้น พร้อมกับหยาดน้ำตาพ่ายแพ้และอับอายเอ่อคลอขอบตาขึ้นมาในเวลาเดียวกัน “หึ” หล่อนเค้นเสียงเหอะเย
ใบหน้าหล่อคมเข้มหันไปตามแรงกระแทกจนร่างเขาซวนเซก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาของหลายๆ คน แม้แต่รุ่นพี่อย่างภาคินเองก็ยังคงยืนตกตะลึงกับฉากนี้ไม่หาย ถึงเขาจะยังไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่การกระทำของรุ่นน้องเมื่อครู่นี้ก็พอจะคาดเดาได้ว่าต้องเป็นเรื่องความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับคนทั้งสองอ
ผู้ชายตรงหน้าเก่งจริงๆ ที่ทำให้ผู้หญิงโง่คนนี้เชื่อว่าเขานั้นรักเธอจริง เป็นเธอเองที่โง่ยอมทุ่มความรักที่มีทั้งหมดให้กับเขาหมดหน้าตักโดยไม่คิดจะเผื่อใจ รักจนยอมให้เขาเป็นพ่อของลูกในท้องตอนนี้ แต่สุดท้ายก็มารู้วันนี้เขากลับไม่เคยรักเธอเลย…“ใช่ ฉันไม่เคยรักเธอเลยสักนิดเดียว จะเลิกไปตอนนี้ก็ได้นะ แต
ความทรงจำในอดีตยังท่วมท้นอยู่ในใจหญิงสาวเหมือนกับฝันร้าย5ปีที่แล้ว…ช่วงวัยเรียนมัธยมปลาย ทั้งสองรักกันมากตามประสาวัยรุ่น องศาซึ่งเป็นหนุ่มฮอตที่สุดของไฮสคูล ด้วยใบหน้าฟ้าทานราวกับเทพบุตรจนเหล่าสาวๆ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดเชยชมในความหล่อนั้นไม่เว้นแต่ละวัน ทว่าหนุ่มหล่อเช่นเขากลับเลือกรุกตามจีบเด็กเนิ