Lahat ng Kabanata ng แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Kabanata 1 - Kabanata 10

หากจะถามว่าเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะเหรอ อืม ก็คงเป็นวันนั้นแหละมั้งเพราะความขี้สงสัยและคำยุยงที่โพล่งออกไปตามความนึกคิด ทำให้ขวัญข้าวผู้เผลอไปสะกิดต่อความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนสาวจำต้องรับหน้าที่เป็นสารถี พาบริ้งค์มาจับโป๊ะว่าที่สามีถึงที่คลับซึ่งทุกอย่างมันคงจะราบรื่นดีหากห้องที่อีกฝ่ายเลือกใช้ไม่ใช่ห้อง VVIP ที่ปิดทึบ หนำซ้ำยังมีชายชุดสูทตีหน้ายักษ์ ยืนเฝ้าประตูถึงสองคนเฮ้อ~ สุดท้ายก็ไม่พ้นมือนังขวัญสินะ และแล้วภารกิจเอาตัวเข้าแลก เอ้ยไม่ใช่ เอาตัวเข้าล่อก็บังเกิด หลังใช้สายตาสำรวจอย่างเร็ว ๆ กระทั่งมั่นใจแล้วว่าในห้องน้ำไม่มีใครอื่น ขวัญข้าวจึงยกมือปลดสายเดี่ยวของเดรสให้หล่นมาคาอยู่ที่ท่อนแขน เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มพอให้ใจเต้นตึกตัก ก่อนเลื่อนขึ้นไปยีผมที่ผ่านการดัดลอนมาอย่างดีให้ยุ่งเหยิงเล็กน้อย“โอเค เท่านี้ก็สมจริงแล้ว”ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มร้ายให้กับแผนการที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำ จัดท่าทางให้ดูเข้ากับสถานการณ์ที่คิดไว้ก่อนร้องตะโกนดึงความสนใจดังลั่น“อ๊าย ช่วยด้วยค่าาา มีคนจะลวนลามช้านนนน~”เฝ้ารอไม่กี่อึดใจเป้าหมายที่เล็งไว้ก็วิ

“ว่า?”( อ่า ขอโทษครับพี่ที่ต้องโทรมารบกวน แต่ว่าตอนนี้นายคุยงานเสร็จแล้ว ผมเลยโทรมาแจ้ง )“รบกวน? อะไรของมึงวะ”( เอ่อ...จะให้ผมพูดเหรอ ไม่ดีมั้งพี่ )“มึงนี่วอนตีนแล้วนะ เดี๋ยวกู...”อ้าปากหมายจะนัดแนะว่าให้เจอกันที่รถ ทว่าพอนึกถึงสภาพตัวเองเสียงทุ้มก็หลุบหายไปในลำคอ แม้เสื้อเชิ้ตที่สวมใส่จะเป็นสีเข้มจนทำให้ไม่เห็นเลือดที่เปรอะเปื้อน ทว่ากลิ่นคาวคลุ้งและผมเปียกชื้นก็ยังฟ้องถึงความผิดปกติอยู่ดี ยุ่งยากจังวะกรกันต์ทำหน้ายุ่ง หากเขากลับไปปฏิบัติหน้าที่ในสภาพนี้คงไม่แคล้วถูกซักไซ้แน่ ประโยคหลังจึงจำต้องแปรเปลี่ยนไปตามสถานการณ์“กู..กูมีธุระด่วน ยังไงฝากมึงขับรถไปส่งนายที่คอนโดด้วยแล้วกัน เสร็จแล้วโทรมารายงานกูด้วย เข้าใจไหม”( ผมกะแล้วว่าพี่ต้องพูดแบบนี้ โอเคครับเดียวผมจัดการให้ ขอให้สนุกนะพี่~ )เสียงหัวเราะดังลอยตามหลังประโยคที่ชวนให้สับสน จากนั้นปลายสายก็กดวางไปเสียดื้อ ๆ ทิ้งอีกคนที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกได้แต่หลุบตามองหน้าจอ พึมพำบ่นด้วยความไม่เข้าใจ“สนุกห่าอะไรของมันวะ กูหัวแตกเลือดอาบหน้าขนาดนี้!”พ่นลมหายใจแรง ๆ ระบายความหงุดหงิดที่วันนี้มีแต่เรื่องไม่ได้ดั่งใจ แล้ววินาทีต่อมาสีหน

หญิงสาวร้องกรี๊ดในใจแล้วง้างมือขึ้นหมายจะฟาดเข้าที่ริมฝีปากหนาหยักนั่นแรง ๆ สักที ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะแม้เพียงปลายเล็บ ทั้งสองมือก็ถูกชายหนุ่มรวบรัดไว้ก่อนที่มันจะตวัดเข้าที่ข้างแก้มของใบหน้าหล่อร้าย“เธอกล้า!?”ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าเด็กสาวจะกล้าลงไม้ลงมือถึงขั้นตบหน้า“ไม่กล้าแล้วจะทำเหรอ ว๊าย”ขวัญข้าวตะเบ็งเสียงสู้ แต่แล้ววินาทีต่อมาก็หลุดอุทานเสียงหลงเมื่อถูกดันให้ร่างกายเอนหงายไปพิงกับด้านหลังของเบาะข้างคนขับ ส่งผลให้ท่วงท่าออกมาสุ่มเสี่ยงทั้งยังดีดดิ้นไม่ถนัด เธอจึงทำได้แต่พ่นลมหายใจฟึดฟัด จดจ้องคนหยาบคายตาเขียว“อื้ออ อย่าให้ฉันหลุดไปได้นะ ฉันจะ...”“จะทำไม หื้อ อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้”“อยากรู้ก็ปล่อยฉันสิวะ”“วะ?”กรกันต์ย้อนถามเสียงสูง ยัยเด็กนี่ชักจะปีนเกลียวเกินไปแล้วนะ! ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กระชากตัวเด็กสาวอย่างแรงแล้วกดแผนหลังให้เธอก้มแนบไปกับเบาะ“พูดไม่เพราะนะ”จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่เธอมัวแต่ตกใจ ตวัดฝ่ามือเข้าที่สะโพกงามงอนอย่างแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก อ้าปากค้างเพี้ยะ!ฮืม นุ่มนิ่ม เด้งมือดีแฮะคิดแล้วคนเริ่มติดใจไม่รู้ตัวก็ฟาดมือเข้าที่เดิมอีกหน มิหนำซ

ตื่นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะมึง!เอ็ดลูกชายสุดรักในใจแล้วกระแอมไอกลบเกลื่อน ค่อย ๆ ผละออกห่าง แม้ความเขินอายจะฟ้องออกมาทางความแดงจาง ๆ บนข้างแก้มสากกระนั้นก็ยังพยายามเก็กหน้ายียวน“อะแฮ่ม หวังว่าเจอกันรอบหน้า เธอจะพูดจาคะขาแบบคนอื่นเขาเป็นนะ”ทิ้งคำสอนสั่งไว้จากนั้นเจ้าของการกระทำแสนหยาบคายก็ผลักประตู เดินลงจากรถยนต์ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนเพิ่งถูกคุกคาม นอนตัวแข็งอยู่ท่ามกลางถุงกระดาษกระจัดกระจายครู่ใหญ่กว่าจะได้สติลิ้นร้อนตวัดแลบออกมาเลียริมฝีปากแห้งผากขณะที่สองเท้าก้าวเดิน มุ่งตรงไปยังรถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุเท่าไรนัก แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนไม่เข้าใจต่อให้เขาจะเป็นผู้ชาย ต่อให้นี่จะเป็นสัญชาตญาณที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่ทำไมร่างกายถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อยัยเด็กนั่นไวนักวะ หรือจะเป็นเพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานาน? ขมวดคิ้วครุ่นคิดพลางล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจรถยนต์แล้วกรกันต์ก็ชะงัก ผ่อนความเร็วของฝีเท้าลงเมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงขอบเหลี่ยมของอุปกรณ์ที่ซุกซ่อนอยู่ด้านในจริงสิ! เขาตั้งใจจะเอามือถือมาคืนเธอนี่หว่าทำหน้านึกได้ก็เอี้ยวหน้าหันกลับไปมองหาเด็กสาว แต่

“คุณบริ้งค์ครับบบบ ลำพังแค่ดูแลเจ้านายผมก็หัวหมุนแล้วครับ จะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลผู้หญิงครับบบ~”( เฮ้ย เพื่อนบริ้งค์คนนี้มันถึกค่ะ! มันดูแลตัวเองได้ สอ บอ มอ ยอ หอ สบายมากอย่าห่วง! ขนาดนั่งเครื่องไป ๆ กลับ ๆระหว่างกรุงเทพกับเชียงใหม่ มันยังนั่งคนเดียวตลอดเลยค่ะ )คนเดียวที่ไหน คนอื่นเต็มลำเลยนะครับ กระนั้นกรกันต์ก็แค่หัวเราะในใจ แย้งกลับด้วยเหตุผลอีกหนึ่งอย่างที่คิดว่ามีน้ำหนักมากพอ( เพื่อนคุณบริ้งค์ไม่น่าจะสนใจผู้ชายวัยสามสิบแบบผมหรอกครับ แนะนำรุ่นเดียวกันไม่ดีกว่าเหรอครับ )“ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้นะคะพี่กรณ์ น่านะ ถึงยังไงพี่กรณ์ก็มีอีเมลอยู่แล้ว มันให้กรอกข้อมูลนิดเดียวเองค่ะ”( แต่ว่า... )“อย่าเพิ่งปฏิเสธสิคะ ลองกดเข้าไปดูรูปในอินสตาร์ของบริ้งค์ก่อน ถ้าไม่สปาร์คพี่กรณ์ก็ยังเก็บแอคเค้าท์นี้ไว้ใช้งานต่อได้นะคะ บอกเลยว่าแอปนี้สาว ๆ ใช้กันเพียบ!”กรกันต์อมยิ้มพลางส่ายหน้าน้อย ๆ ดูท่าว่าเธอคงอยากให้เขารู้จักมากจริง ๆ สินะ เห็นแก่ความพยายามจะลองดูหน่อยก็แล้วกันจากนั้นไม่นานบัญชีอินสตาร์ที่มีชื่อว่า 'Kornkhan Chalathit' ก็ถือกำเนิดขึ้นในโลกโซเซียล โดยมีแม่สื่อแม่ชักอย่างบริ้งค์เป็นผู้