ตอนที่ 2

@ห้องพักหรูแบบวิลล่า

กริ๊ง!!!…กริ๊ง!!…

เสียงโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่องอยู่ตรงแถวบริเวณข้างหัวเตียง ทำให้ฉันที่กำลังนอนหลับอยู่ก็ค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนงงพร้อมกับเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ของตัวเองในสภาพงัวเงียและปวดหัวเป็นอย่างมาก

“อือ…ฮัลโหล” ฉันกดรับสายและพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน เพื่อเรียกสติของตัวเองจากอาการเมาค้าง หลังจากที่เมื่อคืนฉันดื่มเหล้าหนักมากไปหน่อยจนเมาแล้วภาพตัดไปตอนไหนก็ไม่รู้

(นังข้าวมึงอยู่ไหน!! ตอนนี้พ่อของมึง ตามหาตัวมึงให้ควั่กเลย) เสียงของ ไอคิว แว๊ดดังออกมาแทบจะทันทีเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับดังมาจากปลายสาย

“ตามหากูทำไม??..” ฉันพูดถามกลับออกมาด้วยความสงสัย

(ก็วันนี้งานหมั้นของมึงไงนังข้าว นี่มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงเมาจนจำไม่ได้แล้วอ่ะ)

เมื่อได้ยินประโยคของไอคิว ก็ทำเอาฉันถึงกับนิ่งชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดตอบกลับเพื่อนออกมาเบาๆ

“เออจริงด้วยกูลืมไปเลยว่ะ เมื่อคืนจัดหนักมากไปหน่อยตอนนี้สมองกูเบลอไปหมดแล้ว”

(โอ๊ย!!กูจะบ้าจะบอกับมึงจริงๆนังข้าว รู้งี้กูกับนังมุกน่าจะมานอนกับมึงด้วยดีกว่า)

“เออ...ช่างมันเถอะ ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้วอะ” ฉันพูดตอบอย่างคนไม่ได้ใส่ใจอะไร ก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเองเพื่อคลายอาการปวดหัวที่หนักอึ้งอย่างแผ่วเบา

(จะเที่ยงครึ่งแล้วนะสิ ถ้ามึงไม่มาภายในครึ่งชั่วโมงมีหวังงานหมั้นมึงได้พังแน่ๆ)

“เออกูรู้แล้ว พวกมึงสองคนรีบมาหากูที่วิลล่าหลังที่เจ็ดโซนวีไอพีก็แล้วกันกูขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

(โอเค เดี๋ยวพวกกูจะตามไป แค่นี้นะมึง)

“อืม” ฉันกดตัดสายทิ้งพร้อมกับนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเพื่อเรียกสติของตัวเองให้กลับคืนมาอีกครั้ง

โดยที่สายตาก็กวาดมองไปยังรอบๆห้องอย่างมึนงง ก่อนที่อาการมวนท้องจะเริ่มตีขึ้นมาจนรู้สึกพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วกจึงทำให้ฉันรีบพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบวิ่งไปยังห้องน้ำเพื่ออาเจียนในทันที 

#เวลาต่อมา

หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็เดินออกมายังห้องครัวเพื่อหาอะไรทานร้อนๆแก้อาการเมาค้างของตัวเอง โชคดีที่เมื่อวานฉันจอดรถแวะซื้อของกินมาตุนไว้ จึงทำให้ไม่ต้องเสียเวลามาสั่งอาหารจากทางโรงแรมให้ยุ่งยาก และในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งซดมาม่าแก้อาการเมาแฮ้งของตัวเองอย่างโล่งคอ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงพูดคุยที่คุ้นหูของเพื่อนสนิททั้งสองคนที่กำลังเดินก้าวเข้ามาหาฉัน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผิดปกติ จนฉันอดที่จะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้

“พวกมึงสองคนเป็นอะไรวะ ทำไมถึงได้ทำหน้าเครียดกันอย่างนั้นล่ะ” 

“นังข้าว มึงคิดว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้วยะ”

“ก็บ่ายสองไง ทำไมเหรอ” ฉันพูดตอบกลับพลางยกถ้วยซดมาม่ากินอย่างเอร็ดอร่อย

“บ่ายสองแล้ว แต่มึงก็ยังใจเย็น นั่งโซ้ยมาม่ากินอย่างสบายใจเฉิบอยู่อย่างนี้เนี่ยนะ”

“ก็กูหิวอะมึง แถมตอนอาบน้ำกูก็อ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุงตอนนี้กูยังรู้สึกขมคอไม่หายอยู่เลย”

“แล้วมึงรู้ไหมว่า พ่อกับแม่มึงแก้ไขสถานการณ์งานหมั้นของมึงยังไง” ไข่มุกที่เงียบอยู่นาน ก็เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูจริงจัง 

“แก้ยังไง”

“พวกเขาก็เอาน้องสาวมึง ไปหมั้นแทนมึงน่ะสิ”

ฉันถึงกับนิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาราวกับตัวเองหูฝาด พร้อมกับเงยหน้ามองเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างรอคำตอบ

“เมื่อกี้นี้ พวกมึงสองคน พูดว่าอะไรนะ”

“ตอนนี้น้องสาวมึงเข้าพิธีหมั้นกับพี่ดนัย แทนมึงไปเรียบร้อยแล้วจ้ะเพื่อนรัก” ไอคิวพูดตอบย้ำอย่างจีบปากจีบคอ

“อย่างนั้นเหรอ”

ฉันพึมพำออกมาเบาๆอย่างรู้สึกคาดไม่ถึง เพราะไม่คิดว่าคุณพ่อจะสามารถเลือกใช้วิธีแบบนี้แก้ปัญหาถ้าไม่ใช่เป็นความคิดของสองแม่ลูกนั่น

“ก็เมื่อช่วงเช้าครอบครัวมึง ตามหาตัวมึงจนแทบจะพลิกโรงแรมแต่ก็หามึงไม่เจอ และพอพวกกูสองคนรู้ก็เลยรีบโทรติดต่อจนมึงรับสาย แต่พอหลังจากที่วางสายไป พ่อของมึงก็เดินขึ้นไปประกาศหน้าเวที ว่าได้มีการเปลี่ยนตัวคู่หมั้นมาเป็นขวัญข้าวแทน ตอนนั้นแขกที่มาในงานต่างก็พากันตกใจไปหมด” ไข่มุกเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับข้าวฟ่าง ฟังก่อนที่จะได้ยินเสียงของเพื่อนเอ่ยตอบกลับมาราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไร

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ กูจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาถอนหมั้นให้ยุ่งยาก”

“แล้วมึงจะปล่อยให้นังขวัญ มันแย่งคู่หมั้นของมึงไปแบบนี้เหรอวะ” ไอคิว เอ่ยถามอย่างรู้สึกขุ่นเคืองแทนเพื่อน

“น้องสาวกู อุตส่าห์ลงทุนลงแรง วางแผนสร้างข่าวปลอมต่างๆนานา เพื่อทำลายชื่อเสียงของกู แถมมันยังเสนอตัวให้กับพี่ดนัยเอากันจนไม่รู้ว่าแตกกันไปกี่น้ำแล้ว ถ้ามันอยากได้จนกีสั่นขนาดนี้ ก็ให้มันเอาไปเถอะ แค่ผู้ชายคนเดียวกูไม่สนใจหรอก”

ฉันพูดตอบ พลางยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างนึกสมเพช นังน้องสาวตัวดี ที่อยากได้ผู้ชายของฉันจนยอมแลกทุกอย่าง ถึงขั้นยอมเอาตัวเองเข้าไปอ่อยพี่ดนัยจนได้เสียกันลับหลังฉันโดยพวกเขาทั้งสองคนคงคิดว่าฉันโง่ และไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ

“แต่เอาจริงๆ ครอบครัวมึงทำแบบนี้เหมือนหักหน้ามึงเกินไปนะนังข้าว มันเหมือนกับพวกเขายืนยันเรื่องข่าวฉาวของมึงไปเลยว่าเป็นเรื่องจริง จนถึงขั้นต้องเปลี่ยนตัวคู่หมั้นกะทันหันอย่างนี้”

“ถ้าเป็นแบบนี้ พวกมึงสองคนคิดว่ากูควรจะจัดการกับครอบครัวทั้งสองยังไงดีล่ะ” ฉันพูดถามกลับเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยสายตาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“มึงพูดอย่างนี้ แสดงว่ามึงมีแผนในใจแล้วสินะ”

“ในเมื่อคุณพ่อกับอีแม่เลี้ยง กล้าที่จะหักหน้ากูถึงขนาดนี้ กูก็ต้องทำอะไรสักหน่อย ให้มันดูสมน้ำสมเนื้อกับครอบครัวที่รักของกู”

ฉันพูดตอบด้วยแววตาเต็มไปด้วยความมาดร้าย ก่อนที่ฉันจะวางถ้วยมาม่าลงบนโต๊ะแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับเสียงของไข่มุกก็เอ่ยถามดังขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

“แล้วนั่น...มึงจะไปไหนวะนังข้าว”

“กูก็จะไปเปลี่ยนชุด เพื่อไปร่วมฉลองงานหมั้นดินเนอร์สุดหรูและเป็นสักขีพยานรักให้กับน้องสาวสุดที่รักของกูสักหน่อยน่ะ”

ฉันพูดตอบพร้อมกับส่งยิ้มอย่างนางร้ายให้กับเพื่อนทั้งสองคนที่จ้องมองมาทางฉันด้วยความสงสัย ก่อนจะรีบเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน เพื่อเตรียมตัวออกไปฉลองงานหมั้น ในช่วงค่ำที่ใกล้จะถึงในไม่กี่ชั่วโมงนี้