ตอนที่ 2

“ว่า?”

( อ่า ขอโทษครับพี่ที่ต้องโทรมารบกวน แต่ว่าตอนนี้นายคุยงานเสร็จแล้ว ผมเลยโทรมาแจ้ง )

“รบกวน? อะไรของมึงวะ”

( เอ่อ...จะให้ผมพูดเหรอ ไม่ดีมั้งพี่ )

“มึงนี่วอนตีนแล้วนะ เดี๋ยวกู...”

อ้าปากหมายจะนัดแนะว่าให้เจอกันที่รถ ทว่าพอนึกถึงสภาพตัวเองเสียงทุ้มก็หลุบหายไปในลำคอ แม้เสื้อเชิ้ตที่สวมใส่จะเป็นสีเข้มจนทำให้ไม่เห็นเลือดที่เปรอะเปื้อน ทว่ากลิ่นคาวคลุ้งและผมเปียกชื้นก็ยังฟ้องถึงความผิดปกติอยู่ดี

 ยุ่งยากจังวะ

กรกันต์ทำหน้ายุ่ง หากเขากลับไปปฏิบัติหน้าที่ในสภาพนี้คงไม่แคล้วถูกซักไซ้แน่ ประโยคหลังจึงจำต้องแปรเปลี่ยนไปตามสถานการณ์

“กู..กูมีธุระด่วน ยังไงฝากมึงขับรถไปส่งนายที่คอนโดด้วยแล้วกัน เสร็จแล้วโทรมารายงานกูด้วย เข้าใจไหม”

( ผมกะแล้วว่าพี่ต้องพูดแบบนี้ โอเคครับเดียวผมจัดการให้ ขอให้สนุกนะพี่~ )

เสียงหัวเราะดังลอยตามหลังประโยคที่ชวนให้สับสน จากนั้นปลายสายก็กดวางไปเสียดื้อ ๆ ทิ้งอีกคนที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกได้แต่หลุบตามองหน้าจอ พึมพำบ่นด้วยความไม่เข้าใจ

“สนุกห่าอะไรของมันวะ กูหัวแตกเลือดอาบหน้าขนาดนี้!”

พ่นลมหายใจแรง ๆ ระบายความหงุดหงิดที่วันนี้มีแต่เรื่องไม่ได้ดั่งใจ แล้ววินาทีต่อมาสีหน้าบึ้งตึงก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

เดี๋ยวนะ ทำไมเขาถึงมีโทรศัพท์สองเครื่อง?

คนหัวแตกอ้าปากค้าง มองอุปกรณ์สีดำที่มีลักษณะเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนในมือสลับกันไปมา มาได้ไงวะ

กะพริบตาปริบ ๆ แล้วลองเสี่ยงจรดปลายนิ้วลงบนปุ่มปลดล็อกของเครื่องต้องสงสัย ทันใดนั้นหน้าจอดำมืดก็ถูกแทนที่ด้วยภาพใบหน้าสะสวยของใครบางคน

สายตาคมกริบเปล่งประกายขึ้นมาทันที มือใหญ่ยกเครื่องที่ว่าขึ้นมองอย่างพินิจพิจารณาแล้วเดาะปลายลิ้น แค่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“หึหึ ดูท่าว่างานนี้จะควานหาตัวได้ง่ายกว่าที่คิดแฮะ เสร็จฉันแน่ยัยตัวแสบ!!”

++++++++

“โอ๊ย ถึงจะรู้ว่าปลายทางของชีวิตคือนรก แต่ไม่จำเป็นต้องจำลองกระทะทองแดงมาให้ตกตั้งแต่ตอนนี้ก็ได้กระมังเจ้าคะคุณเทวดาขาาา”

ใบหน้าสะสวยหงิกงอ แววตาขุ่นขวางตวัดขึ้นมองท้องฟ้าพลางทำปากขมุบขมิบ ขณะที่สองขาก้าวฉับ ๆ พาตัวเองเดินฝ่าแสงแดดร้อนระอุในช่วงบ่าย ตรงไปยังรถยนต์คันหรูที่ติดเครื่องยนต์ทิ้งไว้

เนื่องจากหลังเสร็จสิ้นภารกิจส่งเพื่อนรักกลับบ้านแล้วเธอยังมีธุระสำคัญอีกหนึ่งอย่างรออยู่ ขวัญข้าวจึงจำต้องปฏิเสธกระท้อนลอยแก้วสุดอร่อย กระโดดขึ้นรถเพื่อวนกลับไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ

คิดแล้วก็หงุดหงิดจนอดสบถไม่ได้

“เครื่องละตั้งหลายหมื่น เพิ่งใช้ไปไม่ถึงสองพัน หาย! ฮึย ไอ้คนเก็บได้นี่ก็ยังไง ไม่คิดถึงใจคนทำหายบ้างเลยโว้ย”

คนทำของหายร้องตะโกนระบายอารมณ์ดังลั่น โมโหที่อานิสงส์การทำความดีไม่ช่วยอะไร เพราะหลังจากวิ่งแจ้นไปตามหาและแจ้งข่าวกับแม่บ้านประจำคลับ เธอก็หวนกลับมายืนดักรอเพื่อนสนิทที่ห้องวีไอพีนั้นอีกครั้งด้วยกลัวว่าจะคลาดกัน

ทว่าดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นอย่างใจเอาเสียเลย เพราะนอกจากจะค้นพบว่าของสำคัญอันตรธานหายไปแล้ว ยัยเพื่อนตัวดีก็หายหัวไปกับผู้ชายด้วยเช่นกัน

แถมพอกลับมาใช้เครื่องเพื่อนต่อสายหาเบอร์ตัวเองก็ดันติดต่อไม่ได้อีก

คำก่นด่าหลุดออกมาจากปากเล็กอีกยาวเหยียด ยิ่งเมื่อคิดว่าหากทางบ้านล่วงรู้ว่าเธอเผอเรอทำมันหล่นหายทั้งที่เพิ่งซื้อให้ได้ไม่ถึงเดือนล่ะก็ ...

ภาพใบหน้าถมึงทึงของผู้ปกครองกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้านพร้อมกวัดแกว่งตะหลิวในมือก็ผุดขึ้นมาในหัวทันควัน

ตาย! ตายแน่ ๆ ไม่ต้องแช่แป้งด้วย งานนี้สปอนเซอร์หลักคงต้องจ่ายอานเพราะโดนตีจนเนื้อแตก

ทำท่าขนลุกขนพองแล้วรีบเร่งเพิ่มความเร็ว ไม่ถึงชั่วโมงรถยนต์คันหรูก็พาเธอมาถึงจุดหมายปลายทาง

ขวัญข้าวถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตากลมโตเหล่มองสิ่งที่ตั้งตระหง่านบนเคาน์เตอร์เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้

สุดแสนเสียดายเงินที่ต้องควักเนื้อจ่ายเอง แต่เพราะสำหรับเธอแล้วโทรศัพท์คือปัจจัยห้าแถมยังบอกคนที่บ้านไม่ได้อีก ดังนั้นท้ายที่สุดแล้วคนงกที่บ่นกระปอดกระแปดอยู่นานสองนานจึงทำได้แค่จำนนต่อสถานการณ์ ยอมตัดใจเอี้ยวหน้าไปพูดกับพนักงานซึ่งคอยยืนประกบเธออยู่ห่าง ๆ

“เอารุ่นนี้ สีดำหนึ่งเครื่องค่ะ อ้อ ขอทำซิมใหม่เบอร์เดิมด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

จากนั้นก็ยื่นการ์ดสีดำพร้อมบัตรประชาชนให้พนักงานนำไปจัดการดำเนินเอกสารในขั้นต่อไป

“ได้ค่ะ คุณผู้หญิงสักครู่นะคะ”

“ค่ะ”

ขวัญข้าวคลี่ยิ้ม พยักหน้ารับรู้ก่อนก็เดินอ้อมไปนั่งรอในโซนรับรองตามคำแนะนำ