All Chapters of โปรดรักทิศเหนือ: Chapter 1 - Chapter 10

รถสองแถวคันสีน้ำเงินเก่า ๆ บรรทุกผู้โดยสารราว 6-7 ชีวิต ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนมัธยมต้น-มัธยมปลาย หนึ่งในผู้โดยสารที่นั่งอยู่บนรถนั้น คือหญิงสาววัย 23 ปี ที่พึ่งลงจากรถโดยสารจากเมืองหลวง แล้วนั่งต่อรถสองแถวคันนี้มุ่งตรงมายังบ้านเลยตลอดระยะเวลากว่า 4 ปี ที่โปรดรักเข้าไปเรียนในกรุงเทพฯ เธอไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเลย เพราะต้องทำงานเก็บเงินไว้ใช้ยามฉุกเฉินหรือจำเป็น แหล่งที่เธออยู่นั้นค่าครองชีพค่อนข้างสูงเอาเรื่อง แม้มารดาจะให้ค่าขนมและช่วยค่าที่พักทุกเดือน แต่มันก็ยังคงไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตอยู่ดี เธอจึงจำเป็นต้องทำงานพาร์ทไทม์เพิ่มหลังเลิกเรียนและทำงานพิเศษในช่วงปิดเทอม กระทั่งเรียนจบเธอได้ยื่นสมัครงานไว้ใกล้ ๆ บ้าน ซึ่งก็เป็นตามที่หวังเธอได้งานรถสองแถวโลดแล่นเข้ามาในเขตของหมู่บ้าน โดยปกติแล้วชาวบ้านที่นี่จะใช้รถจักรยานหรือจักรยานยนต์เป็นพาหนะหลักในการเดินทาง ส่วนรถยนต์จะมีแค่ไม่กี่คันในหมู่บ้าน และเป็นคนที่ค่อนข้างมีฐานะ เพราะคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่จะทำไร่ทำสวน หาเช้ากินค่ำหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ทำให้ลืมตาอ้าปากได้ยาก และมีน้อยคนมาก ๆ ที่ส่งลูกหลานจนจบปริญญา วัยรุ่นในหมู่บ้านส่วนใหญ่ หลั

หลายวันต่อมา โปรดรักได้เข้าไปทำงานในตัวอำเภอซึ่งเป็นองค์กรทางราชการองค์กรหนึ่งเป็นวันแรก เธอยังไม่ได้สอบบรรจุ จึงได้เป็นลูกจ้างชั่วคราวไปก่อน ในตำแหน่งพนักงานทั่วไป พี่ ๆ ที่ทำงานก็ค่อนข้างใจดีกับเธอกันแทบทุกคน ทุกอย่างราบรื่นดีมาก ๆ เธอเข้างานแปดโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น หยุดทุก ๆ เสาร์อาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ทำให้มีเวลาอยู่กับตายายมากขึ้น เนื่องจากค่อนข้างมีเวลาเธอจึงมีอาชีพเสริมคือทำขนมหวานขาย โดยที่จะเปิดรับออร์เดอร์ผ่านกลุ่มโซเชียลมีเดียในวันหยุดหรือวันที่มีเวลาว่าง ชีวิตของเธอก็มีความสุขดีและดำเนินต่อมาเรื่อย ๆ“โปรด ว่างบ่ลูก” (โปรด ว่างไหมลูก) เสียงยายจันทร์เรียกถามหลานสาวที่อยู่บนบ้าน“จ้ายาย” สิ้นเสียงตอบร่างเล็กก็วิ่งเข้ามาในครัวหาผู้เป็นยาย“มื้อนี้ตานอนอยู่ฟาร์ม เอาข้าวไปส่งตาแหน่ลูก” (วันนี้ตานอนฟาร์ม เอาข้าวไปส่งตาหน่อยลูก)“ลุงชัยบ่อยู่เบาะจ้ะมื้อนี้” (ลุงชัยไม่อยู่เหรอจ๊ะวันนี้)“แม่น เพิ่นกลับบ้านเมียอีกสองสามมื้อพุ่นล่ะจั๋งสิกลับมา” (ใช่ แกกลับบ้านเมียน่าจะอีกสองสามวันนู้นแหละค่อยกลับมา)“อ๋อ วันนี้ยายทำอะไรกินบ้างจ๊ะเนี่ย หอมจัง”“แกงหน่อไม้ที่อีหล่ามักเด้ มีไข่เจีย

หญิงสาวนอนเอาแขนพาดตุ๊กตาหมีตัวโตอยู่บนเตียงนอนขนาดเล็กกับห้องที่มืดสนิท ในขณะที่กำลังจะเคลิ้มหลับนั้นดันมีเสียงเรียกชื่อยายของเธออยู่ด้านร่าง ด้วยน้ำเสียงที่ดูเร่งรีบและมีเรื่องด่วนเป็นอย่างมาก“ยายจันทร์!!”“ยายจันทร์!” เสียงคนตะโกนดังมาจากหน้าบ้านเรื่อย ๆ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เธอเดินลงไปตามเสียงพร้อมกับเจอยายที่เปิดประตูออกมาจากห้องของท่านพอดี“ใครมาจ๊ะยาย”“บ่ฮู้ลูก แต่อย่าฟ้าวขานฮับออกไปเบิ่งกันก่อน” (ไม่รู้ลูก แต่อย่าขานรับเดินออกไปดูกันก่อน) สองยายหลานเดินออกไปหน้าบ้าน พบกับผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สีหน้าตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก“เอ้า บักสินมีหยังทรงตื่นแท้” (เอ้า ไอ้สินมีอะไรทำไมตกใจขนาดนั้น) สินคือคนที่ทำงานที่ฟาร์มภาคภูมิเช่นเดียวกันกับบุญมีและอาศัยที่ซุ้มข้าง ๆ กัน“พ่อใหญ่บุญ ๆ”“ตาเป็นหยังจ้ะลุงสิน” (ตาเป็นอะไรจ๊ะลุงสิน)“อยู่ดี ๆ เลากะวูบ” (อยู่ดี ๆ แกก็หน้ามืดเป็นลมไป)“ฮะ!!” สองยายหลานอุทานออกมาด้วยท่าทีตกใจ“ซุมเจ้าฟ้าวไปเถาะ คุณเหนือพาไปโรงบาลแล้ว” (รีบ ๆ ไปเลย คุณทิศเหนือพาไปส่งที่โรงพยาบาลแล้ว)“จ้ะ ๆ เดี๋ยวโปรดไปเอารถก่อน” ร่างเล็กวิ่งไปเอารถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่ใต้ถ

รถสองคันขับตามกันเข้ามาในหมู่บ้านเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบ้านของหญิงสาว คนตัวเล็กจอดรถหน้าบ้านและหันไปยังรถยนต์ของทิศเหนือที่ขับตามมา ก่อนที่เจ้าของรถจะลดกระจกลงเพื่อคุยกับเธอ“ขอบคุณ คุณเหนือมากนะคะที่มาส่งโปรด” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายของตา“อือ เข้าบ้านเถอะ อย่าลืมล็อกประตูดี ๆ ด้วยล่ะ”“ค่ะ” โปรดรักตอบรับอย่างเข้าใจและเดินเข้าบ้าน ส่วนทิศเหนือเองก็จอดดูจนกระทั่งหญิงสาวเดินเข้าบ้านไปจนสุดสายตา ก่อนที่จะค่อย ๆ ขับรถออกไปรถฟอร์จูนเนอร์สีเทาดำขับออกไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งเพื่อไปหาเพื่อนสนิท เขาคิดว่าเวลานี้เพื่อนอาจจะยังตั้งวงนั่งดื่มกันอยู่แน่ ๆ เพราะ ‘ณัฐภพ’ และเพื่อนคนอื่น ๆ มักตั้งวงดื่มกันจนดึกดื่นเป็นประจำอยู่แล้วรถหรูเลี้ยวไปยังบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ สามสี่คนที่นั่งคุยกันอยู่ซุ้มเพิงหญ้าข้างบ้านหันไปมองตามรถที่เลี้ยวเข้ามา“ป๊าด! ลมหยังหอบมึงมานิ” (ลมอะไรพัดมึงมาเนี่ย) ณัฐภพ เอ่ยแซวทิศเหนือเสียงสูง เมื่อเขาได้ประตูรถเดินตรงมายังซุ้มที่ตั้งวงกันอยู่“กูแค่บ่ฮู้สิไปไส” (กูแค่ไม่รู้ว่าจะไปไหน)“ข่อยไปซื้อเหล้า เลยไปหาเจ้าอยู่ฟาร์มหว่างหั่นพ่อใ

เสียงเครื่องยนต์ดับลง เมื่อทิศเหนือพบเจอที่จอดรถหลังจากขับวนหาอยู่นาน ชายหนุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนที่จะบิดตัวไปมาเพื่อคลายเมื่อย“คุณทิศเหนือจะลงไปด้วยใช่ไหมคะ?” โปรดรักก็ได้เอ่ยถามคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“อือ พี่ว่าจะไปดูลุงบุญสักหน่อยค่อยกลับ”“โอเคค่ะ” หลังจากตอบรับเขามือเล็กก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะโทรหาผู้เป็นยาย แต่โทรศัพท์มือถือก็ยังคงเปิดไม่ติดเหมือนเดิม“ขอยืมมือถือคุณเหนือโทรหายายได้ไหมคะ?” หลังจากเอ่ยขอร้องเขา ริมฝีปากบางก็เม้มเข้ากันแน่น“ยังเปิดไม่ติดอีกเหรอ” หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อเป็นคำตอบให้กับเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะโน้มตัวไปที่ไปเกะเก็บของด้านหน้าฝั่งที่โปรดรักนั่ง เพื่อหยิบมือถือสำรองของเขาอีกเครื่องออกมา“เอามือถือเธอมา พี่เปลี่ยนซิมให้”“ไม่ต้องคิดเยอะ ซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ค่อยคืนพี่” ทิศเหนือเอ่ยขึ้นอีกประโยคเมื่อเห็นท่าทีลังเลของคนข้าง ๆ“ค่ะ” มือเล็กยื่นโทรศัพท์มือถือเธอให้กับคนข้าง ๆ ก่อนที่เขาจะทำการถอดซิมเพื่อเปลี่ยนใส่เครื่องสำรองของเขาให้กับเธอ“อะ ใช้ตามสบายเลยไม่ต้องรีบคืนพี่ก็ได้” หลังจากเปลี่ยนซิมเสร็จเขาก็รีเซตระบบเริ่มต้นให้กับเธอใหม่ ก่อนที