ถึงเวลาต้องหย่ารัก

“พี่คะอย่าพึ่งไป”

“มีอะไรเหรอพี่มีเรียนต่อ”

“หนูเอาช็อกโกแลตกับน้ำแดงโซดามาให้ค่ะ”

“ให้พี่? ให้ทำไมเหรอ”

“อยากขอบคุณเรื่องวันนั้นค่ะ รับไว้เถอะนะคะหนูอยากให้พี่จริง ๆ”

“เอางั้นก็ได้”

“หนู...หนูมีอะไรบางอย่างอยากบอกพี่ค่ะ เรื่องวันนั้นหนูประทับใจในตัวพี่มาก ๆ ที่มาช่วยไว้ไม่งั้นคงแย่แน่ ถ้าเกิดว่าพี่ยังไม่มีใครเราลองคบกันได้ไหมคะหนูชอบ...”

“เพื่อนพี่โทรมาตามแล้วขอตัวก่อนนะ”

อยากเป็นคนที่ใช่สำหรับเขา...แต่ดันลืมไปว่าคนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม

“เย็นนี้ต้องไปทานข้าวกับพ่อแม่ฉันนะเตรียมตัวด้วย เรื่องแหวนอย่าลืมใส่แบบคราวที่แล้ว”

“ได้ค่ะไม่ลืมแน่นอน”

“ไปเองนะ ฉันออกไปคุยงาน คุยเสร็จจะไปที่บ้านเลย ถ้าพ่อแม่ฉันถามก็บอกว่าเธอมีธุระเลยไม่ได้มาพร้อมกัน”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำพร้อมกับพยักหน้าตามคำสั่งของคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘สามี’ สามีที่ไม่ได้ดูสนใจไยดีภรรยาที่จดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย เพียงแต่ไม่ได้ใช้นามสกุลของเขา เนื่องจากไม่ได้รับอนุญาต แต่ไม่เป็นไรสิ่งนั้นมากเกินไปต่อให้อยากใช้แค่ไหนอีกคนก็ไม่อนุญาตอยู่ดี

สองสามีภรรยาเดินจูงมือกันเข้ามาในตัวบ้านตรงไปยังห้องอาหาร ส่งยิ้มทักทายสองท่านที่นั่งรอก่อนอยู่แล้ว รามเลื่อนเก้าอี้ให้ภรรยานั่งจากนั้นตัวเองนั่งข้าง ๆ หญิงสาว ผู้ใหญ่ที่มองอยู่ได้แต่ยิ้มตามและอดไม่ได้ที่จะแซว

“เจ้ารามรักน้องขนาดนี้ทำไมไม่พากันมีหลานให้พ่อกับแม่ล่ะลูก แต่งงานกันมาจะสามปีแล้วนะแม่รอแทบแย่ ว่ายังไงตัวดี” อิงดาวละสายตาจากลูกสะใภ้หันมามองลูกชายของตัวเอง ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานข้าว ไปหิวโหยมาจากไหนนักหนาก็ไม่รู้

“ช่วงนี้ผมยุ่งแม่ก็รู้ครับ กว่าจะหามาทานข้าวที่บ้านได้”

“คุยกับแกไม่ได้เรื่องอะไรเลย หนูอ้อมกอดว่ายังไงลูกคิดเรื่องมีลูกไว้บ้างหรือยัง ตารามเองจะเลขสามแล้วนะได้เรื่องหรือเปล่า”

“เรามีคุยกันไว้บ้างค่ะคุณแม่ แต่ช่วงนี้พี่รามยุ่งจริง ๆ กลับไม่ค่อยตรงเวลา บางวันก็นอนดึกตื่นเช้าหรือไม่นอนเลย เช้ามาก็ต้องไปประชุมต่อถ้าจะมีตอนนี้คงยากมาก อาจจะต้องผ่านช่วงนี้ไปก่อนค่ะ”

“ยุ่งจริงเหรอรามแล้วแกมีเวลาพาน้องไปทานข้าวไปเที่ยวบ้างไหม”

“มีสิครับแม่ ต่อให้ผมจะยุ่งแค่ไหนเรื่องพาอ้อมกอดไปทานข้าว ผมพาไปร้านประจำบ่อยมาก แต่เรื่องเที่ยวไม่ได้บ่อยเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้นเองครับ” เขาหันมามองคนข้างกายพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ แล้วตักอาหารใส่จานให้เธอ

“เอาน่าคุณ อย่าไปบังคับเด็ก ๆ เลยช่วงนี้ลูกเรางานยุ่งจริง ๆ รออีกหน่อยเดี๋ยวเราก็ได้อุ้มหลานเองแหละ ของแบบนี้ต้องใช้เวลา” ปริญรีบปรามเมื่อภรรยาตั้งท่าจะถามอีก แต่ก็หยุดแค่นั้นแล้วพากันทานข้าวและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา บรรยากาศจะได้ไม่น่าเบื่อเกินไป

ทุกการกระทำทุกสิ่งอย่างทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของราม มันเป็นเพียงแค่การแสดงที่ทำให้บิดาและมารดานั้นเชื่อใจว่าเขารักภรรยามากเพียงใด แต่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นแค่เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่เท่านั้น เวลาอยู่ข้างนอกเหมือนคนไม่รู้จักกันต่างคนต่างอยู่ คนนอกเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน

มีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเพราะอะไร...

จากวันนั้นจนวันนี้เป็นเวลาใกล้สามปี รามก็คือรามอยู่วันยังค่ำไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ไม่เคยสนใจไยดีเธอยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ตั้งแต่แรก อ้อมกอดไม่คิดไปขอร้องอ้อนวอนให้เขาสนใจตัวเองหรือเทกแคร์ดูแลบ้างในบางครั้ง เพราะไม่ขอก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าไม่ได้

ไม่รู้จะพยายามไปทำไม

“อย่าทำหน้าอมทุกข์ให้พ่อแม่ฉันเห็นอีก”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ ฉันเหนื่อยจากงานเมื่อคืนทำโอ เมื่อเช้าก็ตื่นแต่เช้าด้วย”

“จะเพราะเรื่องอะไรก็อย่าทำให้ท่านเห็น คนตอบคำถามคือฉันไม่ใช่เธอ”

“ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าทำให้ไม่พอใจ”

===============================

♡ฝากกดไลก์หรือคอมเมนท์เป็นกำลังให้เค้าหน่อยน๊า♡