LOGINความเงียบสงบภายในห้อง Suite หรูชั้นบนสุดของโรงแรมถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นชิดและความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างของคนทั้งสอง แสงไฟสลัวจากตึกสูงภายนอกลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาตกกระทบลงบนใบหน้าหวานของรินรดาที่กำลังฉายแววตื่นตระหนกและสับสนอย่างหนัก
แผ่นหลังเนียนนุ่มแนบชิดติดกับบานประตูหนาหนัก ขณะที่ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างของภวินท์เท้ากั้นเธอกับประตูไว้อย่างแน่นหนา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ปลดเน็คไทออกหลวมๆ โน้มตัวลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มเนียน นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องสบดวงตากลมโตสุกใสที่กำลังสั่นระริก
“พีช…มึงแกล้งเมาเหรอ?” รินรดาเค้นถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก
“ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ!”
“แกล้งเมาเหรอ?”
ภวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามีเสน่ห์แต่แฝงความเหี้ยมเกรียม
“ถ้าฉันไม่แกล้งเมา…ฉันจะได้รู้เหรอว่าเธอสนุกกับการเอาไอ้เด็กนั่นมายั่วฉันขนาดไหน?”
“มันไม่เกี่ยวกับมึง! กูจะคุยจะควงใครมันก็เรื่องของกู!”
รินรดาเชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
“ไม่เกี่ยวกับฉันงั้นเหรอ?”
ภวินท์โน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวเนียนจนรินรดาต้องขนลุกซู่
“เธอคิดว่าฉันเป็นใครรินรดา? คิดว่าฉันจะยอมให้ผู้หญิงใจร้ายที่เคยทิ้งฉันไปอย่างเลือดเย็น เดินควงผู้ชายคนอื่นเย้ยฟ้าท้าดินต่อหน้าต่อตาฉันงั้นเหรอ?”
“ปล่อยกู!”
รินรดาใช้สองมือดันอกแกร่งจนสุดแรง แต่ร่างสูงใหญ่กลับแน่นหนาประดุจภูเขาหิน ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
“หกปีก่อน…เธอทิ้งฉันไปพร้อมกับคำว่าความผิดพลาดและอุบัติเหตุ”
ภวินท์ใช้นิ้วเรียวยาวบีบสันคางสวยบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรัก ความแค้น และความโหยหาอันมหาศาลที่สะสมมานานถึงหกปีเต็ม
“เธอมอบความเจ็บปวดเหมือนตายทั้งเป็นให้ฉันมาตลอดหกปี…แล้วคืนนี้ เธอยังกล้าพาคนอื่นมาเหยียบหัวฉันอีกเหรอโอปอ!”
“แต่...อุ๊บ!...พีช…อื้อ!"
ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ริมฝีปากหนาฉ่ำของภวินท์ก็ฉกวูบจูบบดขยี้ลงบนเรียวปากคู่สวยอย่างดุดันและเอาแต่ใจ!
“อึก!...”
สัมผัสรุนแรงหนักหน่วงแฝงร่องรอยความแค้นทำลายการป้องกันตัวของรินรดาจนพังทลาย ลิ้นหนาร้อนชื้นแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างหิวกระหาย มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างหนึ่งเลื่อนลงไปลูบไล้เอวคอดกิ่วผ่านชุดเดรสเกาะอกผ้าซาตินอย่างถือสิทธิ์
“อื้อออ! ปะ…ปล่อย!”
รินรดาพยายามดิ้นรน สะบัดหน้าหนีและบิดกายขัดขืน แต่สัมผัสอันคุ้นเคยบวกกับอารมณ์เสน่หาที่ซุกซ่อนอยู่ในลึกของหัวใจกลับทรยศเธอ! รสสัมผัสที่ดุเดือด เร่าร้อน และลึกซึ้งยิ่งกว่าวัยเรียนของภวินท์ กำลังปลุกไฟความปรารถนาในตัวเธอให้กระพือพรึบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่
“อึ้มม์...”
ภวินท์ถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและทำรอยรักสีเข้มไว้บนผิวเนียนจนรินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างลืมตัว
“อ๊ะ…พีช…อื้อ…”
“ปากบอกให้ปล่อย…แต่ร่างกายเธอมันสั่นรับสัมผัสฉันทุกตรงเลยนะโอปอ”
ภวินท์กระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแล้วเดินตรงไปยังเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่กลางห้อง
ฟรึ่บ!
ร่างของรินรดาถูกวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ภวินท์ตามขึ้นมาทับทาบเรือนร่างสูงใหญ่ลงมาทันที สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างเพรียวระหงในชุดเดรสเกาะอกสีไวน์แดงที่บัดนี้ร่นลงมาจนเผยให้เห็นเนินอกอิ่มขาวผ่องท้าสายตา
“พีช…อย่าทำแบบนี้…กูขอร้อง”
รินรดาพยายามใช้มือดันอกเขาไว้ นัยน์ตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยความตื่นตระหนก
“ขอร้องงั้นเหรอ?”
ภวินท์ใช้นิ้วหัวแม่มือละเลียดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ
“หกปีก่อนฉันก็เคยขอร้องเธอรินรดา…แต่เธอเคยสนใจฉันบ้างไหม?”
พูดจบ มือของภวินท์ก็รูดซิปหลังเดรสเกาะอกออกอย่างชำนาญและรวดเร็ว! ปราการชิ้นสวยถูกถอดทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าท่อนบนอันงดงาม ทรวดทรงเอวเอสและอกอิ่มคู่งามชูชันรับแสงไฟสลัว
“ไม่นะ! พีช!”
รินรดายกสองมือขึ้นปิดบังอกอิ่มด้วยความตกใจและเขินอายเป็นอย่างมาก
“หึ! เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก...โอปอ!”
พรึ่บ!
ภวินท์ปลดพันธนาการของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง กล้ามท้องเป็นลอนสวย และสัดส่วนอันแข็งแกร่งสมบูรณ์แบบ เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปไว้เหนือศีรษะอีกครั้ง ก่อนจะโน้มกายลงมาซุกไซ้ปลายลิ้นร้อนละเลียดเลียไล้ลงบนยอดอกสีหวานอย่างหนักหน่วงและหยอกเย้า
“อ๊ะ! ไม่นะ…พีช…อื้อออ!”
รินรดาบิดเกร็งเรือนกายด้วยความซาบซ่าน ความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามลำดับ ลิ้นร้อนละเลียดสลับกับการใช้ฟันขบเม้มหยอกเย้าจนยอดอกสีหวานชูชันแข็งเป็นไต ความรู้สึกวาบหวามสะท้านไปทั่วท้องน้อยทำให้รินรดาต้องปล่อยมือจากการขัดขืน มาจับเรือนผมสั้นของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าร่างของเธอจะหลุดลอยไปในอากาศ
“อืม…ยังหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะโอปอ”
ภวินท์กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหู มือหนาเลื่อนลงไปปลดปราการชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนเรือนร่างของเธอออกจนหมดสิ้นร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าอันงดงามประดุจรูปสลักของรินรดาปรากฏสู่สายตาภวินท์อย่างเต็มตา ผิวกายเนียนลื่นขาวผ่องตัดกับผ้าม่านสีเข้ม ภวินท์หลุบสายตามองอย่างหลงใหลและถือสิทธิ์ เขาลูบไล้ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวไปตามเรียวขาสวย สะโพกมน และเอวคอดกิ่ว สัมผัสทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธออย่างหนักหน่วง
“พะ…พีช…อย่า…” รินรดาเพ้อครางเสียงสั่น พยายามหนีสัมผัสที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
“เธอปฏิเสธฉันไม่ได้หรอกรินรดา…”
ภวินท์ใช้นิ้วเรียวยาวเคลื่อนผ่านจุดอ่อนไหว สะกิดหยอกเย้ากลีบดอกไม้งามเบาๆ ก่อนจะแทรกนิ้วเข้าไปตักตวงความหวานภายในช่องทางรักเนียนนุ่ม
“อ๊ะ! อ๊าาา! พีช!”
รินรดาแอ่นกายรับสัมผัส ร่างอรชรบิดเกร็งด้วยความสยิวซ่าน น้ำหวานแห่งความปรารถนาหลั่งไหลออกมาจนชุ่มฉ่ำ รสสัมผัสอันลึกซึ้งและดุดันทำให้รินรดาที่ยังคงด้อยประสบการณ์ในเรื่องเซ็กส์หลอมละลายและร้องครวญครางเสียงหวานซ่านอย่างปิดไม่มิด เธอไม่เคยมีชายคนใดอื่นนอกจากเขาตลอดหกปีที่ผ่านมา และสัมผัสของเขาก็กำลังทำให้เธอยอมจำนนอย่างหมดรูป
“...”
ภวินท์มองภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ฉายความเสน่หาและคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด เขารู้ดีว่าเธออ่อนประสบการณ์แค่ไหน และนั่นก็ยิ่งทำให้ไฟในกายของเขาลุกโชน!
ชายหนุ่มจัดการปลดปราการชิ้นล่างของตัวเองออก เผยให้เห็นตัวตนอันใหญ่โตและแข็งแกร่งที่ขยายใหญ่จนปูดเกร็งไปด้วยเส้นเลือด ภวินท์จับเรียวขาสวยของรินรดาแยกออกกว้าง ก่อนจะขยับกายเข้าไปแทรกกลางระหว่างขาเรียว
“พีช…มะ-มัน…มันใหญ่มาก…”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างออกด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงขนาดอันใหญ่โตและร้อนผ่าวที่จ่ออยู่ตรงช่องทางรัก ความทรงจำเจ็บปวดเมื่อหกปีที่แล้วกลับเข้ามาทันที
“อดทนหน่อยนะคนดี…”
ภวินท์กระซิบเสียงพร่า เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียนและริมฝีปากบวมเจ่ออย่างอ่อนโยนเพื่อคลายความเกร็ง ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวตนอันแข็งแกร่งแทรกซึมเข้าหาความอบอุ่นลึกซึ้งทีละน้อย
กึก!
“อ๊ะ! เจ็บ! พีช…กูเจ็บ!”
รินรดาร้องออกมาเสียงหลง นิ้วเรียวจิกเล็บอันแหลมคมเข้าที่แผ่นหลังแกร่งของเขาจนเกิดรอยแดง ความแน่นตึงและคับแน่นอย่างมหาศาลภายในช่องทางรัก ทำเอาภวินท์ต้องชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบขยายกว้าง ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอย่างปิดไม่มิด!
สรีระทางร่างกายและแรงบีบรัดอันคับแน่นอย่างรุนแรงนี้ บ่งบอกและยืนยันให้ภวินท์ได้รับรู้อย่างชัดเจนว่า…ตลอดหกปีที่ผ่านมา รินรดาไม่เคยมีชายคนใดเลย! เธอไม่เคยผ่านมือใคร และร่างกายนี้…ยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว! ความรู้สึกดีใจนั้นถาโถมเข้าหัวใจของภวินท์อย่างแรง รอยยิ้มแห่งความชนะและความคลั่งรักฉายในดวงตาชัดเจน...
.................................
กดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น เพื่อไม่พลาดการอ่านฟรีก่อนติดเหรียญ และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ ทรายแมว : เขียน
ม่านซาตินสีเข้มภายในห้องนอนใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูถูกปิดสนิท บรรยากาศรอบกายตลบอบอวลไปด้วยอุ่นไอแห่งเสน่หาและกลิ่นหอมละมุนของน้ำมันหอมระเหย แสงไฟโทนสีส้มทองสลัวลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มอันกระจัดกระจายไปด้วยร่องรอยการเคี่ยวกรำบทรักอันหนักหน่วงตลอดทั้งค่ำคืนร่างเพรียวระหงของ ‘รินรดา’ นอนหอบหายใจโรยแรงอยู่บนเตียง ร่องรอยรักสีเข้มประตราอยู่ทั่วซอกคอและแผ่นอกอิ่มชูชัน หญิงสาวพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ทว่าเอวคอดกิ่วกลับถูกฝ่ามือหนาร้อนผ่าวของ ‘ภวินท์’ รวบกระชับและดึงรั้งกลับลงมาทาบทับใต้เรือนร่างแกร่งสมส่วนอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ!“พะ...พีช พอแล้ว...”รินรดาเอ่ยเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสุกใสฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่ทอดทับอยู่เบื้องบน“มึงโหมบทรักหนักหน่วงขนาดนี้มากี่รอบแล้วฮึ?! กูเหนื่อยจนเอวจะหักอยู่แล้วนะ!”ภวินท์ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยไฟเสน่หาที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงกดจูบซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหนักหน่วง ก่อนจะซุกไซ้ปลายลิ้นร้อนละเลียดเลียไล้ลงบนยอดอกสีหวานอย่างหยอกเย้า“ยังพอไม่ได้หรอกโอปอ...”ภวินท์กระซิบเสียงทุ้มต่ำพร่าข้างหู
แสงแดดยามสายทอดผ่านบานกระจกนิรภัยทรงสูงของห้องประชุมใหญ่สไตล์โมเดิร์นบนชั้นสูงสุดของอาคารสำนักงานใหญ่เดชะอัครโภคินกลุ่ม บรรยากาศภายในห้องประชุมสามัญผู้ถือหุ้นเต็มไปด้วยมวลอากาศอันเงียบสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก บอร์ดบริหารระดับสูง คณะกรรมการตระกูล และนักลงทุนรายใหญ่ต่างนั่งประจำที่อย่างพร้อมเพรียงสามเดือนเต็มแห่งการทุ่มเทเคี่ยวกรำงานอย่างหนักหน่วง โดยมีมิตรภาพของเพื่อนรักและการสนับสนุนอันแสนหวานยามค่ำคืนเป็นพลังขับเคลื่อน บัดนี้...เวลาแห่งการตัดสินคำท้าแลกอิสรภาพมาถึงแล้ว!ณ หัวโต๊ะประชุม เกริกเกียรติ ในชุดสูทสากลสีเข้มทรงหรูนั่งเอนหลังพิงเบาะพนักสูง นัยน์ตาคมกริบเยียบเย็นดุจพญาอินทรีจับจ้องไปยังเบื้องหน้า รังสีความทรงอำนาจของผู้นำตระกูลเดชะอัครโภคินยังคงแผ่อบอวลไปทั่วห้อง โดยมี คุณหญิงผกามาศ นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเนียนกริบ ทว่าแววตากลับแฝงความตึงเครียดและกังวลอย่างปิดไม่มิดตรงหน้าเวทีนำเสนอ ภวินท์ ยืนสง่างามในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บประณีต ใบหน้าคมคายฉายแววทระนง มั่นใจ และสุขุมเยือกเย็น ชายหนุ่มถือรีโมตคอนโทรลไร้สายไว้ในมือ ข้างกายของเขาคือ ริน
ความกดดันตลอดช่วงไตรมาสสุดท้ายของปีกระจายไปทั่วทุกตารางนิ้วของสำนักงานใหญ่บริษัทเดชะอัครโภคิน ตัวเลขผลกำไรเป้าหมายที่ถูกตั้งไว้สูงถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มเพื่อแลกกับอิสรภาพของสองพี่น้อง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคว้ามาได้ในเวลาอันสั้น แต่ทว่า...พลังแห่งมิตรภาพและเป้าหมายแห่งรักแท้กลับกลายเป็นขับเคลื่อนที่มหาศาลอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนภายในห้องทำงานประธานบริหาร ภวินท์ นั่งจมอยู่กับกองเอกสารงบประมาณ แผนการตลาด และรายงานการลงทุนข้ามประเทศนับร้อยฉบับ แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ตึงเครียด ชายหนุ่มทุ่มเททำงานหนักวันละไม่ต่ำกว่าสิบหกชั่วโมง ข่มความเหน็ดล้าเพื่อพิสูจน์ฝีมือให้ผู้เป็นพ่อได้เห็นขณะที่ด้านนอกห้องทำงาน ฝ่ายขายภายใต้การนำของ รินรดา และ กษิดิษ ก็เปิดศึกรุกตลาดอย่างหนักหน่วง รินรดาใช้ความเชี่ยวชาญปิดเจรจาดีลใหญ่กับลูกค้ารายสำคัญรายแล้วรายเล่า ส่วนกษิดิษก็ใช้คอนเนกชั่นและวาทศิลป์อันปราบเซียน ดึงยอดขายและผลตอบแทนกลับเข้าสู่บริษัทได้อย่างทลายสถิติ ทางด้านฝ่ายวิศวกรรมและคุมการก่อสร้างโครงการ ภัทรพล ก็ลุยงานสนามอย่างแข็งขัน ควบคุมงบประมาณไม่ให้รั่วไหลและเร่งรัดงานส่ง
เสียงดนตรีจังหวะดังในจังหวะสดใสคลอเคลียไปทั่วผับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟใจกลางเมืองชลบุรี แสงไฟสลัวโทนสีนวลสะท้อนกับแก้วค็อกเทลและขวดเครื่องดื่มชั้นดีบนโต๊ะโซฟา VIP ทรงกว้าง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความครึกครื้นของนักท่องราตรีทว่า...บนโต๊ะของสามเพื่อนรักอย่าง รินรดา ภัทรพล และ กษิดิษ กลับตลบอบอวลไปด้วยมวลความสุข รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่ไม่ได้สัมผัสมานานหลังจากผ่านมรสุมความเข้าใจผิด ความกดดัน และเกมประสาทสารพัด บัดนี้หัวใจของรินรดาพองโตและเบาหวิวราวกับลอยอยู่ในอากาศ หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีหวานนั่งยิ้มละมุน นัยน์ตาสุกใสประกายวาวด้วยความปิติยามนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เธอได้ปรับความเข้าใจและเปิดอกบอกรักกับ ภวินท์ ในคืนนั้น“แหม...ดูทำเข้าสิแม่คุณ!”เสียงของกษิดิษดังขึ้น ขัดจังหวะความฟินในภวังค์หวานของรินรดา เกย์หนุ่มสุดมั่นในชุดเสื้อเชิ้ตลายเก๋ไก๋จีบปากจีบคอกระเซ้าเพื่อนสาว“นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มจะแตกอยู่แล้วยัยโอปอ! หวานจนจะตัดขาอยู่แล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเคลียร์กับไอ้ท่านประธานพีชเรียบร้อย แล้วก็จัดหนักจัดเต็มจนหวานชื่นจนมดขึ้นผับแล้วใช่มั้ยเนี่ย?!”รินรดาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แก้ม
ภายในร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่นยามบ่าย รินรดานั่งกุมแก้วชาคาโมไมล์ไว้ในมือ นัยน์ตาสุกใสจ้องมองภัทรพล ที่นัดเธอมาพบด่วนด้วยสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด“มีอะไรหรือเปล่าไทเกอร์? นัดกูออกมาด่วนขนาดนี้”“อืม”ภัทรพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดปากเล่าความจริงทั้งหมดที่เขาได้ฟังมาจากปากของภารินทร์ ถึงเรื่องที่ภวินท์ไม่เคยมีใครเลยตลอดหกปีที่ไปอยู่ต่างประเทศ เรื่องที่ภวินท์แอบรักรินรดามาตลอดตั้งแต่วัยเรียน และสาเหตุที่ภวินท์ต้องสร้างเรื่องโกหกใช้อำนาจเรื่องงานขู่บังคับให้เธอแกล้งทำเป็นเมียท้อง...ทั้งหมดก็เพราะเขารักเธอมากเกินไป และไม่รู้ว่าจะหาทางเข้าใกล้หรือรั้งรินรดาไว้ให้อยู่ในชีวิตของตัวเองได้อย่างไร!ตึก!คำบอกเล่าจากปากเพื่อนรัก เปรียบเสมือนน้ำฝนที่ชโลมลงบนหัวใจอันแห้งแล้งของรินรดาจนพองโตอย่างมหาศาล!ภาพเหตุการณ์ในอดีต สายตาห่วงใยที่ภวินท์ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มเย้ยหยัน และสัมผัสอันแสนดุดันเร่าร้อนยามที่เขาโอบกอดเธอ แล่นวนซ้ำๆ อยู่ในความคิด ความจริงแล้ว...เรื่องร้ายๆ การประชดประชัน และเกมประสาทสารพัดที่เขาจงใจทำใส่เธอ ก็เพราะผู้ชายถือดีคนนั้นรักเธอมากจนหมดหัวใจงั้นเหรอ?ริมฝีปากบางสวยของรินรดายก
บรรยากาศภายในห้องทำงานใหญ่ส่วนตัวของ เกริกเกียรติ บนชั้นสามของคฤหาสน์เดชะอัครโภคิน อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล โต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดยักษ์ ชั้นหนังสือสะสมลายคลาสสิกสะท้อนถึงอำนาจและความยิงใหญ่ของผู้นำตระกูลเกริกเกียรติในชุดสูทสากลสีเทาเข้มทรงหรู นั่งเด่นหราอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบเยียบเย็นดุจพญาอินทรีย์จับจ้องลูกชายและลูกสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ด้านข้างของเขาคือ คุณหญิงผกามาศ ที่นั่งเชิดหน้า สายตาฉายแววตึงเครียดและไม่พอใจอย่างรุนแรง หลังจากที่เธอเป็นคนนำเรื่องราวความวุ่นวายทั้งหมด ทั้งเรื่องลูกชายโกหกเรื่องเมียท้องเพื่อเบี้ยวงานหมั้นลูกท่านทูต และเรื่องลูกสาวคนโตแอบหนีออกจากบ้านไปอยู่กับผู้ชาย มาฟ้องผู้เป็นสามีเพื่อจัดการขั้นเด็ดขาด“...”ภวินท์ ยืนตัวตรง ท่าทางทระนงและเยือกเย็นในชุดเชิ้ตทำงานสีเข้ม โดยมี ภารินทร์ พี่สาวของเขายืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางซีดลงเล็กน้อย ทว่าแววตานั้นกลับสู้สายตาผู้เป็นพ่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ฉันฟังเรื่องงามหน้าทั้งหมดมาจากแม่ของแกแล้วนะตาพีช ยัยรินทร์...” เกริกเกียรติเปิดฉากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ“พวกแกสอ







