ตอนที่ 6

ตื่นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะมึง!

เอ็ดลูกชายสุดรักในใจแล้วกระแอมไอกลบเกลื่อน ค่อย ๆ ผละออกห่าง แม้ความเขินอายจะฟ้องออกมาทางความแดงจาง ๆ บนข้างแก้มสากกระนั้นก็ยังพยายามเก็กหน้ายียวน

“อะแฮ่ม หวังว่าเจอกันรอบหน้า เธอจะพูดจาคะขาแบบคนอื่นเขาเป็นนะ”

ทิ้งคำสอนสั่งไว้จากนั้นเจ้าของการกระทำแสนหยาบคายก็ผลักประตู เดินลงจากรถยนต์ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนเพิ่งถูกคุกคาม นอนตัวแข็งอยู่ท่ามกลางถุงกระดาษกระจัดกระจายครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ

ลิ้นร้อนตวัดแลบออกมาเลียริมฝีปากแห้งผากขณะที่สองเท้าก้าวเดิน มุ่งตรงไปยังรถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุเท่าไรนัก แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนไม่เข้าใจ

ต่อให้เขาจะเป็นผู้ชาย ต่อให้นี่จะเป็นสัญชาตญาณที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่ทำไมร่างกายถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อยัยเด็กนั่นไวนักวะ หรือจะเป็นเพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานาน? ขมวดคิ้วครุ่นคิดพลางล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจรถยนต์

แล้วกรกันต์ก็ชะงัก ผ่อนความเร็วของฝีเท้าลงเมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงขอบเหลี่ยมของอุปกรณ์ที่ซุกซ่อนอยู่ด้านใน

จริงสิ! เขาตั้งใจจะเอามือถือมาคืนเธอนี่หว่า

ทำหน้านึกได้ก็เอี้ยวหน้าหันกลับไปมองหาเด็กสาว แต่แล้วก็พบเพียงไฟท้ายสีแดงของรถยนต์ที่เลี้ยวออกจากลานจอดรถไปพอดี

ช่างเถอะ ถึงยังไงก็ต้องเจอกันอีกอยู่ดี เขาไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระที่ตัวเองหลงลืมธุระ แล้วก้าวขาขึ้นไปประจำที่หลังพวงมาลัย หากแต่แววตาคมกริบกลับยังไม่ละไปจากอุปกรณ์ที่ไม่ใช่ของตนราวกับกำลังใช้ความคิด

สาเหตุที่ทำให้เขาถ่อมาถึงห้างทั้งที่ปกติแล้วเขาเองก็ไม่ชื่นชอบความวุ่นวายพอ ๆ กันกับเจ้านายหนุ่ม นั่นเป็นเพราะเขาตั้งใจจะให้คนรู้จักจัดการล้างรหัสในเครื่องนี่ทั้งหมด หวังหาข้อมูลมาใช้มันตามหาผู้เป็นเจ้าของ

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าคนที่กำลังตามหา บทจะเจอก็ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก เพราะคล้อยหลังที่นำส่งเจ้าเครื่องนี่ไม่นานเจ้าหล่อนก็ปรากฏกายขึ้นที่ช็อปฝั่งตรงข้าม

ด้วยความอยากแก้เผ็ดที่เด็กสาวกล้าลูบคมเขาจึงแอบเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความไม่ระวังตัวหรือมัวแต่สนใจของกินในมือกันแน่ ทำให้เจ้าหล่อนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม

นึกถึงสีหน้าเอร็ดอร่อยของคนที่ได้ของหวานปลอบใจ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก เด็กน้อยเอ๊ย

แววตาเป็นประกายขบขันหลุบตามองหน้าจออีกครั้ง จรดปลายนิ้วลงบนปุ่มกลม ๆ แล้วเลือกกดเปิดดูประวัติการโทรเป็นอันดับแรก จากนั้นใบหน้าหล่อร้ายก็ส่ายไปมาหลังพบว่าลิสรายการที่ปรากฏนั้น กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นรายชื่อของเพศชายที่ใช้สรรพนามนำหน้าชื่อว่า 'น้อง'

“บ้าผู้ชายเอาเรื่องเลยแฮะ”

ถึงว่าล่ะทำไมวันนั้นยัยเด็กนั่นถึงซ่าก๋ากั่น ถึงขนาดกล้าลากเขาเข้าไปจูบทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก

และเพียงเผลอนึกถึงสัมผัสอ่อนนุ่มที่ได้รับ ท่อนล่างก็พลันเกิดปฏิกิริยาตอบรับจนต้องก้มลงไปเอ่ยเอ็ด

“ไอ้ห่x! นี่ก็ไวเหลือเกิน!”

มือใหญ่ตบเป้ากางเกงเบา ๆ เป็นเชิงปราม แต่ลึก ๆ กลับนึกอดสู หน้าตาเขาก็หล่อเหลาเอาเรื่องถึงอายุจะย่างเข้าเลขสาม แถมรูปร่างก็จัดว่าไม่อ้วนไม่ผอม มีกล้ามเนื้อกำลังดี แต่ทำไมข้างล่างถึงไม่ค่อยได้มีโอกาสใช้งานเลยวะ?

คนห่างหายจากเกมรักร้อนแรงมานานหลายปีถอนหายใจพรืด สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านพลางตวัดปลายนิ้ว ไล่เปิดรูปภาพต่าง ๆ ของเจ้าหล่อนอย่างถือวิสาสะ  

“ดูท่าจะคลั่งแต่พวกผู้ชายหน้าขาว ๆ ตี๋ ๆ ฮึ!”

ส่ายหน้าเอือมระอาขณะที่ปลายนิ้วตวัด ซอกแซกไปเรื่อย กระทั่งเลื่อนมาเจอเข้ากับโฟลเดอร์ซึ่งโดดเด่นด้วยชื่อที่แปลกตากว่าอันอื่น

“แล้วนี่อะไร เอ็กซ์โอเอ็กซ์โอ”

พึมพำทวนชื่อแล้วขมวดคิ้วงุนงง มันคืออะไรวะ รหัสลับหรือเปล่า?

และไหน ๆ ก็เสียมารยาทมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เขาจึงไม่ลังเลที่จะกดเปิดเข้าไปไขความสงสัย พลันดวงตาก็ลุกวาว เปล่งเสียงคำรามกระหึ่มในลำคอเมื่อสายตาปะทะเข้ากับข้อมูลบางอย่าง

“ฮืม ดูท่าว่าหนนี้ต้องมีคนเรียกพี่กรคะ พี่ขาซะแล้วสิ หึหึ”