4. ช่วยน้องหน่อย

“คุณกลับไปก่อนนะลิลลี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันที่กองถ่าย” ภาคดนัยเอ่ยบอกไป เพราะยังไงเขาก็ยังถ่ายละครคู่กับลิลลี่ไม่จบ เขาก็ยังมีเวลาสนุกกับเธออีกนาน

“แฟนคุณเหรอคะภาค” ลิลลี่เอ่ยถามด้วยความสงสัยออกไป

“ลูกพี่ลูกน้องผมน่ะ ตอนนี้ผมเลยไม่อยากมีปัญหา คุณกลับไปก่อนนะ แล้วเจอกันที่กองถ่าย” ภาคดนัยเอ่ยบอกแล้วเดินไปเปิดประตูให้ลิลลี่

“ค่ะภาค แล้วเจอกันนะคะ จุ๊บ” ลิลลี่พอได้ยินว่าเป็นน้องสาวก็สบายใจ เธอจึงตอบภาคดนัยออกไป พร้อมกับเข้าไปจุ๊บปากของภาคดนัยก่อนกลับ

“เอาผ้าคลุมด้วยล่ะ เดี๋ยวเป็นข่าว” ภาคดนัยเอ่ยบอก ลิลลี่ก็เอาผ้ามาคลุม แล้วเดินออกไปทันที

จากนั้นภาคดนัยก็มานั่งทำอาหารให้น้องสาวตัวแสบตามสัญญา ก่อนที่รินลดาจะด่าอีกรอบ

“ทับทิม จะตีหนึ่งแล้วนะออกมาทานข้าวเร็ว” ภาคดนัยเข้าไปเรียกรินลดาที่หน้าห้อง ก่อนจะถือจานอาหารออกไปทานที่ระเบียงกว้าง

“โอ้ย ทับทิมพึ่งจะอาบน้ำเสร็จ จะเรียกอะไรนักหนาคะพี่ภาค” รินลดาเดินออกมาด้วยชุดนอนสีชมพูลายการ์ตูน พร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ชาย

“แล้วดูสิอายุขนาดนี้แล้ว ยังจะมาแต่งตัวเป็นเด็กๆไปได้ แบบนี้จะมีผู้ชายที่ไหนจะมาชอบ” ภาคดนัยเอ่ยบอกออกไปก็ตักข้าวทานโดยไม่รอให้น้องสาวนั่ง

“มันเรื่องของทับทิมน่า พี่ภาคนั่นแหละระวังไว้เถอะจะโดนผู้หญิงทิ้งเข้าสักวัน แล้วนี่กินไม่รอกันเลยรึไงคะ ทับทิมอุตส่าห์ขนมาแทบตาย” รินลดาเอ่ยบอกกับพี่ชายก่อนจะนั่งทานข้าวกับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

“เออทับทิม อาทิตย์นี้จะกลับบ้านพร้อมพี่รึเปล่า พี่มีถ่ายละครแถวนั้น ถ้าเลิกกองแล้วพี่ว่าจะแวะกลับบ้านสักหน่อย เราจะไปกับพี่เลยไหม” ภาคดนัยเอ่ยถามเพราะวันอาทิตย์นี้เขามีถ่ายละคร เขาจึงคิดว่าจะกลับไปที่บ้านที่อัมพวา

“ไม่เอาอะ เบื่อนักข่าวแล้วก็แฟนคลับของพี่ภาคอะ เยอะเกิน พี่ไปคนเดียวเถอะค่ะ เดียวทับทิมจะกลับเอง” รินลดาบอกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากไปนั่งรอพี่ชายที่กองถ่ายละคร เพราะนอกจากจะวุ่นวายแล้ว ก็ยังร้อนและลำบากอีกด้วย

“ก็แล้วแต่เราละกัน รีบๆกินแล้วไปนอนได้แล้วไป นี่ก็ดึกมากแล้วเนี่ย” ภาคดนัยเอ่ยบอกรินลดาก่อนจะทานข้าวร่วมกันต่อ

“อ่อพี่ภาค ทับทิมมีเรื่องจะให้พี่ภาคสุดหล่อช่วยทับทิมหน่อยได้ไหมคะ” รินลดาเอ่ยถามพี่ชายออกไปด้วยท่าทางและสายตาออดอ้อน เพราะเธอต้องการคนที่จะมาเปลี่ยนแปลงตัวเธอให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่น

“มีอะไรอีกล่ะ ทำมาใช้เสียงอ้อน” ภาคดนัยเอ่ยถามออกไป แล้วทำหน้าสงสัยเพราะรินลดาจะต้องหาเรื่องให้เขาลำบากอีกแน่ๆ กับน้ำเสียงแบบนี้ คงไม่มาเอาลายเซ็นของเขาไปขายแบบครั้งก่อนหรอกนะ ภาคดนัยคิดในใจ เมื่อครั้งก่อนรินลดามาบังคับให้เขาเซ็นต์นู้นนี่ แล้วก็เอาไปขายต่อ จนเขาต้องปวดหัวกับน้องสาวคนนี้เหลือเกิน

“คือทับทิมจะได้ไปดูงานที่ดูไบกับบริษัทค่ะ แต่มันติดที่บุคลิกภาพของทับทิมไม่ผ่าน พี่ภาคช่วยทำให้ทับทิมสวยขึ้นได้ไหมคะ” รินลดาเอ่ยบอกออกไป พอพี่ชายเธอได้ยินก็ถึงกับสำลักอาหารไปทันทีจนเธอต้องรีบเอาน้ำให้ดื่ม

“แค่กๆ แค่กๆ ทับทิมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง พี่ฟังผิดไปรึเปล่า แล้วจะไปดูไบเลยเหรอ บอกป้าผการึยัง” ภาคดนัยเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง แล้วกินน้ำต่ออีกครั้ง เมื่อก่อนเขาจะทำให้สวยกลับไม่ยอม พอตอนนี้กลับอยากจะมาเปลี่ยนเพราะแค่งานบริษัทเนี่ยนะ ยัยน้องคนนี้มันเพี้ยนจริงๆ

“ไม่ผิดหรอกค่ะ ทับทิมแค่อยากลองสวยดูบ้างก็เท่านั้นเอง อีกอย่างทับทิมไม่อยากให้พี่ศิวะกับยัยไอต้องมาเดือดร้อน พี่ภาคช่วยทับทิมนะคะ ส่วนเรื่องแม่ ทับทิมคุยกันตั้งแต่เย็นๆแล้วล่ะค่ะ” รินลดาเอ่ยบอกแล้วอ้อนพี่ชายอีกครั้ง

“อืม แบบเรานี่ถ้าถอดแว่นออก เปลี่ยนทรงผมใหม่ แต่งตัวใหม่ แล้วก็แต่งหน้าหน่อยๆ ก็คงสวยแล้วมั้ง ส่วนหุ่นยังไม่เว้าเท่าไหร่ แต่ออกกำลังกายก็อาจใช้ได้ ส่วนหน้าอก อืม” ภาคดนัยมองน้องสาวอย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยบอกออกไปทีละอย่างจนถึงหน้าอกของน้องสาว แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าน้องสาวของเขามีหน้าอกไซส์ไหน เพราะรินลดาไม่เคยใส่เสื้อผ้ารัดรูปให้เขาเห็นสักครั้ง

“พี่ภาค กะน้องกะนุ่งยังจะคิดลามกเหรอคะ” รินลดาเอ่ยพูดแล้วเอามือมาปิดที่หน้าอกของตัวเองด้วยความเขิน เมื่อเห็นพี่ชายพิจารณาเธอแล้วมองอย่างสังเกต จนมันมาถึงหน้าอกของเธอ

“ยัยโง่เอ้ย พี่เป็นพี่เรานะถึงจะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องก็เถอะ พี่จะมาคิดแบบนั้นกับเราได้ยังไงเล่า พี่ก็แค่จะดูว่าแบบเราเนี่ยจะไปทางเซ็กซี่หรือว่าแนวหวานๆดีก็แค่นั้น แล้วหน้าอกเราไซส์อะไร เอรึเปล่า” ภาคดนัยเอ่ยบอกน้องสาวนอกไส้ออกไป พร้อมกับถามกลับอย่างแซวๆ เพราะต่อให้น้องสาวคนนี้จะสวยขนาดไหน เขาก็คิดแบบนั้นไม่ลง เพราะโตมาด้วยกันและรักกันแบบพี่น้องจริงๆมาตั้งแต่เด็ก และก็มีกันแค่สองคนมาตลอด

“ไอ้พี่ภาค ริอาจมาดูถูกน้องเหรอ จะบอกให้นะคะว่าเห็นแบนๆแบบนี้ก็คัพดีค่ะ ชิ” รินลดาเอ่ยพูดแล้วยิ้มมุมปากเชิดใส่พี่ชายของตัวเอง ที่มาดูถูกหน้าอกของเธอแค่คัพเอ ทั้งๆที่เธอใส่บลาคัพดี

“เหรอ พี่นึกว่าคัพเอซะอีก ฮ่าๆ งั้นหลังจากวันนี้ไปเราจะต้องไปเข้าคอร์สฟิตเนสของพี่ทุกวัน พี่จะให้คุณต้นเขาหาเทรนเนอร์ให้ ส่วนเรื่องบุคลิกกับการแต่งตัว พี่จะพาเราไปช็อปก็แล้วกัน” ภาคดนัยเอ่ยบอกแล้วลุกขึ้นเก็บจานไปล้าง

“ช็อปฟรีใช่ไหมคะ” รินลดาเอ่ยบอกแล้วลุกขึ้นไปตามพี่ชายที่เก็บจานไปล้าง

“แล้วถ้าพี่ไม่จ่ายให้ ทับทิมจะจ่ายเองไหวรึเปล่าล่ะ ไปนอนได้แล้วไป พรุ่งนี้ไปทำงานเช้านิ” ภาคดนัยเอ่ยบอกน้องสาวไป เพราะเขาจะทำงานตั้งแต่ สิบโมงเช้าถึงสองทุ่มเท่านั้น จึงตื่นสายๆได้ นานๆจะมีคิวถ่ายละครเช้าที อีกอย่างเงินเดือนของน้องสาวก็ไม่ได้มากมายอะไร ยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของงานอีเว้นท์แต่ละงานของเขาด้วยซ้ำ

“พี่ภาคน่ารักที่สุดเลยค่ะ งั้นทับทิมไปนอนก่อนนะคะ จุ๊บ” รินลดาเอ่ยบอกก็ทำปากจุ๊บใส่พี่ชาย แล้วเดินดี้ด้าเข้าห้องนอนตัวเองไปอย่างมีความสุข

ในอีกซีกโลกหนึ่ง คาเรนกำลังมองแผนประกอบการของบริษัทที่สาขาประเทศไทย ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะสองสามไตรมาศที่ผ่านมาสาขาที่ประเทศไทย ทำรายได้ไม่ถึงเกณฑ์ที่เขากำหนด

“ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะคะ” ฮาน่าที่ใส่แค่ผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ เอ่ยพูดกับคาเรนที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โซฟาในเพนท์เฮ้าส์สุดหรู

“ไม่มีอะไร คุณมาก็ดีแล้วผมอยากจะระบายอารมณ์สักหน่อย” คาเรนเอ่ยพูดก็โยนแฟ้มงานไปบนโต๊ะ แล้วมองฮาน่าตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับคิดว่าวันนี้เขาจะเล่นสนุกอะไรกับเธอ