เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 7 ห่วง
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-23 08:26:26ตอนที่ 7 ห่วง
“เราเป็นอะไรไหม?” พอผู้ชายคนนั้นเดินจากไปแล้ว โจฮันก็หันกลับมาถามกระต่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันการ์ดของสถานบันเทิงที่เหมือนจะรอคำสั่งมองไปที่โจฮัน เขาพยักหน้าให้การ์ดบ่งบอกว่าเรียบร้อยดี การ์ดจึงเดินออกไปเพราะเกรงกระทบต่อนักเที่ยว นาทีนั้นโจฮันคิดว่าไม่เอาแล้วลูกค้าเพราะเขาพร้อมบวกมาก
“ไม่เป็นไรค่ะแต่ก็กลัวเหมือนกัน” กระต่ายบอกโจฮันออกไปพร้อมรั้งแขนเขาไว้
“นี่พี่โจฮันตามกระต่ายมาเหรอคะ”
“ไม่ครับ”
“…” กระต่ายนิ่งแต่แสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่เชื่อในคำพูดของโจฮันที่บอกว่าไม่ได้ตามเธอมาเอาซะเลย
“โอเค… มันก็ไม่เชิง ปกติพี่กับเพื่อน พวกเราออกเที่ยวกันทุกคืนที่ร้านเพื่อนพี่อยู่แล้ว แต่คืนนี้พี่ก็แค่ชวนเพื่อนพี่เปลี่ยนร้านเท่านั้น” โจฮันบอกกระต่ายตามความจริง
ปกติพวกเขาจะไปที่ร้านซีซีผับของอคิณณ์แต่วันนี้ขอเปลี่ยนมาร้านนี้เพราะรู้ว่ากระต่ายมาที่นี่ ซึ่งจริงๆแล้วร้านนี้เขาเองก็เป็นหุ้นส่วนด้วย
“เราจะอยู่ต่หรือจะกลับเลย”
“กระต่ายอยากกลับค่ะ”
“ให้พี่ไปส่งนะคะ”
“ได้ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”
ทั้งสองคนเข้ามานั่งภายในรถหรูของโจฮัน หลังจากที่กระต่ายเดินไปร่ำลากับเพื่อนตัวเองเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอไม่อยากให้เหล่าเพื่อนของเธอตกใจที่เธอหายตัวไป ระหว่างที่หญิงสาวกำลังนั่งอยู่บนรถของโจฮัน เสียงสนทนาระหว่างทั้งสองก็คอยดังขึ้นอยู่เป็นระยะ เมื่อตอนนี้ในหัวของกระต่ายมันกำลังเต็มไปด้วยคำถามเพราะโจฮันไม่ได้พาเจอกลับทันที
“แล้ว… ทำไมถึงพี่โจฮันถึงยอมไปส่งกระต่ายล่ะคะ” กระต่ายถามเพิ่มเติม หลังเธออยากรู้เหตุผลจากปากเขามากกว่าจะคิดเข้าข้างตัวเอง
“แล้วเราไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเพราะอะไร” โจฮันย้อนถามกลับมา พร้อมพูดเพิ่มเติมอย่างชัดถ้อยชัดคำ คล้ายเขารู้ว่าเธอไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง
“ก็พี่เป็นห่วงเรา”
“…”
“ดูสิ… นี่ถ้าพี่ตามไปเจอเราคืนนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเราบ้าง” โจฮันไม่พูดเปล่า แต่อีกฝ่ายยังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอีกด้วย ทำเอากระต่ายที่กำลังถูกเขามองด้วยสายตาแบบนั้น เกิดความสับสนอยู่ไม่น้อย
“ขอบคุณค่ะ”
เรียกได้ว่าเธอในตอนนี้เริ่มแยกแยะไม่ออกแล้วว่าเขารู้สึกกับเธอจริง ๆ หรือว่าเจ้าตัวกำลังเล่นละครตบตาเธออยู่ เธอได้แต่เอ่ยปากขอบคุณเขาไป
ผู้ชายคนนี้สนใจในตัวเธอจริงเหรอ? เขาหวังดีกับเธอจริง ๆ ใช่ไหม? นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวของกระต่าย ขณะที่เธอกำลังวางสายตาไว้ที่ผู้ชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ
ท่ามกลางความเงียบที่กำลังปกคลุมทั้งสอง เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา กระต่ายที่กำลังจ้องมองพี่โจฮัน ผู้ชายที่เธอเคยมองว่าเขาน่ากลัว ก็คอยพิจารณาไปด้วยว่าเธอสามารถเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายได้มากน้อยเพียงใด
โดยในตอนแรกหญิงสาวก็ไม่อยากคาดหวังอะไรจากเขานัก เธอคิดว่าโจฮันคงเข้าหาเธอด้วยจุดประสงค์บางอย่าง เนื่องจากมันแทบไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จู่ ๆ ผู้ชายที่มีผู้หญิงมากหน้าหลายตามารุมล้อมอย่างเขา จะมาสนใจผู้หญิงอย่างเธอที่ไม่ได้มีความพิเศษกว่าใคร แถมยังดูจืดชืดอีกต่างหาก
เพราะกระต่ายคิดแบบนั้นมาโดยตลอด เธอจึงไม่อยากสนใจเขามากนัก ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้มันกลับทำให้เธอต้องมองเขาต่างไปจากเดิม
“แล้วดูสิ… คืนนี้เราแต่งตัวแบบนี้มาอีก กระต่ายรู้ไหมว่าพี่โมโหแค่ไหนที่เห็นเราแต่งตัวแบบนี้” ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำของโจฮันก็ดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าตัวไม่ทำแค่พูดเพียงอย่างเดียว แต่เขายังไล่สายตามองชุดที่เธอสวมใส่อย่างช้า ๆ ด้วย เหมือนกำลังพิจารณาว่าเขาควรหงุดหงิดเธอแค่ไหนดี ช่วงเวลาเดียวกันกระต่ายก็รู้สึกว่าช่องว่างระหว่างทั้งสองมันค่อย ๆ ลดหลั่นลงเรื่อย ๆ
หญิงสาวมารู้ตัวอีกที มันก็เป็นตอนที่ลมหายใจร้อนกรุ่นของพี่โจฮันรดรินอยู่ที่ข้างแก้มเธอเสียแล้ว
เพียงแค่กระต่ายได้สติ นาทีนั้นหัวใจของเธอก็เต้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมันกำลังจะหลุดออกมาข้างนอกเสียให้ได้ ลมหายใจเธอสะดุดเล็กน้อย หลังเธอไม่เคยจินตนาการนึกถึงเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อน
ยิ่งในจังหวะที่คนตัวสูงหลุบตามองริมฝีปากของกระต่าย คล้ายสิ่งนี้คือเป้าหมายของเจ้าตัว นาทีนั้นกระต่ายก็ยิ่งมีอาการประหม่าเข้าไปใหญ่
เปลือกตาบางของหญิงสาวค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ ทุกอย่างมันเป็นไปเองตามธรรมชาติ เธอที่หลับตาลงเพราะคิดว่าตัวเองต้องทำแบบนี้ มีอาการสั่นประหม่าเล็กน้อย ซึ่งหลังจากที่กระต่ายปิดเปลือกตาลงไม่นานมากนัก ริมฝีปากอุ่นของเธอก็ถูกสัมผัสโดยผู้ชายที่เขาเป็นฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้ามาหาเธอเอง
ทันทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน แทนที่มันจะทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัวตามประสาคนที่ไม่ได้มีโอกาสคลุกคลีอยู่กับเพศตรงข้ามบ่อย ๆ ตอนนี้ความรู้สึกของกระต่ายมันกลับแสดงด้านตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เมื่อเธอไม่รู้สึกรังเกียจจูบของเขาเลยสักนิด แถมหญิงสาวยังไม่กลัวมันเหมือนอย่างที่เธอเคยคาดการณ์ไว้ด้วย
แต่มันทำให้กระต่ายรู้สึกดีต่างหาก กระต่ายรู้สึกดีที่เธอได้จูบกับเขา ทั้งที่นี่มันคือสัญญาณอันตราย หลังมันหมายความว่าเธอกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะพยายามปฏิเสธความรู้สึกของเธอมาโดยตลอดนั่นเอง
แต่ดูเหมือนตอนนี้กระต่ายจะต้านทานมันไม่ไหวแล้ว
“ไปคอนโดพี่นะคะนะ” เสียงออดอ้อนของโจฮันกระซิบเบาๆแต่ทำให้หัวใจของกระต่ายเต้นระรัว
บทล่าสุด
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 37 ปรับความเข้าใจ (ตอนจบ)
ตอนที่ 37 ปรับความเข้าใจ (ตอนจบ)แสงไฟสีขาวนวลในห้องพักฟื้นสาดลงมาบนใบหน้าที่อ่อนล้าของกระต่าย เธอนอนเอนศีรษะอยู่บนหมอน มือหนึ่งวางทาบอกอีกมือแตะเปลเด็กที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวเล็กในนั้นหลับสนิท หายใจสม่ำเสมอราวกับไม่รู้เลยว่าโลกใบนี้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสับสนและความหวั่นไหวเพียงใดโจฮันนั่งอยู่ข้างเตียงมาตั้งแต่หัวค่ำ เขาแทบไม่ขยับไปไหน นอกจากลุกไปอุ้มลูก เปลี่ยนผ้าอ้อมหรือหยิบน้ำอุ่นมาให้กระต่ายจิบเป็นระยะ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยน ทุกการกระทำเหมือนผ่านการคิดมาแล้วอย่างดี ราวกับกลัวว่าเพียงพลาดนิดเดียวทุกอย่างจะพังลงอีกครั้งคืนแล้วคืนเล่าโจฮันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น แม้หมอจะบอกว่ากระต่ายเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้วสามารถกลับบ้านได้แต่โจฮันก็อยากให้กระต่ายได้พักผ่อนและอยู่จนครบ 1 สัปดาห์เพื่อตรวจแผลฝีเย็บให้หายสนิทก่อนกลับบ้าน แม้พยาบาลจะบอกว่าเขากลับไปพักผ่อนได้ แต่เขาก็แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไรเขาอยู่ได้กระต่ายมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ในใจมีทั้งความอุ่นและความสับสนปนกันไปหมด เธอไม่ใช่คนไม่รู้สึก เธอเห็นทุกอย่างเห็นวิธีที่เขาอุ้มลูกอย่างท
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 36 ดูแล
ตอนที่ 36 ดูแลสามสัปดาห์ต่อมาหลังจากวันนั้น โจฮันก็ไม่หายไปไหน ทุกเช้าเขาจะขับรถมาจอดหน้าบ้านไม้ของแม่ครูอย่างเงียบ ๆ ไม่เคยส่งเสียงดัง ไม่เคยก้าวก่ายเขาเพียงยืนรออยู่หน้ารั้วพร้อมถุงเต็มไปด้วยของในมือ บางวันเป็นผลไม้บางวันเป็นอาหารที่กระต่ายชอบ บางวันก็เป็นแค่นมสำหรับคนท้องกับวิตามินที่เขาศึกษาข้อมูลมาอย่างดีเขาแค่ ‘อยู่ตรงนั้น’ ต้องขอบคุณแม่ครูที่เป็นคนกลางคอยช่วยเหลือเขา ขอบคุณที่ไม่ไล่เขาออกไปและยังให้กำลังใจเขาด้วยแต่ทุกอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของกระต่ายเท่านั้นกระต่ายมองภาพเหล่านั้นจากในบ้านอย่างเงียบ ๆ หัวใจของเธอไม่ได้แข็งแรงอย่างที่พยายามแสดงออก เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงของโจฮันชัดเจน จากผู้ชายที่เคยพูดทุกอย่างตามใจและไม่สนใจใครเลย กลายเป็นคนที่ระวังคำพูดทุกคำ ราวกับกลัวว่าเพียงประโยคเดียวอาจทำให้เธอถอยห่างไปไกลกว่าเดิมเขาไม่ถามเรื่องอดีต ไม่พูดถึงอนาคต และไม่เอ่ยถึงคำว่า ‘คืนดี’ กลับแค่ถามว่า“วันนี้ปวดหลังไหม”“กินข้าวหรือยัง”“อยากได้อะไรเพิ่มหรือเปล่า”แม่ครูเองมองทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะโจฮันยกถุงของเข้าไปวางในครัว เขาหันมาหาแม่ครูอย่างสุภาพ“ผ
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 35 สายเกินไป
ตอนที่ 35 สายเกินไปโจฮันขับรถวนอยู่ในซอยแคบ ๆ นานกว่าที่คิด บ้านเรือนเรียงรายคล้ายกันไปหมด ป้ายถนนเล็กจนแทบมองไม่เห็น เขาชะลอรถลงอีกครั้ง พยายามมองหาหมายเลขบ้านตามที่โอมบอก แต่ยิ่งขับลึกเข้าไปเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังหลงทางมากขึ้นเรื่อย ๆจนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับหญิงวัยกลางคนร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งที่มองเข้าไปเป็นบ้านสวนด้วย แม่ครูกำลังรดน้ำต้นไม้ ท่าทางสงบเรียบง่าย แตกต่างจากความร้อนรนในอกของเขาอย่างสิ้นเชิงโจฮันตัดสินใจจอดรถ ลงไปยืนตรงหน้าพร้อมยกมือไหว้หญิงคนนั้น“สวัสดีครับ ขอโทษครับ…ผมกำลังตามหาบ้านของแม่ครูวิภา ไม่ทราบว่า…รู้จักไหมครับ”แม่ครูเงยหน้าขึ้น มองเขานิ่ง ๆ สายตาไม่ได้เป็นมิตรหรือแข็งกร้าว หากเป็นสายตาของคนที่ผ่านโลกมามาก“แล้วคุณเป็นใครคะ”คำถามนั้นทำให้โจฮันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา“ผมเป็นแฟนของกระต่ายครับ…”มือของแม่ครูหยุดนิ่ง น้ำในบัวรดต้นไม้หยดลงบนพื้นอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นมองเขานานขึ้น ราวกับกำลังประเมินทุกถ้อยคำที่ได้ยิน ยังไม่ทันที่แม่ครูจะพูดอะไร เสียงประตูบ้านก็เปิดออก“แม่ครูคะ…”กระต่ายก้าวออกมาในชุดเ
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 34 ตามหา
ตอนที่ 34 ตามหาโจฮันกลับเข้ามาในโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่ยังไม่ทันได้สงบลงจากเมื่อคืน เขาคิดมาตลอดว่าอย่างน้อย… เมื่อเขากลับมา กระต่ายก็น่าจะยังอยู่ที่นี่ นั่งรอ หรือหลับพักฟื้นอยู่บนเตียงคนไข้ ให้เขาได้พูดได้ขอโทษ หรือแม้แต่ได้ยืนอยู่เงียบ ๆ ข้างเธอแต่ความจริงกลับสวนทางกับความคาดหวังทุกอย่าง เขาตกใจอย่างมากเมื่อมาถึงห้องพักคนไข้แต่กลับไม่เจอเธอ โจฮันรีบเดินไปที่แผนกต้อนรับทันที ก่อนจะถามกับพยาบาลว่าเธอหายไปไหน“คนไข้ชื่อคุณวาสนาใช่ไหมคะ” พยาบาลเปิดแฟ้มดูข้อมูล ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “คนไข้ออกจากโรงพยาบาลไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ”โจฮันชะงักเล็กน้อย“ออกไปแล้ว… ตั้งแต่เมื่อคืน?”“ค่ะ คนไข้เซ็นเอกสารไม่ยินยิมรักษา และมีคนมารับกลับไปเรียบร้อยค่ะ”มือของโจฮันกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโกรธแล่นวาบขึ้นมาจนหน้าอกตึงแน่น ไม่ใช่โกธรพยาบาล ไม่ใช่โกรธใครทั้งนั้น หากแต่เป็นความโกรธที่ปนความกลัว กลัวว่าเธอจะหายไปจริง ๆเขาออกจากโรงพยาบาลโดยไม่พูดอะไรอีก โทรศัพท์ในมือถูกกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ทำไมเธอถึงหนี หรือเธอไม่ต้องการให้เขารู้ตั้งแต่แรก ตอนนี้เขามืดไปแปดด้านคิดอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายโจฮันก็ตัด
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 33 ตัดสินใจ
ตอนที่ 33 ตัดสินใจความมืดในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กระต่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล เธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง แถมยังมีสายอะไรบางอย่างพาดผ่านแขน เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสลัวได้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจนี่ไม่ใช่ห้องของเธอผนังสีขาวสะอาดกลิ่นยาฆ่าเชื้อ และเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะ ทำให้กระต่ายรู้ตัวในทันทีว่าเธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล ความทรงจำก่อนหน้านั้นพร่าเลือน เธอจำได้เพียงว่ารู้สึกหน้ามืดหายใจไม่ออก และทุกอย่างก็ดับวูบไป“ลูก...” กระต่ายสะดุ้งตื่นพร้อมกับอุทานเรียกลูกของเธอ“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงพยาบาลดังขึ้นจากข้างเตียง หญิงวัยกลางคนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องตกใจนะคะ คนไข้มีอาการเป็นลมหมดสติไป ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูกน้อยในครรภ์แล้วค่ะ”กระต่ายกลืนน้ำลายและถอนหยายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่ว“ใคร…ใครพาฉันมาโรงพยาบาลเหรอคะ”พยาบาลชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ“คุณโจฮันค่ะ เขาเป็นคนพามาส่งโรงพยาบาลค่ะ”ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้หัวใจของกระต่ายหล่นวูบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีก
โจฮันลวงรัก ตอนที่ 32 เปิดเผย
ตอนที่ 32 เปิดเผยเสียงอวยพรอย่างเป็นกันเองดังไปทั่วแผนก เมื่อกระต่ายทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้าย เธอเองก็ใจหายใจไม่น้อยเหมือนกันที่ต้องจากไป กระต่ายเก็บข้าวของของตัวเองลงกล่อง หลังจากถึงเวลาที่ต้องไปแล้ววันนี้เป็นวันที่เธอถือว่าเรียนจบการศึกษาก็ว่าได้เพราะเธอฝึกงานจบเรียบร้อย รอเพียงการส่งเอกการแจ้งจบเท่านั้น ดังนั้นต่อไปกระต่ายก็มีเวลาที่จะดูแลตัวเองและลูกน้อยในครรภ์ เรื่องการเงินเธอพอมีเงินเก็บทั้งจากมิตรภาพของเพื่อนสนิททั้งสองคน แม้เพื่อจะบอกว่าฝากรับขวัญหลานแต่เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นห่วงเธอนั่นเอง เธอจะไม่มีทางที่จะลืมเด็ดขาด อนาคตข้างหน้าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมและเธอพร้อมเธอจะคืนให้เพื่อนสนิทแบบใส่ซองงานแต่งหนักๆด้วยเช่นกันเธอร่ำลากับพวกพี่ ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหอบข้าวของที่ไม่ได้หนักมากเดินลงด้านล่างเพื่อเรียกรถ… แต่ดูเหมือนว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น กระต่ายวางของในมือลงกับพื้น ก่อนจะพยายามตั้งสติให้มั่นแต่ภาพตรงหน้าของเธอมันเบลอเหลือเกิน… ไม่ทันที่เธอจะร้องขอความช่วยเหลือ พลันสติของเธอก็ดับวูบลงไปทันทีสายตาที่จับต้องไปยังร่างของเธอตั้งแต่ต้นเบิกตากว้างด้วยค
บางทีคุณอาจจะชอบ
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย108.3K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ57.9K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์269.8K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X54.4K viewsความลับของคุณหนู
กาสะลอง1.0K viewsSEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้
อยู่ในตะเกียงแก้ว46 viewsDesigned Freedom อิสระที่ออกแบบได้
พรหมาณีจันทรา84 viewsDangerous Love รักร้ายคุณชายอันตราย
SOEUR130 views
