ตอนที่ 6 กลัว

ตอนที่ 6 กลัว

         “ว้าว ดูเหมือนวันนี้กระต่ายของเราจะฮอตนะเนี่ย ดูสิ… แก๊งพี่โจฮันก็มอง แก๊งโต๊ะข้าง ๆ เราก็ยังทำเหมือนจะให้ความสนใจอีก”

หลังจากที่การเลี้ยงฉลองวันเกิดของคะนิ้งเริ่มต้นไปใด้สักระยะ ท่ามกลางเสียงเพลง EDM ที่ถูกเปิดดังสนั่นร้าน ระหว่างที่กระต่ายกำลังยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่ม และนั่งรวมกับเพื่อนของเธออยู่นั้น หนึ่งในเพื่อนของเธอก็พูดแซวกันเสียงเบา หลังเจ้าตัวหันไปเห็นสายตาของผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ ที่บังเอิญมาเที่ยวร้านเดียวกัน และทำท่าเหมือนกำลังสนใจในตัวของกระต่ายเข้าพอดี

ทว่าแทนที่กระต่ายจะรู้สึกดีใจที่เธอได้รับความสนใจจากเพศตรงข้ามมากมาย หญิงสาวในตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัดเสียอย่างนั้น เพราะกระต่ายไม่ต้องการได้รับความสนใจจากใครทั้งนั้น

ไม่ว่าจะเป็นจากโจฮันหรือจากผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป

กระต่ายทำทีไม่ได้ยินเสียงพูดของเพื่อน หญิงสาวแสร้งทำหูทวนลมไปเลย เธอที่รอให้ถึงเวลาเหมาะ ๆ เพื่อที่จะได้ขอตัวกลับก่อนแบบไม่ให้น่าเกลียดเกินไป หลุบตามองนาฬิกาข้อมือของเธอทุก ๆ สามนาที เมื่อกระต่ายรู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีมันช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน

หญิงสาวพยายามสนใจแค่เพื่อนของเธอเท่านั้น เธอพยายามที่จะไม่กวาดสายตามองดูใครทั้งนั้น เหตุเพราะเธอไม่อยากสบตากับใครแบบไม่ได้ตั้งใจ ทว่าทันใดนั้นกระต่ายก็ต้องหันสายตามองไปยังผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังเธอรู้สึกอึดอัดกับสายตาของผู้ชายโต๊ะนี้แบบที่เธอไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ นั่นจึงทำให้กระต่ายต้องตวัดสายตาหันไปมอง เพื่อเป็นการบอกผู้ชายโต๊ะนี้อยู่ในทีว่าให้เลิกมองเธอเสียที

          “อ้าว แล้วนี่แกจะไปไหน? แกจะกลับแล้วเหรอยะ?”​ มินที่นั่งอยู่ข้างกระต่ายเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ กระต่ายก็ลุกขึ้นยืนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

          “ฉันอยากไปเข้าห้องน้ำ” กระต่ายบอกมิน เธอไม่ทำแค่พูดเพียงอย่างเดียว แต่หญิงสาวยังรีบเดินออกไปจากโต๊ะ เพื่อหลีกหนีจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ด้วย

          …ทว่านี่กลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย เนื่องจากผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะข้างกัน และคอยแทะโลมเธอผ่านทางสายตา คล้ายเจ้าตัวกำลังคิดเรื่องสกปรกในหัวระหว่างที่นั่งมองเธอ ได้เดินตามเธอออกมาด้วย

         “น้องครับ” ในจังหวะที่กระต่ายแสร้งทำเหมือนมองไม่เห็นอีกฝ่าย ทั้งที่เจ้าตัวเดินตามหลังเธอมาติด ๆ

ทันใดนั้นหญิงสาวก็ต้องมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ ผู้ชายโต๊ะข้างกันก็เดินเข้ามาทักเธอ พร้อมทั้งถือวิสาสะใช้มือแตะไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา และด้วยการกระทำที่ค่อนข้างอุกอาจของอีกฝ่าย มันก็ทำให้กระต่ายที่เธอรู้สึกไม่สบายใจกับผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว ต้องหันกลับไปมองเขาโดยพลัน

          “มีอะไรเหรอคะ” กระต่ายตอบชายคนนั้นไปเพราะเธอไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอกำลังกลัวเขามากเพียงใด

กระต่ายจึงต้องทำตัวใจดีสู้เสือเข้าไว้ และถามกลับไปเสียงเรียบ เธอดูไม่ได้เป็นมิตรแต่ก็ดูไม่ได้เย่อหยิ่งเช่นกัน ต่อให้ในความเป็นจริงแล้วเธอกำลังกลัวอีกฝ่าย จนเธอนึกอยากร้องไห้ออกมาก็ตาม

          “คืนนี้น้องไปต่อที่ไหนไหม?”

          “…” คำถามที่ทำให้กระต่ายนิ่งเงียบไป

          “พอดีพี่อยากชวนน้องไปต่อด้วยกันน่ะ พี่สนใจน้องครับ” อีกฝ่ายไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวยังลากสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง ทำเอากระต่ายต้องรีบใช้มือปิดร่างกายบางส่วนของเธอเอาไว้ทันควัน ต่อให้กระต่ายจะไม่ได้แต่งตัวโป๊เลยก็ตาม

         “ขอบคุณที่ชวนนะคะ แต่ไม่สะดวกค่ะ” กระต่ายปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ช่วงเวลาเดียวกันหญิงสาวที่ทั้งกลัวทั้งไม่พอใจที่เธอถูกคุกคามเช่นนี้ ก็แสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมาผ่านทางสีหน้า เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้เลิกมาวุ่นวายกับเธอเสียที

         ทว่ามันกลับไม่ง่ายขนาดนั้น

          “แล้วทำไมถึงไม่สะดวก เมื่อกี้พี่ลองถามเพื่อนในโต๊ะน้องมาแล้ว ตอนนี้น้องยังโสดไม่ใช่เหรอ?” อีกฝ่ายถามอย่างไม่เข้าใจ เวลาเดียวกันเจ้าตัวก็แสดงท่าทีไม่พอใจออกมาเช่นกันเมื่อผู้ชายคนนั้นยื่ยมือมากำลังจะจับแขนของเธอ การที่เธอปฏิเสธมันเป็นสิทธิ์ของกระต่ายแท้ ๆ ว่าจะไปหรือไม่ไปกับเจ้าตัว

          “ก็ไม่สะดวกใจไงคะ คุณไม่เข้าใจตรงไหน?” กระต่ายที่เริ่มมีน้ำโหแล้วถามอย่างเอาเรื่อง และการแสดงออกเหล่านั้นของเธอ มันก็ทำให้สถานการณ์ยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่ เมื่อผู้ชายตรงหน้าเธอที่เขาดูเป็นคนมีอีโก้สูง และดูรับไม่ได้ที่ถูกเธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

         ราวกับกระต่ายไปหยามหน้าเจ้าตัวเข้า

          “น้องอย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย คิดว่าตัวเองสวยมากเหรอ?” อีกฝ่ายถามกันเสียงดัง จนทำให้ผู้คนที่กำลังยืนอยู่ตรงบริเวณนั้นต่างพุ่งสายตามองมายังทั้งคู่อย่างให้ความสนใจ

และเพราะกระต่ายไม่ชอบให้ตัวเองกลายเป็นจุดเด่น อีกทั้งเธอก็ไม่ต้องการให้เรื่องราวมันบานปลายมากกว่านี้ด้วย นั่นจึงทำให้เธอเลือกที่จะหันหน้าหนี เมื่อเธอไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้​อีกต่อไป

          “หยิ่งนักเหรอวะ?” อีกฝ่ายที่ถูกเธอเมินไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวยังคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกระต่ายด้วย ทำเอาหญิงสาวที่ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ต้องหันกลับไปมองอีกฝ่ายอีกครั้งด้วยความตกใจ

วินาทีเดียวกันกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่กระต่ายคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ลอยมาแตะปลายจมูกของหญิงสาว พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้เธอรู้สึกดีใจมาก

          กระต่ายไม่เคยรู้สึกดีใจที่เขาโผล่มาหาเธอเลย กระทั่งมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเธอ…

         “ถึงผู้หญิงเขาจะโสด แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้กำลังคุยกับใครอยู่นะ” เป็นโจฮันที่เอาตัวเองเข้ามาขวางเอาไว้อย่างไม่นึกกลัว เจ้าตัวไม่ทำแค่พูดเพียงอย่างเดียว แต่เขายังดึงมือของผู้ชายอีกคนที่กำลังจับข้อมือกระต่ายเอาไว้แน่นออกไปให้กันด้วย

          “มึงเป็นใครวะ เป็นคนคุยของน้องเขาเหรอ?” ผู้ชายที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับพี่โจฮันอยู่ถามอย่างเอาเรื่อง

          “ก็เออดิ” โจฮันยอมรับ

          “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มึงก็ไม่ได้มีสถานะอะไรกับน้องเขาอยู่ดีนี่ เพราะงั้น… อย่าเสือก” ชายคนนั้นไม่พูดเปล่า แต่ยังปรี่เข้ามาเหมือนจะลากตัวกระต่ายให้เดินออกไปด้วยกัน ทำเอาพี่โจฮันที่เห็นแบบนั้น รีบผลักไสแผ่นอกของอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง เพื่อไม่ให้มายุ่งกับกระต่าย

หลังจากนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก กระต่ายกลับมาได้สติอีกครั้งก็ตอนที่ผู้ชายคนนั้นง้างหมัดขึ้น เตรียมจะชกโจฮันเสียแล้ว ทว่าก่อนที่เหตุการณ์ลงไม้ลงมือจะเกิดขึ้น เสียงของพี่โจฮันก็ดังขึ้นก่อน

          “มึงอยากจมตีนกูหรืออยากไปจบกันที่สถานีตำรวจก็เอาดิ แต่กูขอบอกไว้ก่อนนะ ว่ามันจะไม่ได้เสียแค่ค่าปรับแล้วแยกย้ายแน่” โจฮันพูดท้าทายและข่มขู่ในเวลาเดียวกัน ทำเอาคนที่กำลังง้างหมัดเตรียมที่จะชกหน้าเจ้าตัว ถึงกับชะงักไปกลางอากาศ

ผู้ชายตัวใหญ่ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายต่างฝ่ายต่างกำลังหยั่งเชิงกันและกันโดยมีการ์ดที่กำลังเข้ามาเพราะถ้าหากคนที่มาที่นี่ประจำจะทราบดีว่าร้านนี้มีใครเป็นหุ้นส่วนบ้าง

          “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” นานหลายวินาทีกว่าที่เสียงของผู้ชายคนนั้นจะดังขึ้น จากนั้นชายคนดังกล่าวที่กำลังถูกทุกคนรอบตัวจ้องมอง เหมือนเป็นตัวปัญหาก็เดินอาด ๆ จากไปทันที

          “เราเป็นอะไรไหม?” พอผู้ชายคนนั้นเดินจากไปแล้ว โจฮันก็หันกลับมาถามกระต่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันการ์ดของสถานบันเทิงที่เหมือนจะรอคำสั่งมองไปที่โจฮัน เขาพยักหน้าให้การ์ดบ่งบอกว่าเรียบร้อยดี การ์ดจึงเดินออกไปเพราะเกรงกระทบต่อนักเที่ยว

          “ไม่เป็นไรค่ะแต่ก็กลัวเหมือนกัน” กระต่ายบอกโจฮันออกไปพร้อมรั้งแขนเขาไว้จนโจฮันรู้ว่ากระต่ายกลัวจนตัวสั่นไปแล้ว

“ไม่กลัวนะ ไม่มีอะไรแล้วนะคะ” โจฮันรั้งร่างเล็กเข้ามากอดปลอบใจทันที