ความจริงอิงวิทยาศาตร์ (75%)

“กูยังไม่ได้คุยกับเมียมึง”

“อย่ามาตอแหล กูรู้ว่ามึงโทรคุยกับเธอแล้ว”

“วาร์ปเก่ง”

“พอได้รู้เรื่องที่เธอขอให้มึงไปสืบแล้ว เธอเป็นยังไงบ้างวะ ท่าทีของเธอเป็นยังไง เธอร้องไห้ไหม เธอเสียใจมากหรือเปล่า แล้วกูควรทำยังไง กูกลัวเธอจะกลับไปซึมและไม่ยอมพูดยอมจาอีก”

เสียงห้าวทุ้มเจือกระวนกระวายจนปิดไม่มิดทำให้พงษ์สวัสดิ์ฉีกยิ้มกว้าง เขาล่ะชอบจริงๆ โหมดที่จักรพรรดิควบคุมตัวเองไม่ได้ ใครจะคิดว่าคนที่ทั้งชีวิตไม่สนห่าอะไร จะมาตกม้าตายเพราะเมียเด็ก

“ถามมากจังวะ มึงอยู่กับเขาตลอด ทำไมไม่สังเกตดูเอาเอง”

“ช่วงนี้กูยุ่งจนหัวหมุน ไม่ได้ไปเจอหน้าเขาเลย ไปหาเฉพาะเวลานอน ไปถึงเธอก็หลับแล้ว”

เห็นเธอหลับเขาก็ไม่กล้าปลุก ไม่กล้ารบกวน ทำได้ก็แค่มองตาละห้อย นอนเฝ้าจนแน่แก่ใจว่าเธอหลับลึกแล้วจริงๆ ถึงได้ขยับเข้าไปตระกองกอดร่างนุ่มนิ่มแนบอก จะมีผู้ชายคนไหนน่าอนาถใจเท่าเขาบ้าง เมียอยู่ใกล้แค่คืบ แต่ทำอะไรไม่ได้ ถ้าจะทำก็ต้องอาศัยทีเผลอ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น

“ตอนที่กูเล่าให้เธอฟังจนจบ กูก็ลองหยั่งเชิงถามดูว่าเธอโอเคไหม เธอตอบกูว่าโอเค ซึ่งในน้ำเสียงนั้นมันฟังไม่ได้ดูแย่อะไร อาจจะมีคิดมากอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่า