ตอนที่ 5

“ซี้ด~  ยัยตัวแสบ!”

“สมน้ำหน้า! รู้จักนังขวัญน้อยไปซะแล้ว!”

ขวัญข้าวแว้ดลั่น งอเข่าขึ้นหมายจะใช้ท่าไม้ตายเหมือนคราวก่อน มันคงได้ผลที่น่าพึงพอใจหากอีกฝ่ายไม่รู้ทัน ดันหัวเข่าเธอให้แยกออกกว้างก่อนแทรกกายลงมาทาบทับ ใช้น้ำหนักตัวกดตรึงให้เธอหยุดดิ้น

ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้าง ใบหน้าแดงก่ำซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะขัดเขินหรือโมโหหลังตระหนักได้ว่ากำลังตกเป็นรอง แถมท่าก่อนว่าสุ่มเสี่ยงแล้ว ท่านี้มันยิ่งกว่า!

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ข่มใจไม่ให้ขยับเพื่อไม่ให้บางส่วนแนบชิดกันไปมากกว่าเดิม ทว่าเพียงแค่หางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าคมคาย อุณหภูมิในร่างกายก็พุ่งทะยานโดยเฉพาะศีรษะ

ไม่ไหวแล้วโว้ย! ครั้งนี้ฉันต้องได้ตะกุยหน้าเขาสักแผล!

ร่างบางดิ้นขลุกขลัก พยายามทำอย่างที่ใจต้องการอย่างไม่ลดละ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ อะไร ๆ จะไม่เป็นใจเธอสักอย่าง เพราะนอกจากฝ่ามือจะหวืดแล้ว มันยัง ...

ตุ้บ!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความคับแคบของห้องโดยสาร หรือเพราะความลื่นที่เกิดจากเหงื่อบนฝ่ามือ เดิมที่ควรจะค้ำยันอยู่บนเบาะจึงไถลหล่นไปอยู่บนพื้นพรม พร้อมกับใบหน้าที่จมหายเข้าไปกลางก้อนเนื้อนุ่มนิ่มกว่าครึ่งหน้า!

อุบัติเหตุทำเอาขวัญข้าวอ้าปากค้าง ทุกการเคลื่อนไหวชะงักหยุดกึกทันควัน ขณะที่คนซุกซบเองก็ไม่ต่าง หากแต่เพราะเหตุผลอื่น

กลิ่นนี่มัน .... แม่งเอ้ย!

สบถในใจแล้วใบหน้าคมคายก็เผลอกดลงแนบชิดกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว เมื่อกลิ่นหอมละมุนและสัมผัสอ่อนนุ่มสุดเย้ายวนส่งผลให้หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ท่อนล่างเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

แรงเสียดสีตรงทรวงอกและเสียงร้องคำรามในลำคอแกร่งทำให้สติหวนคืน ดวงตาเบิกโพลงค่อย ๆ เบนลงมองกลุ่มผมดำดก จากนั้นวินาทีต่อมาเธอก็ค้นหาเสียงของตัวเองเจอ

“กะ..กะ...กรี๊ดดดด”

“โอ๊ย”

เสียงกรีดร้องดังยาว ก่อนจะตามด้วยเสียงโอดโอยของชายหนุ่ม เมื่อศีรษะทุยถูกกระชากให้แหงนขึ้นจากก้อนนุ่มนิ่มขาวผ่องอย่างแรง

“ไอ้โรคจิต! ไอ้วิตถาร! แกกล้าดียังไงมาลวนลามฉัน คอยดูนะฉันจะแจ้งความ เตรียมตัวเข้าไปนอนตบยุงในซังเตได้เลยไอ้แก่ตัณหากลับ!!”

ขวัญข้าวร้องตะเบ็งสุดเสียงพร้อมเหวี่ยงกำปั้นสะเปะสะปะ นาทีนี้เธอไม่สนใจแล้วว่ามันจะโดนส่วนไหนของอีกฝ่ายบ้าง ในใจมันกำลังคุกรุ่นไปด้วยไฟแค้น ฉะนั้นขอแค่ได้เอาคืนเขาสักหมัดสองหมัดเธอก็สะใจแล้ว!

เสียงร้องโวยวายดังระคนไปกับเสียงก่นด่า สองมือก็พยายามเล็งให้โดนใบหน้าขณะที่กรกันต์ทำเพียงปัดป้องบ้างในบางครามีกำปั้นเหวี่ยงเข้าใกล้ แววตาเป็นประกายวาววับหลุบมองคนใต้ร่างที่พยศใส่ไม่หยุดหย่อนแล้วยกยิ้มมุมปาก ตั้งใจยั่วโมโห

“บอกแล้วไงว่าเธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

“แน่จริงก็ถอยออกไปสิ! ปล่อยฉันสิวะ!”

คำสุดท้ายของประโยคทำเอากรกันต์หลุดขำพรืด ยัยเด็กนี่ ... สอนอะไรไปคือไม่คิดจะจำเลยสิน้าาา สงสัยต้องทบทวน

คิดแล้วกายแกร่งขยับหมายจะยืดตัวขึ้นนั่ง และนั่นทำให้ท่อนล่างยิ่งกดทับ เสียดสีมากขึ้น

เฮือก!

ร่างบางสะดุ้ง ตาเหลือกเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังแนบชิดกับกลางกายสาว ซ้ำร้ายเสื้อผ้ายังไม่สามารถขวางกั้นเธอจึงรับรู้ในขนาดและรูปร่างของบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน

บะ..บ้า บ้าน่า ไม่น่าใช่หรอก...มั้ง

ทว่าแค่คาดเดาพวงแก้มก็ร้อนผะผ่าว ในหัวเต็มไปด้วยภาพจินตนาการที่ผุดขึ้นเพราะความสัปดน โอ๊ย เกลียดตัวเองชะมัด!

คิ้วหนาเลิกขึ้น ประหลาดใจไม่น้อยที่จู่ ๆ ท่าทีของคนใต้ร่างเปลี่ยนแปลงในเสี้ยววินาที กระทั่งสังเกตเห็นความแดงที่เคลือบอยู่บนพวงแก้มและทิศทางของสายตาตื่นตระหนกที่หลุบมอง เขาก็ถึงบางอ้อ

ตื่นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะมึง!