LOGINพระเอกโกรธที่นางเอกเคยทำร้ายเพื่อนตัวเอง ถึงแม้นางเอกจะสำนึกผิดแล้ว เขาก็ยังคงไม่ให้อภัย! — ในเมื่อบาปกรรมไม่ทำเหี้ยอะไรเธอ งั้นผมทำเอง! “เธอท้อง?” “ฉัน...” “ท้องกับใคร!” “ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ท้อง” “ก็ดี เพราะถ้าเธอท้อง...ก็คงไม่มีพ่อ!”
View MoreIn Evening 🌥...กว่าจะถึงตอนเย็นได้ ฉันต้องเจอกับคำพูดกระทบกระทั่งและเชือดเฉือนของเคนไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ฉันรู้แต่ว่าเขาคงเห็นฉันเป็นศัตรูไปแล้ว“อาร์ดา ฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน” เขาเดินมาบอกอาร์ดาด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรปกติ แต่สายตาที่เหลือบมองฉันกลับไม่ต่างกับคนที่เกลียดกันมาเป็นร้อยชาติ อย่างที่ฉันบอก เขาคงเห็นฉันเป็นศัตรูไปแล้ว แต่ฉันจะพยายามทำใจให้ได้ก็แล้วกัน ในเมื่อทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้ ฉันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ บังคับให้เขาเปลี่ยนความคิดให้กลับมามองฉันเป็นเพื่อนอีกครั้งก็ไม่ได้เหมือนกัน สรุปคือฉันทำได้แค่ทำใจจริงๆ“อิง มึงอ่ะ จะกลับเลยป่ะ” อาร์ดาหันมาถามฉัน หลังจากที่เคนเดินไปแล้วพร้อมกับพวกเพื่อนๆของเขา“มึงอ่ะ จะกลับยัง” ฉันถามกลับไป“ยังอ่ะ รอเจคอบก่อน เอ่อ เพื่อนอ่ะ เขาบอกจะมารับ” ฉันไม่รู้หรอกว่าเจคอบที่อาร์ดาพูดถึงคือใคร แต่เอาเป็นว่าฉันจะนั่งรอเป็นเพื่อนอาร์ดาดีกว่า ฉันอยากทำอะไรเพื่อไถ่โทษความผิดของตัวเองบ้าง“งั้นกูนั่งเป็นเพื่อนมึงก่อนดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนมึงมารับเมื่อไหร่ กูค่อยกลับ”“เห้ย ไม่เป็นไร กูรอคนเดียวได้”“เอาน่า ให้กูนั่งเป็นเพื่อนเหอะนะ กูอยากทำอะไรเป็
(Ingfha Part)“นั่งไหนดีอ่ะ ตรงนั้นป่ะ มี 2 ที่พอดี” พอขึ้นมาถึงห้องเรียน อาร์ดาก็หันมาถามฉัน ก่อนจะชี้ไปตรงที่นั่งที่ว่างอยู่ 2 ที่พอดี ส่วนตรงอื่น เป็นที่เดียว ที่เดียว ห่างๆกันไป“อืม” ฉันพยักหน้า ก่อนเราจะเดินไปตรงนั้นพร้อมกัน“มึงนั่งไหน ตัวนั้นหรือตัวนี้” อาร์ดาหันมาถามฉันอีกรอบ“ตัวไหนก็ได้”“เคๆ” แล้วอาร์ดาก็นั่งลง ฉันก็ทำท่าจะนั่งลงตาม แต่... จู่ๆเคนก็มาชิงนั่งตัดหน้า ก่อนเขาจะหันมามองฉันอย่างยียวน“ไปตรงโน้นดิ ปกติเธอไม่นั่งใกล้อาร์ดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ก็คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย ถ้าฉันจะนั่งข้างอาร์ดาเหมือนเดิม เหมือนตอนที่อาร์ดา ‘ไม่มีใคร’ มานั่งด้วย” เขาย้ำคำว่าไม่มีใครชัดเจน และฉันรู้ว่าเขาจงใจพูดกระทบฉันเรื่องนั้น ในเมื่อทั้งน้ำเสียง ทั้งคำพูด และทั้งแววตาของเขาสื่อความหมายชัดเจน แน่นอน มันทำให้ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันจุกขึ้นมาซะอย่างนั้น จุกกับความผิดของตัวเองที่เคยทำ โดยที่มีคำพูดของเคนเป็นเหมือนเข็มที่คอยทิ่มแทง“เคน ไม่เอาน่า อย่าแกล้งอิงดิ”“ไม่ได้แกล้ง ฉันพูดจริง” สายตาเกลียดชังของเขาที่มองฉันมันทำให้ฉันเชื่อสนิทใจว่าเขาไม่ได้พูดโกหกอย่างที่เขาว่าจริงๆ“แต่ว่าเคน.
(Ingfha Part)“ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย”“อิง!”“มึง...มึงมาได้ไง ไหนว่า...”“กูเปลี่ยนใจอยากกลับพร้อมมึง เลยกะจะมานั่งรอในร้าน แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้มันไม่สำคัญ เพราะเรื่องสำคัญในตอนนี้ คือกูอยากได้ยินความจริงจากปากมึง”“ตกลงเรื่องเป็นไง เป็นเรื่องเข้าใจผิดรึเปล่า มึงไม่ได้ทำใช่มั้ย”“เอ่อคือ...คือกู...”“ว่าไง มึงตอบกูมาสิ อย่านิ่ง กูอยากรู้ กูอยากแน่ใจว่าไม่ได้มีเพื่อนเป็นหัวขโมย ตกลงมึงไม่ได้ทำใช่มั้ย มึงไม่ได้ทำใช่มั้ยอาร์ดา”“กู ฮึก กูขอโทษ กู...กูทำให้มึงผิดหวัง”นึกย้อนถึงเรื่องนี้ทีไร ฉันก็เจ็บปวดหัวใจทุกที ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงไม่ทำกับเพื่อนฉันแบบนั้น ฉันผิดไปแล้วจริงๆ แล้วก็รู้สึกผิดมาถึงทุกวันนี้...ฉันชื่ออิงฟ้า เรียกอิงก็ได้ ตอนนี้เรียนรัฐศาสตร์ปี 2 แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก แต่มันอยู่ตรงที่ว่า ฉันมีเพื่อนสนิทคนนึงชื่ออาร์ดา เราสนิทกันมาก แต่เมื่อหลายวันก่อน ฉันคือคนทำลายความเป็นเพื่อนให้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีตอนนั้นเป็นช่วงเย็น ที่ร้านกาแฟในมหาลัย อาร์ดาเพื่อนฉันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่ที่นั่น และความจริง ฉันเองก็ตั้งใจจะกลับหอแล้ว แต่ไม่รู้นึกอ