登入分享
บทที่ 2 (1/2)
publish date:
2026-07-18 23:00:15หลายวันต่อมา โปรดรักได้เข้าไปทำงานในตัวอำเภอซึ่งเป็นองค์กรทางราชการองค์กรหนึ่งเป็นวันแรก เธอยังไม่ได้สอบบรรจุ จึงได้เป็นลูกจ้างชั่วคราวไปก่อน ในตำแหน่งพนักงานทั่วไป พี่ ๆ ที่ทำงานก็ค่อนข้างใจดีกับเธอกันแทบทุกคน ทุกอย่างราบรื่นดีมาก ๆ เธอเข้างานแปดโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น หยุดทุก ๆ เสาร์อาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ทำให้มีเวลาอยู่กับตายายมากขึ้น เนื่องจากค่อนข้างมีเวลาเธอจึงมีอาชีพเสริมคือทำขนมหวานขาย โดยที่จะเปิดรับออร์เดอร์ผ่านกลุ่มโซเชียลมีเดียในวันหยุดหรือวันที่มีเวลาว่าง ชีวิตของเธอก็มีความสุขดีและดำเนินต่อมาเรื่อย ๆ
“โปรด ว่างบ่ลูก” (โปรด ว่างไหมลูก) เสียงยายจันทร์เรียกถามหลานสาวที่อยู่บนบ้าน
“จ้ายาย” สิ้นเสียงตอบร่างเล็กก็วิ่งเข้ามาในครัวหาผู้เป็นยาย
“มื้อนี้ตานอนอยู่ฟาร์ม เอาข้าวไปส่งตาแหน่ลูก” (วันนี้ตานอนฟาร์ม เอาข้าวไปส่งตาหน่อยลูก)
“ลุงชัยบ่อยู่เบาะจ้ะมื้อนี้” (ลุงชัยไม่อยู่เหรอจ๊ะวันนี้)
“แม่น เพิ่นกลับบ้านเมียอีกสองสามมื้อพุ่นล่ะจั๋งสิกลับมา” (ใช่ แกกลับบ้านเมียน่าจะอีกสองสามวันนู้นแหละค่อยกลับมา)
“อ๋อ วันนี้ยายทำอะไรกินบ้างจ๊ะเนี่ย หอมจัง”
“แกงหน่อไม้ที่อีหล่ามักเด้ มีไข่เจียวกับทอดหมูนำ” (แกงหน่อไม้ที่หนูชอบไง มีไข่เจียวกับหมูทอดด้วยนะ)
“ป๊าด! เดี๋ยวหนูรีบเอาข้าวไปให้ตาแล้วจะรีบกลับมากินเลยจ้ะ” ว่าจบเธอก็เดินไปหยิบปิ่นโตและกระติ๊บข้าวเหนียวขนาดเล็กที่ยายได้เตรียมไว้บนแคร่วางของในครัว ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังรถจักรยานยนต์สีหวานคู่ใจและค่อย ๆ ขับเคลื่อนออกจากบ้านไป เมื่อขับรถอยู่บนถนนพักใหญ่ สายตาดันสะดุดกับแผ่นหลังใครบางคนที่กำลังเดินอยู่บนถนน
“คุณทิศเหนือจะไปไหนเหรอคะ?” เธอชะลอรถเอ่ยถามทิศเหนือ ลูกชายเสี่ยภาคภูมิที่ตาเธอได้ทำงานอยู่ด้วย
“กลับบ้าน” ผู้ถูกถามหยุดเดิน เพื่อตอบคำถามเธอ
“แล้วทำไมถึงเดินล่ะคะ รถไปไหน?”
“เอาไปให้คนงานขนปุ๋ย พี่ขี้เกียจรอเลยกลับก่อน”
“อ๋อ งั้นไปด้วยกันไหมคะพอดีโปรดจะเอาข้าวไปส่งตาพอดี”
“อืม ขยับไปด้านหลังเดี๋ยวขับเอง” สิ้นเสียงของเขา ร่างเล็กที่นั่งอยู่บริเวณคนขับก็เขยิบไปข้างหลังตามที่เขาบอก
รถจักรยานยนต์แล่นไปบนถนนเรื่อย ๆ โดยที่ทิศเหนือเป็นผู้ขับและมีโปรดรักนั่งซ้อนท้ายอยู่ บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด เพราะเขาไม่ชวนเธอคุยอะไรเลย เธอเองก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาเหมือนกัน
และจู่ ๆ โทรศัพท์หญิงสาวก็สั่นขึ้นเพราะมีสายเรียกเข้า มือเล็กหยิบจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเอิร์ธโทรมา นิ้วเรียวกดรับสายอย่างไม่อิดออด เพราะเธอไม่ได้คุยกับแฟนมาเกือบจะสองวันแล้ว
“ฮะโหลค่ะ นี่เอิร์ธหายไปไหนมาคะโปรดโทรไปไม่รับเลย”
(โปรด คือ..เอิร์ธ)
“โปรดไม่ได้ยินเลยพอดีอยู่บนรถเสียงลมดังมาก”
(งั้นไว้โปรดค่อยโทรกลับหาเอิร์ธก็ได้ครับ)
“โอเค ๆ ขอโทษนะคะไว้เดี๋ยวโปรดโทรหานะ” จบบทสนทนามือเล็กก็กดวาง เพราะคุยกับเอิร์ธไม่รู้เรื่องเลย ด้วยสถานที่ ที่ไม่เอื้ออำนวย มีเสียงลมอยู่ตลอดเวลา อยากจอดรถคุยก็ดันเกรงใจผู้ที่ขับให้นั่งอยู่ ณ ตอนนี้
“แฟนโทรมาเหรอ” จากที่เงียบอยู่นานทิศเหนือก็ได้เอ่ยถามผู้ที่นั่งอยู่ข้างหลังเขา
“อ๋อใช่ค่ะ แต่คุยไม่รู้เรื่องเลยเสียงลมแรงเกินไป”
สิ้นเสียงตอบของโปรดรัก เขาเองก็ได้แต่แอบจี๊ด ๆ ภายในใจอยู่ไม่น้อย ยอมรับเลยว่าเขารู้สึกดีกับโปรดรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินชนกันเลยก็ว่าได้ หลังจากนั้นพอได้พบเจอเธอบ่อย ๆ เข้า ยิ่งทำให้เขาได้เห็นมุมน่ารักของเธอหลาย ๆ อย่าง ตอนแรกไม่รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว แต่พอรู้ความจริง มือเจ้ากรรมมันดันอ่อนแรงหักรถจักรยานยนต์เข้าพุ่มหญ้าข้างถนนจนเกือบพาเธอล้มซะอย่างนั้น
“โอ๊ย ๆ นี่คุณเหนือขับรถยังไงคะเนี่ย!!” โปรดรักร้องเสียงหลงมื่อจู่ ๆ คนตรงหน้าหักรถเลี้ยวเข้าข้างทาง ท่าทีเหมือนจะล้มไม่รู้คนที่ขับอยู่หน้ามืดหรือเป็นอะไร มือเรียวก็รีบคว้าไหล่เขาไว้เพื่อทรงตัว
“ขอโทษ ๆ พี่ไม่ได้กินข้าวมือไม้เลยอ่อนแรง” เขาตอบกลับหญิงสาวข้างหลัง และพยายามบังคับรถจักรยานยนต์ให้ไปต่อ
“ให้โปรดขับแทนไหมคะ”
“ไม่เป็นไร ไหวอยู่”
“แน่ใจนะคะ”
“ทำไมเธอพูดมากจัง พี่ไม่มีสมาธิขับรถเอามือออกจากไหล่ได้แล้ว”
“ก็จู่ ๆ คุณก็จะพาโปรดลงข้างทาง โปรดก็กลัวตายนะคะ”
“ขอโทษ ไม่เป็นไรพี่ขับไหวไม่พาล้มหรอก”
ทิศเหนือขับรถมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงฟาร์ม เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดตรงซุ้มของบุญมี หญิงสาวก็ไม่รอช้าเอากับข้าวไปห้อยไว้ด้านใน ก่อนที่จะเดินออกมายังรถคนตัวสูงก็หายไปแล้ว
“ไปไหนแล้วเนี่ย แล้วต้องรอตาหรือเปล่า”
“รอหน่อยดีกว่า เผื่อตากลับมาไม่เห็นกับข้าว”
คนตัวเล็กพึมพำกับตัวเอง แล้วนั่งรอตาอยู่บนรถจักรยานยนต์ มือเล็กคว้ามือถือในกระเป๋ากางเกงต่อสายหาแฟนที่โทรมาก่อนหน้า เพราะยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย
“ฮะโหล โปรดว่างแล้วเอิร์ธว่าไงคะ”
(ไม่มีอะไรแล้วครับ แค่คิดถึงแฟนเฉย ๆ)
“ปากหวานจังเลยนะเรา ต้องการอะไรจากโปรดไหมคะเนี่ย”
(ต้องการให้คนรักมาอยู่ใกล้ ๆ)
“หึ ๆ อะไรคะเนี่ยเอิร์ธ” ตอนนี้ใบหน้าคนคุยโทรศัพท์มีแต่รอยยิ้ม แก้มแดงด้วยความเขินอาย ปกติแฟนเธอนาน ๆ จะหวานที แต่ก็พอเข้าใจได้ เธอและเอิร์ธก็ไม่ได้คุยกันมาหลายวันแล้วช่วงนี้เธอก็รู้สึกเหมือนเอิร์ธจะยุ่ง ๆ ไม่มีเวลาเหมือนก่อนหน้า แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าเอิร์ธคงงานยุ่ง
“เอิร์ธเป็นไงบ้างคะ งานราบรื่นไหม”
(ก็โอเคนะครับ แล้วโปรดล่ะ?)
“ดีเลยแหละค่ะ ถ้าโปรดได้บรรจุคงดีกว่านี้มาก ๆ เลย”
“ตามาแล้ว เดี๋ยวเย็นนี้โปรดโทรหานะคะ” หลังจากทั้งคู่คุยกันได้สักพัก บุญมีก็เดินมายังซุ้ม เมื่อเห็นรถหลานสาวจอดอยู่
“เอาข้าวมาให้ตาเบาะนาง” (เอาข้าวมาให้ตาเหรอลูก) ชายชราเอ่ยถามหลานสาวพร้อมกับใช้ผ้าข้าวม้าที่พาดอยู่ลำคอมาใช้เช็ดเหงื่อ
“แม่นจ้ะ ตาคือดูเหมื่อยคักแท้” (ใช่จ้ะ ทำไมตาดูเหนื่อยจังคะ?)
“มื้อนี้มันฮ้อนลูก กลับไปหายายสามันสิค่ำ” (วันนี้อากาศมันร้อน กลับไปหายายตอนนี้ใกล้มืดแล้ว)
“ถ้าตาไม่ไห...”
“กลับไปได้แล้ว ค่ำแล้วมันอันตราย” โปรดรักพูดไม่ทันจบ บุญมีก็เอ่ยขึ้นตัดบทเธอทันที โปรดรักเองก็พยายามโน้มน้าวให้ผู้เป็นตาเลิกทำงานอยู่หลายครั้ง แต่ท่านก็ยังยืนยันคำเดิมว่ายังไหว
“จ้ะ” โปรดรักไม่อยากเซ้าซี้จึงจำใจทำตามสิ่งที่ผู้เป็นตาสั่ง
最新章節
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 6
ช่วงเช้าของวันถัดมา โปรดรักยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนทิศเหนือก็แต่งตัวให้ลูกชายอย่างเหนือเมฆไปโรงเรียนอยู่บนบ้าน โดยมีลูกสาวตัวแสบวนเวียนอยู่ไม่ห่าง“พี่เมฆใส่ถุงเท้าเองได้ไหมลูก พ่อลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวก่อน”“ครับ”“ดูน้องด้วยนะ”“ครับพ่อ” สิ้นคำตอบของลูกชายทิศเหนือก็เดินลงมาข้างล่างเพื่อช่วยภรรยาทำกับข้าวในครัว“หอมจังครับ” ทิศเหนือเดินไปโอบกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างเช่นเคยทำทุกวัน“หอมกับข้าวเหรอคะ”“หอมแก้มโปรด” ว่าจบก็ฝังจมูกลงบนแก้มภรรยาฟอดใหญ่ มือเล็กก็ฟาดลงบนแขนของผู้เป็นสามเบา ๆ อย่างหมั่นไส้“มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”“พี่เหนือไปดูข้าวที่หุงหน่อยค่ะ สุกหรือยัง”“ครับ” ว่าจบร่างสูงก็เดินไปดูหม้อหุงข้าวไฟฟ้าที่กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่ ก่อนมือหนาจะเปิดฝาขึ้นและพบว่าข้าวในหม้อนั้นเรียงเม็ดกันสวยดีแล้ว“สุกแล้วครับ”“งั้นพี่เหนือช่วยตักข้าวใส่กล่องที่จะเอาไปกินวันนี้หน่อยนะ ทั้งของพี่เหนือทั้งของลูกนั่นแหละ”“ครับ” ว่าจบทิศเหนือก็นำกล่องเก็บความร้อนสี่เหลี่ยมไปตักข้าวสวยลงทั้งสองกล่องพร้อมกับปิดฝาให้เรียบร้อยโปรดรักพอปิดเตาก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกและเดินขึ้นไปบนบ้านเพื่อตามลูก ๆ ลงมากินข้าว
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 5
ระยะเวลาผ่านมากว่า 8 ปี ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาที่เคยกลมเกลียวกันเช่นใด ก็ยังคงกลมเกลียวกันเช่นนั้น และตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้ให้กำเนิดเด็กที่น่ารักขึ้นมาสองคน คนแรกเป็นเด็กผู้ชายวัย 7 ขวบ ชื่อน้องเหนือเมฆ ซึ่งตั้งตามผู้เป็นพ่อที่ชื่อทิศเหนือ และลูกสาววัย 3 ขวบ ชื่ออัญญา ตั้งตามผู้เป็นแม่ซึ่งมีความหมายว่าเป็นที่รัก“อัญญา ทำไมเอาสีมาเขียนการ์ตูนภาพพี่แบบนี้” เสียงโวยวายของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังขึ้นลั่นบ้าน เพราะน้องสาวตัวแสบเอาสีเทียนมาละเลงหนังสือการ์ตูนที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานจนเละเทะ“แย้วจะให้น้อนเขียนหัวพี่เมฆหยอ” ได้ยินเช่นนั้นเหนือเมฆยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เด็กหนุ่มจึงเดินออกมาร้องไห้เงียบ ๆ อย่างห้ามไม่ได้ จังหวะนั้นผู้เป็นแม่อย่างโปรดรักก็เดินมาพอดี“เป็นอะไรกันคะ สองพี่น้อง”“น้องเขียนการ์ตูนพี่ครับ แต่ไม่เป็นไรมันยังอ่านได้อยู่” เด็กหนุ่มสูดน้ำมูกบอกแม่ด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น“ไหม ขอแม่ดูหน่อย” โปรดรักหยิบหนังสือการ์ตูนจากมือลูกชายมาเปิดดู“อัญญาทำไมเขียนของพี่แบบนี้คะ? หนังสือระบายสีของอัญญาแม่ก็ซื้อมาให้แล้วไม่ใช่เหรอ”“มันหมดแย้ว”“หมดแล้วหนูก็ไม่ควรเอาของคนอื่นมาระบายแบบนี้ ขอโทษพ
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 4
ช่วงเย็นของวันต่อมาทิศเหนือได้ติดต่อเจ้าของที่ดินเพื่อที่จะมาพูดคุยราคากันและในขณะนี้ทิศเหนือและภรรยาของเขาก็ได้เข้ามาเดินดูที่ดินผืนนั้นพร้อมกับเจ้าของ“จริง ๆ ที่ดินผืนนี้ผมตั้งใจว่าจะเก็บเอาไว้ให้ลูกชายหลังเรียนจบ แต่ตอนนี้มันดันไปซื้อบ้านในเมืองเสียแล้ว ถ้าคุณเหนืออยากได้ ผมก็ไม่ติดปัญหาอะไรครับ”“ลุงนึกอยากได้เท่าไหร่ครับ”“สี่แสนคุณเหนือไหวไหมครับ”“สี่แสนนี่หักกลบหนี้ออก หรือว่าเพิ่มขึ้นสี่แสนรวมหนี้เหรอคะ” เป็นโปรดรักที่เอ่ยขึ้นถาม เพราะคิดว่าราคามันดูสูงเกินไป“หักกลบหนี้ก็ได้ครับ”“เดี๋ยวพรุ่งนี้ทำสัญญา แล้วไปโอนกันเลยก็ได้ครับลุงนึก” ว่าจบทิศเหนือก็จับมือภรรยาเดินดูรอบ ๆ ที่ดินที่เดิมทีเป็นสวน แต่ไม่มีใครมาดูแลจึงดูรกร้างเป็นปกติ“โปรดเดินระวังนะ” เสียงเข้มเอ่ยบอกภรรยาที่เดินอยู่ด้านหลังอย่างเป็นห่วง“ค่ะ”“แต่คุณลุงคะ โปรดว่าคุณลุงลองลดราคาลงอีกหน่อยได้ไหม ราคานี้โปรดรู้สึกว่ามันยังแอบแรงอยู่” แม้สามีเธอจะตกปากรับคำไปแล้ว แต่พอเดิน ๆ ดู เธอรู้สึกว่าที่ผืนนี้มันยังไม่ค่อยเหมาะกับราคาสี่แสนเท่าไหร่ เพราะมีเพียงไร่เศษ ๆ แถมยังเป็นสวนรกร้าง คงต้องใช้เงินอีกไม่น้อยในการเคลียร์พ
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 3
หลายสัปดาห์ผ่านมา ทุกคนก็ใช้ชีวิตตามปกติของตัวเองไปเรื่อย ๆ โปรดรักเองก็มาช่วยงานทิศเหนือเล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วยเช็กบัญชีบ้าง คำนวณรายรับรายจ่ายเพื่อยื่นภาษี รวมถึงตรวจสอบและดูแลเรื่องเงินเดือนของคนงานในไร่ และพนักงานในรีสอร์ตบ้าง แต่ก็เป็นเพียงการยื่นมือไปช่วยเขาเท่านั้น เพราะหลัก ๆ แล้วก็ยังคงเป็นทิศเหนือที่ทำ“โปรดว่าพี่เหนือจ่ายงานให้โปรดน้อยไปนะคะ” โปรดรักนั่งมองแฟนหนุ่มที่กำลังกดเครื่องคิดเลขอยู่บนโต๊ะทำงานไม่ยอมให้เธอช่วย“ใครจะอยากให้เมียตัวเองทำงานหนักล่ะ”“แต่โปรดก็ไม่ได้อยากเห็นสามีตัวเองเหนื่อยอยู่คนเดียวแบบนี้นิคะ”“มานั่งนี่หน่อย” ร่างสูงใช้เท้าดันให้เก้าอี้พ้นจากมุมโต๊ะเล็กน้อย ก่อนที่มือหนาจะตบลงบนหน้าขาตัวเองเบา ๆ โปรดรักก็ทำตามอย่างว่าง่าย ริมฝีปากของทิศเหนือเลื่อนลงมาหอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่“แค่นี้พี่ก็ขอบคุณโปรดมากแล้วครับ”“หือ ขอบคุณที่โปรดเดินมาให้หอมเนี่ยนะ”“พี่ขอบคุณที่โปรดเป็นภรรยาที่ดีของพี่มาตลอดต่างหาก”“ยังไงคะ?”“เรื่องงานบ้านงานเรือนไง ขนาดพี่ไม่ได้ร้องขอ โปรดยังทำได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลย” ทิศเหนือเอ่ยพร้อมกับลูบศีรษะของภรรยาเบา ๆ ตั้งแต่เขาให้โปรดรักลาออกจาก
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 2
สองสามีภรรยาเดินเตะทรายเล่นกันริมชายหาดในตอนเย็น พระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนลงสู่พื้นดิน มีแสงกระทบกับน้ำทะเลอย่างสวยงามจนไม่อาจละสายตาตรงหน้าได้“นั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?” เมื่อเดินมาพักใหญ่ หญิงสาวก็ได้เอ่ยถามสามีที่เดินอยู่ข้าง ๆ เนื่องจากตัวเธอเองก็เริ่มเมื่อยแล้ว และตรงนี้ยังไม่ค่อยมีคนเดินไปเดินมาเหมือนจุดก่อนหน้าด้วย“เอาสิ” ว่าจบร่างหนาก็นั่งลงในตำแหน่งที่ดูจะเหมาะสมกับการนั่ง ก่อนจะกระตุกแขนของภรรยาเบา ๆ เพื่อให้นั่งลงตาม“สวยจัง” เสียงหวานเอ่ยขึ้นขณะที่มองพระอาทิตย์ที่เริ่มเคลื่อนตัวลงสู่พื้นดินเรื่อย ๆ และไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายภาพเก็บไว้“โปรดอยากถ่ายรูปไหม เดี๋ยวพี่ถ่ายให้”“โปรดไม่อยากถ่ายคนเดียวค่ะ เราถ่ายคู่กันนะ” ว่าจบก็ปรับมือถือเป็นกล้องหน้าแล้วยกขึ้นให้เห็นหน้าของทั้งสอง เมื่อเห็นภรรยายื่นแขนออกไปจนสุดแต่ยังไม่ได้มุมที่เหมาะสม ทิศเหนือจึงหยิบโทรศัพท์ออกจากมือเล็กของเธอมากดถ่ายเอง“เราไปหาอะไรกินกันก่อนกลับไหม”“เอาสิคะ พี่เหนืออยากกินอะไร”“เดี๋ยวหาร้านอาหารกินง่าย ๆ ก็ได้”“หรือเราจะกินข้าวที่โรงแรมดีคะ โปรดเห็นห้องอาหารของทางโรงแรมก็ไม่แย่นะ อาหารที่สั่งม
โปรดรักทิศเหนือ ตอนพิเศษ 1
ระยะเวลาผ่านมาราว ๆ สามเดือนหลังจากโปรดรักและทิศเหนือได้แต่งงานกัน เหตุการณ์สูญเสียก็ได้เกิดขึ้น ดังคำกล่าวที่ว่า ‘หนึ่งชีวิตกำลังเติบโต แต่อีกหนึ่งชีวิตกำลังร่วงโรย’ เป็นประโยคที่พบเห็นได้บ่อยตามโลกออนไลน์ และเกิดขึ้นกับชีวิตของใครหลาย ๆ คน รวมถึงเธอคนนี้โปรดรักยืนกอดรูปผู้เป็นตาร้องไห้อย่างน่าสงสาร มองควันที่ลอยไปตามอากาศ โดยที่มีมือหนาของสามีคอยโอบไหล่ไว้ไม่ห่างไปไหนหลังจากบุญมีเสียชีวิตได้ไม่นาน จันทร์ก็ล้มป่วยในระยะเวลาต่อมา รักษากันอยู่ราว ๆ สองเดือน โรงพยาบาลไหนที่ว่าดีทั้งรัฐหรือเอกชนหลานสาวและหลานเขยก็พาไปหมด แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตของหญิงชราเอาไว้ได้ ภาพเดิมได้ฉายขึ้นซ้ำ ๆ ในระยะเวลาที่ไม่ห่างกันมากสภาพจิตใจของโปรดรักเองก็ย่ำแย่ไม่น้อยหากไม่มีผู้เป็นสามีปานนี้เธอก็คงไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตให้มันเดินหน้าต่อไปได้อย่างไร ซึมอยู่หลายสัปดาห์กว่าจะฝืนตัวเองให้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติได้ และเท่ากับว่าตอนนี้ครอบครัวของโปรดรักเหลือเพียงทิศเหนือเท่านั้น“คิดอะไรอยู่ครับ” ทิศเหนือเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาที่นั่งเหม่ออยู่ในห้องทำงานเล็กของเขา“ฮึก แค่คิดถึงตายายกับแม่น่ะค่ะ” เห็นน้ำเสียงที่ไม่สู้ด
