ตอนที่ 1

เช้าวันต่อมา

“หาตัว คุณหนูข้าวฟ่างเจอหรือยัง” 

เขมิกา แม่เลี้ยงของข้าวฟ่าง เอ่ยถาม พิทักษ์ เลขาคนสนิทของสามีด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ใกล้จะถึงเวลาหมั้นของทั้งสองตระกูล แต่ลูกเลี้ยงตัวดีของเธอกลับหายตัวไปจนตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่เจอ

“ยังเลยครับคุณท่าน ตอนนี้ผมให้คนไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่ว่า คุณหนูข้าวฟ่างหายตัวไปที่ไหน ถ้าได้รับรายงานแล้วจะรีบแจ้งให้ท่านทราบอีกครั้งครับ” พิทักษ์ เลขาหนุ่มตอบภรรยาของท่านประธานด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ ก่อนที่เสียงของท่านประธานจะเอ่ยดังแทรกขึ้นมาเบาๆ

“พิทักษ์ รีบไปหาลูกสาวของฉันเถอะถ้าได้เรื่องยังไงก็รีบกลับมารายงานฉันโดยเร็ว”

“ครับท่านประธาน”

เขมิกา เหลือบมองไปทางเลขาของสามีที่เดินออกจากห้องพักไปอย่างเร่งรีบ ก่อนที่เธอจะหันไปเอ่ยกับสามีของเธอที่นั่งนิ่งอยู่ไม่ไกลด้วยท่าทางร้อนรน รวมทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยความตำหนิเมื่อนึกถึงลูกเลี้ยงตัวดีอย่างปิดไม่มิด

“คุณขจร…คุณดูลูกสาวไม่รักดีของคุณสิ ว่าทำตัวเหลวไหลขนาดไหน นี่ก็ใกล้จะได้ฤกษ์หมั้นแล้วป่านนี้ยังหาตัวไม่เจอ แบบนี้ครอบครัวของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะ”

“คุณก็เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกัน ผมว่าเรามาช่วยคิดหาทางออกกันดีกว่าว่า จะแก้ไขสถานการณ์ตรงนี้ไปได้ยังไง” ขจร ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่ประตูห้องพักของโรงแรมจะเปิดออกกว้างพร้อมขวัญข้าว ลูกสาวคนเล็กที่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

“คุณแม่คะ คุณพ่อคะ!! เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ขวัญเห็นคนด้านนอกดูวุ่นวายกันไปหมดเลย”

“ก็พี่สาวของลูกน่ะสิหายตัวไป ป่านนี้ยังไม่มาเลย นี่พ่อก็ให้คนตามหาอยู่ ไม่รู้ว่าจะเจอตัวหรือเปล่า”

“พี่ข้าว อาจจะไปนอนพักที่ไหนหรือเปล่าคะ เพราะเมื่อวานขวัญเห็นพี่เขาแต่งตัวออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนสนิทที่ข้างนอกโรงแรมกันตอนช่วงเย็นๆน่ะค่ะ” ขวัญข้าว แสร้งทำหน้าครุ่นคิดแล้วพูดตอบออกมาเบาๆ อย่างไม่เต็มเสียง

คำพูดนั้นของขวัญข้าว ทำให้เขมิการีบหันขวับไปหาทางสามีของเธอแล้วพูดใส่ไฟลูกเลี้ยงของเธอในทันที

“นี่ไงคุณขจร ฉันบอกแล้วใช่มั้ย ว่าลูกสาวของคุณวันๆ ก็เอาแต่เที่ยวเล่นจัดงานปาร์ตี้ เที่ยวผับ เที่ยวบาร์ จนถึงขั้นมีข่าวออกมาว่าไปตบตีแย่งผู้ชายในผับ ไหนจะมีข่าวว่ามั่วผู้ชายไม่ซ้ำหน้าแบบรายวัน ตอนนี้บอกตรงๆฉันก็ไม่รู้เลยว่า จะจับลูกสาวคนนี้ใส่ตะกร้าล้างน้ำ แล้วเอาไปให้กับลูกชายครอบครัวตระกูลไหนแต่งงานดี”

“ตอนนี้ปล่อยยัยข้าวไปก็แล้วกัน ผมอาจจะบังคับแกมากเกินไปจนข้าวฟ่างถึงได้หนีงานหมั้นไปแบบนี้” ขจร พูดตอบกลับอย่างคนเหนื่อยใจ เพราะนิสัยลูกสาวคนโตของเขาคนนี้คงจะเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

“เพราะคุณเป็นแบบนี้ไงพูดให้ท้ายลูกตลอด จนตอนนี้ยัยข้าวเป็นยังไง…โอ๊ย!! ฉันจะเป็นลม”เขมิกา เอ่ยขึ้นพลางยกมือขึ้นมากุมขมับของตัวเองแล้วทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ราวกับจะเป็นลม

“คุณแม่ใจเย็นๆก่อนนะคะ พี่ข้าวฟ่างอาจจะไม่ได้ตั้งใจทำนิสัยไม่ดีแบบนี้ก็ได้ค่ะ” ขวัญข้าวรีบพูดปลอบประโลมพร้อมกับเข้าไปประคองคุณแม่ของเธอไว้อย่างรวดเร็ว

“แกมันก็เข้าข้างพี่ของแกจริงๆ เฮ้อ...งั้นเอาแบบนี้แม่ว่าแกรีบไปแต่งตัวใส่ชุดหมั้นแทนพี่สาวของแกซะเดี๋ยวแม่กับพ่อจะออกไปคุยกับครอบครัวของดนัยเอง”

“คุณแม่หมายความว่ายังไงเหรอคะ” ขวัญข้าวเอ่ยขึ้นพร้อมกับแสร้งทำหน้าใสซื่อราวกับไม่เข้าใจประโยคที่คุณแม่ของเธอเอ่ยออกมา

“แม่ก็จะเปลี่ยนตัว ให้ลูกมาหมั้นกับดนัยแทนข้าวฟ่างน่ะสิ”

“อะไรนะคะ!! คุณแม่จะให้หนูหมั้นแทนพี่ข้าวฟ่าง แบบนี้พี่เค้าจะไม่ว่าอะไรหนูเหรอคะ” ขวัญข้าวพูดออกมาพร้อมกับแสร้งทำตาเบิกกว้างราวกับว่าเธอตกใจเป็นอย่างมาก แต่ทว่าภายในใจของเธอกลับรู้สึกดีใจจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ

“ข้าวฟ่างเค้าจะว่าอะไรได้ และนี่ก็ใกล้จะถึงฤกษ์หมั้นแล้ว ด้วย คุณขจรคิดว่าวิธีนี้ดีหรือเปล่าคะ” เขมิกาเอ่ยบอกลูกสาวของเธอก่อนจะหันไปขอความเห็นจากสามี ที่ดูเหมือนจะนิ่งเงียบไปเล็กน้อย

“ขวัญ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวทางนี้พ่อจะจัดการคุยกับครอบครัวของดนัยให้เอง” ขจร พูดตอบและพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เพราะถึงยังไง ขวัญข้าวก็เป็นลูกสาวของเขาอีกคนเช่นกัน

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณพ่อ”

ขวัญข้าวเอ่ยตอบรับอย่างคนว่าง่าย พร้อมกับแสร้งทำสีหน้าราวกับตัวเองลำบากใจเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเมื่อเธอเดินพ้นประตูห้องพักออกมาใบหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างและดีใจอย่างปิดไม่มิด

“ในที่สุดพี่ดนัยก็ตกเป็นของฉันอยู่ดี”

เธอเอ่ยกระซิบกับตัวเองพร้อมกับยกยิ้มออกมาอย่างสะใจ ที่เธอสามารถแย่งผู้ชายที่มีชาติตระกูลดีและเพียบพร้อมทุกอย่างมาเป็นของเธอจนสำเร็จ ก่อนที่หญิงสาวจะรีบก้าวเดินตรงไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ไม่ไกล โดยที่เธอก็ใช้เวลาแต่งตัวเพียงไม่นาน แม่ของเธอก็รีบพาเธอเดินไปยังห้องรับรองซึ่งมีเพียงผู้ใหญ่ของสองครอบครัวกำลังนั่งคุยเรื่องสำคัญด้วยสีหน้าและท่าทางเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

“ทางครอบครัวของผม ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ที่ต้องมาขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นกะทันหันแบบนี้ ผมเองก็จนปัญญาที่จะตามหาลูกสาวคนโตของผมจริงๆ หวังว่าทางเจ้าสัวสุรชัยและคุณหญิงดรุณีจะเข้าใจผมด้วยนะครับ”

“ไม่มีปัญหาเลยค่ะ ยังไงหนูขวัญข้าว ก็เป็นลูกสาวคนเล็กของคุณขจร ทางเราก็ถือว่าครอบครัวของทางคุณขจร ก็ไม่ได้ทำผิดสัญญาหรือผิดข้อตกลงในการหมั้นหมาย ที่ทางคุณปู่ของเรากำหนดไว้เลยค่ะ” คุณหญิงดรุณี พูดตอบด้วยรอยยิ้มใจดี เพราะตัวของเธอและท่านเจ้าสัวก็พอจะทราบข่าวคราวและเรื่องราวฉาวโฉ่ต่างๆ ของข้าวฟ่าว ลูกสาวคนโตของครอบครัวนี้อยู่พอสมควร

“แล้วตอนนี้ทางคุณลุงกับคุณป้า สามารถติดต่อน้องข้าวฟ่างได้ไหมครับ”

ดนัย ที่เงียบอยู่นานก็พูดถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาของเขากลับแฝงไปด้วยความกังวลบางอย่าง ที่เขาคิดไปเองว่า ข้าวฟ่างอาจจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ลับๆระหว่างเขากับขวัญข้าวหรือเปล่าถึงได้หนีหายไปจากงานหมั้นแบบนี้

“ป้ายังติดต่อไม่ได้น่ะสิ ไม่รู้ป่านนี้ ยัยข้าวจะไปนอนเมาแอ๋อยู่ที่ไหน” เขมิกา เอ่ยตอบด้วยสีหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความหนักใจ ก่อนที่เสียงของแม่ดนัยจะพูดแทรกดังออกมาอีกคน

“ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว ตอนนี้แม่ว่าลูกพาน้องขวัญไปเตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นทางด้านนอกกันดีกว่า นี่ก็จะได้เวลาฤกษ์แล้ว” 

“ครับคุณแม่” ดนัย พูดตอบอย่างเชื่อฟัง ก่อนที่ขวัญข้าวจะเอื้อมมือมาเกาะแขนเขาไว้แน่น เอ่ยถามเขาออกมาด้วยสีหน้าและท่าทางเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“พี่ดนัย ไม่ดีใจเหรอคะ ที่ได้หมั้นกับหนู”

“ดีใจสิ แต่พี่ก็แค่…” ดนัยพูดตอบด้วยสีหน้าอ้ำอึ้ง เพราะถ้าให้เขาเลือกหมั้นหมายหรือแต่งงานกับลูกสาวในตระกูลนี้เขาก็อยากจะเลือกข้าวฟ่างมากกว่า เพราะด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยจัดจ้านและบุคลิกท่าทางที่ดูมั่นใจ ทำให้เขาคิดว่าเธอเหมาะที่จะมาเป็นภรรยาของเขามากกว่า ขวัญข้าวที่มีนิสัยเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้

“แค่อะไรคะ”

“ไม่มีอะไรหรอก พี่ว่าเราเข้าไปในงานกันเถอะ” เขาพูดอย่างตัดบทก่อนจะจับมือของขวัญข้าวก้าวเดินเข้าไปยังห้องจัดเลี้ยงเพื่อเข้าพิธีหมั้นหมายในทันที