โหด (ร้าย) รัก

โหด (ร้าย) รัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-10
Oleh:  พราวนภาTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
281Bab
3.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จักรพรรดิตราหน้าบูรณิมาว่าเป็นลูกฆาตกร แม่ของเธอฆ่าภรรยาของเขาอย่างเลือดเย็น ทำให้ลูกเขากลายเป็นเด็กกำพร้า ฉะนั้นเขาจึงประกาศกร้าวว่าต่อให้แม่ของเธอตายเป็นผีตกนรกหมกไหม้ แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่เช่นเธอ ก็ต้องชดใช้อย่างสาสม! กระทั่งทุกอย่างถึงจุดสิ้นสุด พร้อมกับการจากไปของเธอ เขากลับพบว่าเขาไม่เหลืออะไรเลย เเม้กระทั่งหัวใจตัวเอง... "ถ้าแค้นนัก! ก็ฆ่าฉันเสียเถอะ!" บูรณิมาตะโกนใส่หน้าอย่างเหลืออด "ถ้าเธอตาย เรื่องนี้ก็หมดสนุกน่ะซี้" "คนถ่อย!" "ชมกันบ่อยขนาดนี้ คงได้สลบคาเตียง" คนหัวใจทมิฬแสยะยิ้มร้าย "สารเลว!" "แล้วชอบไหมจ๊ะ ที่มีผัวสารเลวแบบนี้" "ไปลงนรกซะ!" "เอากับเธออยู่ขนาดนี้ ไม่ลงนรกหรอกเบบี๋ มีแต่จะขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด" เขาว่าพลางเคลื่อนเข้าหา "ถะ...ถ้าคุณไม่หยุด ฉันจะกลั้นใจตาย" "ห้ามคิดแม้แต่จะทำร้ายตัวเอง ชีวิตเธอเป็นของฉัน จะเป็นหรือตายฉันเท่านั้นที่เป็นคนกำหนด ฉะนั้นตราบใดที่ฉันยังใช้งานร่างกายเธอไม่สาสม อย่าได้คิดทำให้ของของฉันมีตำหนิ" คนโอหังออกคำสั่งอย่างเผด็จการ "ชีวิตฉันเป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณ"

Lihat lebih banyak

Bab 1

เหมือนจะเคย...(30%)

Laura Martins:

Cuidadosamente, fecho a porta de vidro fumê ao sair da sala do RH. A alegria, ansiedade e esperança percorrendo todo o meu corpo fazendo-me vibrar com as emoções borbulhantes dentro de mim.

Me controlo ao máximo para não andar saltitando enquanto encaro esse pequenino livro azul em minhas mãos como se fosse o maior tesouro do mundo. Agora que está finalmente assinado, com certeza conseguirei alugar uma casa e sair das ruas perigosas dessa cidade; mostrarei aos meus pais, que me expulsaram de casa apenas com as roupas que estou no corpo – uma camisa de mangas curtas, calça surrada e sapatilhas com um pequeno furo na sala–, que de agora em diante sou uma pessoa independente, e não preciso mais contar com a piedade de estranhos para sobreviver.

A assinatura na minha carteira de trabalho é o meu passaporte para uma vida melhor...

— Aí!

Gemo de dor ao cair de bunda no chão.

— Merda! — exclamo frustrada, rapidamente me levanto e com as mãos abertas espalmo sobre minhas roupas para tirar a poeira do chão.

Ergo um olhar raivoso para a parede, mas sinto a surpresa deixa minha mente em branco com a visão de um terno preto abraçando músculos de um corpo masculino. Elegante — penso.

— Ei cara, olha por onde anda! — Reclamo, recuperando a minha razão.

— Aqui não é lugar para mendigos — diz a parede de músculos, seu tom grosseiro e hostil tentando me humilhar faz a raiva fulminar dentro de mim, ergo as vistas em sua direção, e por um instante, quase esqueço que esse babaca me derrubou no chão e nem ofereceu a mão para me ajudar. O que tem de bonito, tem em dobro de idiota.

Apesar do brilho penetrante dessas safiras azuis, seus olhos destilam frieza e um vazio assustador. No entanto, seu charme não passa despercebido: sobrancelhas espessas e escuras contornam o olhar sério e hostil, a barba por fazer acrescenta um toque jovial, e a boca rosada, larga e carnuda completa o quadro facial. É lamentável que toda essa beleza se restrinja apenas à aparência externa.

— Um mendigo tem mais educação que você — retruco, recuperando a compostura. — Derrubar uma dama no chão, não pedir desculpa e nem sequer a ajudá-la a se levantar, é um perfeito ogro — alego petulante, olhando-o de cima a baixo com o lábio superior franzido demonstrando todo o meu desprezo. Mas quem começou com as ofensas foi ele, então que aguente agora, oh belo ogro.

— Não estou vendo nenhuma dama, só uma pirralha maltrapilha — ele continua me ofendendo, fazendo minha raiva crescer ainda mais.

— E eu só vejo um ogro feio! — Exclamo exaltada.

Certo, de feio ele não tem nada. Ele aparenta ter uns trinta anos, mas isso não importa. No meu mundo, a beleza externa não é tudo.

— Com quem você acha que tá falando, menina? — Pergunta, de cara feia, tentando me intimidar. Comigo isso não funciona não, garotão.

— Com um ogro mal-educado que saiu direto do pântano! — Respondo, atrevida.

— Sua fedelha... — ele xinga com a voz rouca, fazendo-me arrepiar. O gelo em seus olhos dá lugar a chamas azuis de ódio, como se saídas direto do inferno. Sinto meus ossos começarem a tremer enquanto ele se aproxima de mim com passos firmes e ameaçadores.

Mesmo com uma língua atrevida, sou extremamente medrosa. Dou passos para trás, e, para minha salvação, uma mulher de meia-idade se coloca entre mim e o ogro.

Observo a senhora de costas. Ela está usando um terninho elegante, o cabelo é curto e um pouco grisalho, na altura dos ombros. Saltos médios e finos completam o visual.

— Fernando, meu filho, estão todos te esperando na sala de reuniões. Você não pode se atrasar — diz a mulher suavemente. A expressão no rosto do ogro volta a ficar neutra, me deixando aliviada. Ele acena com a cabeça para a mãe e dá as costas, sem nem olhar para mim. Ainda bem, estou nova demais para conhecer o céu.

É melhor eu aproveitar essa chance. Viro de costas e levanto a perna para dar o primeiro passo, mas uma mão toca meu ombro.

— Qual o seu nome, querida? — pergunta a mulher.

— Laura Martins — falo, fico de frente para ela. — E a senhora?

— Pode apenas me chamar de Cristiane — ela responde meigamente, finalizamos a apresentação com um aperto de mão. — Você é bem jovem, tem mais de vinte anos?

— Vinte e quatro, senhora — respondo alegre, é sempre bom parecer que temos uma idade menor.

— Você já conhecia o meu filho?

— Aquele ogro... hum-hum — pigarreio. — Eu não conhecia o seu filho não — respondo. — Ele esbarrou em mim e me derrubou, só isso.

— Ah, sim — a senhora sorrir, e por alguma razão, acho o seu sorriso suspeito. — Sinto muito. Você machucou-se?

— Agora já estou bem — comento, sorrindo. Apesar de achá-la suspeita, ela aparenta ser gentil. — Obrigada pela preocupação. Já vou indo. Tenha um bom dia!

— Para você também, querida. Nós nos veremos mais vezes — ela declara e sorrir, eu sorrio amarelo e me afasto.

Assim que coloco os meus pés para fora dessa empresa, o vento b**e no meu rosto, respiro aliviada.

— Cruzes, nada contra a senhora, mas espero nunca mais ver aquele ogro na minha frente.

Respiro fundo, o meu dia está apenas começando.

~

— Desculpe, mas não posso firmar contrato com alguém na sua situação — a mulher pigarreia e desvia o olhar, abrindo a porta para que eu saia.

Meu coração falha uma batida. Este é o décimo não que recebo. Pensei que mostrando minha carteira de trabalho assinada teria uma chance, mas pelo menos esta mulher não me acusou de falsificação.

Fiquei tão feliz por conseguir um emprego com carteira assinada, pensando que hoje não precisaria enfrentar a fila do abrigo. Amanhã será meu primeiro dia, mesmo sendo como faxineira. Estou ansiosa, o cheiro da minha independência é bom.

As lágrimas querem sair. Sem um centavo, minha barriga ronca. O abrigo está longe. Talvez a moça que distribui sopa já tenha ido embora. Queria pegar um ônibus, mas agradeço por poder andar, enquanto muitos estão presos numa cadeira de rodas.

Como vou sobreviver até chegar o dia de receber o meu primeiro salário? Pensar nisso me deixa angustiada.

Respiro fundo e as minhas narinas são preenchidas por um cheiro delicioso vindo de um restaurante, o cheiro de macarrão com molho rose faz a minha boca salivar e o meu estômago revirar, mesmo estando alguns metros de distância.

Apresso os passos. O aroma aumenta. Chego à vitrine, observando as pessoas dentro do restaurante, todas bem vestidas e despreocupadas. Apoio a testa no vidro, imaginando que no próximo mês, assim como eles, estarei sentada, comendo sem preocupações.

Apoio a testa no vidro e sorrio, imaginando que no mês que vem, assim como essas pessoas, eu também estarei sentada, comendo uma refeição sem preocupações.

— Ah não, você de novo? Só me faltava essa — uma voz familiar interrompe meus pensamentos.

Viro-me e encontro aqueles olhos azuis. De onde eu os conheço?

— Quer tirar uma foto? Posso autografar para você admirar depois — ele diz, arrogante, reviro os olhos.

Lembrei! Ele é o ogro de mais cedo.

— Se eu te olhar mais um pouco — olho-o de cima a baixo com o lábio superior franzido. — É bem capaz de eu pegar a sua feiura, seu ogro feio.

— Sua...

Minha barriga ronca alto, interrompendo-o. Sinto meu rosto pegar fogo de vergonha. Desvio o olhar e começo a andar para longe e cruzo os braços, começo a andar para longe dele.

Céus! Não preciso do olhar de pena desse ogro.

Uma mão grande segura meu braço, fazendo-me parar. Estremeço com o toque.

— Solte-me! — Mando, tentando parecer durona enquanto puxo o meu braço.

— Desculpe — ele diz, surpreendentemente. Vejo suas mãos em punhos, parecendo que está controlando a raiva. — Quer jantar?

Estreito os olhos.

— O ogro está me convidando para um jantar? — O provoco, não consigo evitar o sorriso à medida que o rosto dele vai ficando mais vermelho. — Uau, é para se redimir pela falta de educação?

— Ah, esquece! — Ele me dá as costas.

Antes que ele desça da calçada, seguro seu terno. Ele para e me fita.

— O que você quer, pirralha?

Minha barriga responde alto, abaixo a minha cabeça e engulo seco. Estou há mais de 24 horas sem comer, isso dói.

Um vento frio sopra fazendo-me abraçar o meu próprio corpo.

— Quê? — Sussurro, piscando várias vezes, ao sentir seu terno sobre meus ombros. Olho-o com admiração, mas ele evita meu olhar.

— O que você quer? — Ele repete, agora me fitando, por alguns instantes me perco no mar gélido de seus olhos.

— Eu... aceito o convite para jantar — digo baixinho, engolindo meu orgulho.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

meree6 6
meree6 6
มีตอนของ ธิปก กับ ศรีจิตตรา และ วาโย กับ บัวบูชา มั้ยคะ รออ่านนะคะ
2025-12-24 00:00:47
1
0
281 Bab
เหมือนจะเคย...(60%)
ภูผาเอ่ยเตือนสติในตอนท้าย เพราะไม่เคยเห็นพื่อนรัก ‘เสียอาการ’ แบบนี้เลยสักครั้ง ถึงจักรพรรดิจะขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ แต่เวลาคบใครก็คบทีละคน พอมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วก็เลิกหมด ไม่เคยชายตาแลหญิงอื่นให้เมียต้องขุ่นข้องหมองใจ แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเผลอลืมตัวมองสาวน้อยหุ่นน่าฟัดที่เพิ่งเดินผ่านไม่วางตา “แค่รู้สึกคุ้นหน้า”คนโดนย้อนทำเพียงไหวไหล่เบาๆ จักรพรรดิรู้สึกเหมือนเคยเจอสาวน้อยคนที่เพิ่งเดินผ่านหน้าไปเมื่อครู่ที่ไหนสักแห่ง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก แถมสมองยังเอาแต่ควานหาว่าเขาเคยรู้จักเธอหรือไม่ ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนเคยเจอ เคยเห็นหน้า เคยสัมผัส เคยใกล้ชิดมันน่าประหลาดเอามากๆ แม่ง! แค่เจอหน้า ทำไมต้องเอาแต่คิดเรื่องของยายเด็กนั่นด้วยวะ“เฮ้ย! เด็กเลี้ยงมึงหรือเปล่าวะ” “นั่นมันมึง ไม่ใช่กู กูไม่เคยเลี้ยงเด็ก กูไม่ชอบเด็ก”มาเฟียหน้าตายสวนกลับทันควัน“งั้นก็เป็นอดีตคู่ควง”“จะต้องให้ย้ำอีกกี่หน ว่ากูไม่ชอบเด็ก ไม่เหมือนมึงที่ชอบพรากผู้เยาว์”คราวนี้คนโดนไล่ต้อนเริ่มกดเสียงต่ำ ส่วนคนถูกหลอกด่าสองดอกติดๆ ทำเพียงไหวไหล่ไม่ยี่หระ“ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมมึงมองเขา ‘ต
Baca selengkapnya
เหมือนจะเคย...(100%)
บูรณิมาไม่รู้ว่าตนไปได้รอยแผลเป็นดังกล่าวมาได้อย่างไร โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นมันเหมือนเป็นรอยผ่าตัดอะไรสักอย่าง แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก อีกทั้งไม่เคยได้มีโอกาสปริปากสอบถามหมอ เพราะแม่บอกว่าหมอที่รักษาเธอในตอนนั้นได้ย้ายไปประจำที่โรงพยาบาลต่างจังหวัดแล้ว และแม่ก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่ารอยแผลเป็นทั้งหมดนั้นเป็นผลพวงมาจากอุบัติเหตุร้ายแรงที่เธอประสบ ซึ่งบูรณิมาก็ไม่มีข้อโต้แย้ง เนื่องจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้เธอแค่ปางตาย แต่ยังส่งผลให้ความทรงจำบางช่วงขาดหายไปด้วย หลังจากกลับมาเดินเหินได้ตามปกติ บูรณิมาก็ตัดสินใจไปสักลายดอกทานตะวัน ให้มองว่าออกแนวอาร์ตๆ ดูไม่น่าเกลียด และไม่แสลงใจอย่างที่รู้สึกอยู่ลึกๆ ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่พิลึกชวนสงสัยเอามากๆ แต่เธอก็มิอาจรู้ว่าต้นตอของไอ้ความรู้สึกที่ว่าคืออะไรกันแน่ ครั้นบูรณิมาก้าวออกมาจากหลังที่กั้นในสภาพมิดชิดในนาทีต่อมา สาวน้อยก็ต้องเม้มปากแน่น เมื่ออีตาลุงบ้านั่นยังไม่ไปไหน หนำซ้ำยังมีหน้าหันมาจ้องเธอเขม็ง “คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง?” เจ้าของพวงแก้มแดงเรื่อเอ่ยถามเสียงแข็งๆ ขณะหรี่ตาจ้องหน้าเขาไม่ลดละ ท่าทางเอาเรื่องของ
Baca selengkapnya
อยู่ๆ ก็เป็นแม่ซะงั้น (25%)
‘แม่จ๋า…แม่…แม่บี๋จ๋า…’เสียงออดอ้อนแกมเรียกร้องความสนใจ ทำให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาปั่นต้นฉบับหัวฟูอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กสะดุดกึก มือที่รัวแป้นคีย์บอร์ดเพราะสมองกำลังแล่นฉิวพลันชะงักไปชั่วขณะ ‘เฮ้อ…’บูรณิมา กิตศิลปาจารย์ สาวน้อยหน้าใส วัยยี่สิบสาม เจ้าของส่วนสูงน่ารักร้อยห้าสิบห้าเซ็นติเมตร เรือนร่างอวบอิ่ม แก้มป่อง ขาวโอโม่ หน้าอกและสะโพกสะบึมเกินตัว จนเจ้าตัวมองว่าน่าอาย เธอพ่นลมหายใจออกมาด้วยความระอาแกมเหนื่อยใจ เงยหน้าขึ้น ถอดแว่นกรองแสงวางไว้ข้างโน้ตบุ๊กบนโต๊ะญี่ปุ่น ขยับตัวหันไปนั่งเผชิญหน้ากับร่างอ้วนจ้ำม่ำของวิญญาณเด็กผู้หญิงวัยประมาณสี่ขวบ ไม่ก็ห้าขวบ หรือหกขวบ ก่อนจะเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ ‘จะต้องให้บอกอีกกี่ครั้งหือ ว่าพี่ไม่ใช่แม่ของหนู’ อย่าว่าแต่ลูกเลย แฟนสักคนในชีวิตเธอยังไม่เคยมี ‘ช่ายยยยยย…’หนูน้อยทำปากยื่นเถียงกลับ ‘ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ใช่’‘ช่าย แม่บี๋ เป็นแม่หนู’วิญญาณเด็กหญิงตาแป๋วแก้มป่องยังคงยืนยันคำเดิมอย่างดื้อดึงจนน่าดึงแก้มย้วยๆ นั่นให้หลุดติดมือ จากนั้นตัวแสบก็โผเข้ากอดเธอ แล้วลดแก้มกลมๆ ลงมาถูแขนเรียวอย่างออดอ้
Baca selengkapnya
อยู่ๆ ก็เป็นแม่ซะงั้น (50%)
‘นี่อย่าเพิ่งไปสิ! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!’ ร่างอวบอิ่มสะดุ้งเฮือก ตื่นจากห้วงฝันด้วยสภาพใบหน้าชื้นเหงื่อ ลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมิด ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก แล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ความฝันพิลึกพิลั่นแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ตรงข้ามมันเกิดขึ้นบ่อยมาก แต่เธอไม่เคยชินสักครั้ง เมื่อตัวเองต้องกลายมาเป็นหนึ่งในตัวละครหลักของความฝัน หลังจากฟื้นคืนสติจากการประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสตอนอายุเกือบย่างยี่สิบ บูรณิมาก็ฝันประหลาดในลักษณะเดิมซ้ำๆ ตอนแรกเลือนลาง แต่นานวันยิ่งชัดเจนมากขึ้น ที่น่าพิลึก และสุดแสนจะน่าอาย ก็คือผีน้อยในฝันของเธอตนนั้นจะทึกทักว่าเธอคือแม่ตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่ปรากฏในความฝันจวบจนกระทั่งถึงปัจจุบันอีกฝ่ายก็ยังพร่ำบอกว่าเธอคือแม่ ต่อให้จะไล่ จะขอร้องไม่ให้ตามรังควาน จนถึงขั้นยกมือไหว้ ผีเด็กก็ยังตามวอแวไม่เลิก แรกๆ เธอจิตตกหนักมากจนถึงขั้นไปหาหมอดู ไปบูชาของดีจากวัดดังๆ เพื่อหวังจะขับไล่ผีเด็กไปให้พ้นๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่กลัวอะไรเลยสักอย่าง ไม่ยอมไปผุดไปเกิด แถมยังมาหาเธอบ่อยขึ้นไปอีก แต่ที่น่าตกใจสุดก็คงเป็นการมาของผีน้อยในค่ำคืนนี้ มันต่างออกไป
Baca selengkapnya
อยู่ๆ ก็เป็นแม่ซะงั้น (75%)
ทั้งที่จริงๆ แล้วความทรงจำของเธอควรจะขาดหายไปแค่ช่วงที่ประสบอุบัติเหตุเท่านั้น แต่น่าแปลกที่เธอดันจำเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะประสบอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นเวลาหลายเดือนไม่ได้ด้วย ช่วงเวลาเหล่านั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้างเธอไม่มีทางรู้เลย ต่อให้จะเพียรถามพ่อแม่กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยได้ความกระจ่างแจ้งเสียที เพราะทุกครั้งที่เธอเอ่ยปากถามพ่อกับแม่ก็จะตอบแค่ว่ามันไม่มีอะไรมากไปกว่าที่พวกท่านเล่าให้ฟัง ซึ่งบูรณิมาก็ไม่ได้แย้งอะไร แต่ลึกๆ ในใจกลับค้านว่ามันต้องมีอะไรมากไปกว่านั้น และความลับนั้นอาจเป็นสิ่งที่พ่อกับแม่ไม่อยากให้เธอล่วงรู้ก็เป็นได้ อีกทั้งนึกยังไงก็นึกไม่ออก ว่าชีวิตตัวเองไปเชื่อมโยงกับผีน้อยตนนั้นได้อย่างไร แต่ก็คิดว่ามันน่าจะมีความเกี่ยวเนื่องอะไรกันสักอย่าง ไม่งั้นเธอคงไม่ฝันถึงผีเด็กหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน แต่ก็น่าแปลกเอามากๆ หากว่าวิญญาณเด็กจะเป็นลูกของเธอจริงๆ ตอนนั้นเธอเพิ่งจะเข้ามหา’ลัย ยังโสดสนิท ไม่เคยมีแฟน แล้วเธอจะมีลูกได้ยังไง ตอนแรกคิดว่าเป็นวิญญาณเร่ร่อน ไม่ก็มีผีเด็กคอยตามขอส่วนบุญ แต่ไม่ว่าจะไปดูดวง ไปทำบุญอุทิศส่วนกุศล หรือไปหาพระ กี่ครั้งต
Baca selengkapnya
อยู่ๆ ก็เป็นแม่ซะงั้น (100%)
“บี๋ไม่อยากได้เขาจริงเหรอ?”“แม่!”คราวนี้เธอถึงกับหลุดอุทานตาโต เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลั่นวาจาออกมาแบบนั้นนี่แม่ของเธอกำลังคิดอะไรกันแน่!“ผู้ชายคนนั้นอาจเป็นพ่อของลูกบี๋ในอนาคตจริงๆ ก็ได้”“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ บี๋ไม่มีทางทำเรื่องผิดศีลธรรมแน่”บูรณิมาเอ่ยปฏิเสธอย่างหนักแน่น เพราะผู้ชายคนนั้นมีครอบครัวแล้ว ฉะนั้นเธอจึงไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะนึกถึงเขา ไม่ว่าจะในแง่มุมไหนทั้งสิ้น จริงๆ เธอไม่ควรจะนำเอาบุรุษที่มีภรรยาแล้วมามโนเป็นพระเอกนิยายของตัวเองเสียด้วยซ้ำ หากว่าไม่หลวมตัวตามคำเว้าวอนของศรีจิตตราก็คงไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจมากมายถึงเพียงนี้ “แค่ไม่มีเมียเขา ทุกอย่างมันก็จะกลายเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว…จริงไหม?” ท้ายน้ำเสียงของแม่กดลึกชวนใจสะท้านชอบกล “ไม่ค่ะ ยังไงมันก็ไม่ถูกต้อง”แค่คิดก็ผิดแล้วผิดมากๆผิดอย่างมหันต์ “แต่อะไรที่มันเป็นของเรา ยังไงมันก็ต้องเป็นของเราอยู่วันยังค่ำ”แม่ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งงงไปใหญ่ แล้วบูรณิมาก็นึกเอะใจอะไรบางอย่าง“ยิ่งแม่พูดอย่างนี้ บี๋ยิ่งสงสัยว่าแม่มีอะไรปิดบังบี๋อยู่ หรือตอนที่บี๋ความจำเสื่อมมีผู้ชายคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง” คราวนี้เธอเอ
Baca selengkapnya
แค่บังเอิญหรือโชคชะตา (25%)
พระเอกนิยายของเธอก็คือ จักรพรรดิ มหาฤทธิไกรฤกษ์ อภิมหาเศรษฐีหนุ่มมาดเข้ม บุคลิกนิ่งๆ น่าเกรงขาม พอๆ กับน่าหวาดหวั่น เพราะไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกผ่านทางสีหน้าเรียบสนิท และสายตาเย็นชาคู่นั้นได้ บุรุษวัยสามสิบเก้าปีที่สาวๆ ทั้งประเทศต่างคลั่งไคล้ และยกให้เป็นสามีแห่งชาติ ถึงแม้ว่าจะแต่งงานมีลูกแล้ว แต่ความฮอตของเขาก็ไม่เคยลดน้อยถอยลง เพราะเป็นผู้ชายที่มีเซ็กซ์แอพพีล และดาเมจทำลายล้างหัวใจสาวน้อยใหญ่สูงมาก แค่สายตาลึกลับน่าค้นหาคู่นั้นก็ทำให้สาวๆ อ่อนระทวยไปตามๆ กัน อันนี้ไม่ใช่เธอให้นิยามขึ้นมาเองนะ แต่เป็นบรรดาสาวๆ ทั่วทั้งประเทศต่างพร้อมใจโหวตให้เขาเป็นหนุ่มฮอตแห่งปีห้าปีซ้อน เรียกได้ว่าคลั่งเขาหนักชนิดไม่เห็นหัวเมียเขากันเลยทีเดียว การันตีได้จากกระแสความนิยมชมชอบในตัวเขาจากแฟนคลับนิยายของเธอ ที่พอรู้ว่าเธอหยิบยกเอาเขามาเป็นอิมเมจพระเอกนิยายต่างพากันกรี๊ดและหวีดหนักมาก ชนิดที่ว่าพูดกันสามวันสามคืนไม่จบ ต่างลงความเห็นตรงกันว่าเขานี่แหละคือพระเอกนิยายชัดๆ แบบว่าถอดแบบกันมาเด๊ะๆ ทั้งนิสัยและหน้าตา คลั่งหนักมากถึงขนาดพากันตั้งกลุ่มเม้าท์มอยเรื่องพระเอกนิยายของเธอแบบจริงจัง
Baca selengkapnya
แค่บังเอิญหรือโชคชะตา (50%)
แหงดิ ก็เขาไม่ได้รักเมียเขาไม่ใช่เหรอ วิ้ววววว งั้นเราก็มีหวังอะดี๊เม้นท์อย่างไวไม่พอ ยังส่งสติ๊กเกอร์ดี๊ด๊าน่าหมั่นไส้มาอีก ช่ายยยยยเอ้า…พวกเรามาต่อคิวกรอกไปสมัคร 55555 หยุดมโนเถอะ ฉันว่าไม่มีใครเขาเอาพวกหล่อนหรอกย่ะคราวนี้เป็นทีของป้ากรรณิการ์ที่ตอกหน้าชะนีน้อยทั้งหลายจนหงายเงิบ เขาก็ไม่เอาป้าเหมือนกันนั่นแหละจ้า ระดับป้าไม่มีผัวก็ฟินได้จ้ะหลานๆพู่นแล่ว บู้ยวะ ป้ากันเจ้าซ่อยจะของตี้ภาษาอีสานก็มา จากศจี สาวติสต์ผู้ชอบซุ่มดูเขาคุยกันอยู่เงียบๆ นานๆ ถึงจะโผล่หัวมาทีเฮ้ยๆๆๆ พวกเรา เซเลบมา กราบแบบย่อสามครั้ง พร้อมกันค่าแล้วน้องศรีก็แซวคนที่เพิ่งโผล่มาเม้นท์ไปหนึ่งดอก เซเลบที่ว่าก็คือศจีสาวติสต์ผู้มีโลกส่วนตัวสูงกว่าต้นตาลนั่นแหละ สูเว้าหยังกันสู พิมพ์ภาษาไทยดู้ กูบ่รู้เรื่องคนที่ทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาอีสาน แต่ดันพิมพ์ภาษาอีสานมาทั้งดุ้นซะงั้นก็เม้าท์เรื่องป้ากันช่วยตัวเองไงนังศจีศรีดงกล้วยตบปากตัวเองเท่าอายุ บังอาจมาว่าป้ากันของช้าน ระดับป้าช็อปตุ๊กตาผัวเทพเว้ยเอ้า…คุยกันดีๆ อย่าเพิ่งตีกัน นั่นดิ ป้ากันมีไว้เคารพสักการะนะเว้ย อย่าไปว่าแกรรรรรร เหมือนจะเข้าข้างป
Baca selengkapnya
แค่บังเอิญหรือโชคชะตา (75%)
“จะว่าไปฉันก็งงกับแกเหมือนกันนะ กินทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นทั้งของคาวของหวาน ขนม นม เนย ชานมไข่มุก แต่ทำไมแกไม่อ้วนยะ หรือว่าไอ้ที่กินๆ ไปน่ะ แกเอาไปสะสมไว้ที่นมบึ้มๆ กับสะโพกดินระเบิดของแกหมด”“ไม่อ้วนอะไรล่ะ บี๋ทั้งเตี้ยทั้งตัน น้ำหนักขึ้น จนจะได้ลดความอ้วนอยู่แล้วเนี่ย”“ว้าย! ฉันขอสั่งห้ามหล่อน ว่าห้ามลดความอ้วนเด็ดขาดเลยนะ หุ่นแบบนี้แหละที่ผู้ชายคลั่งนักคลั่งหนา มองทีน้ำลายแทบหก อกเป็นอก เอวเป็นเอว เนื้อนุ่มนิ่มจับตรงไหนก็น่าฟัดไปหมด แถมยังก้นเด้งงอนสวย ถ้ามีผัวล่ะแกเอ๊ย ไม่ได้ออกจากห้องนอน และไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่นังหนู” คำวิจารณ์ห่ามๆ ทำให้คนที่คิดว่าตัวเองอ้วนมาตลอดหน้าร้อนฉ่า“พี่จ๋าก็พูดเกินไป”“ไม่เกินไปเลยสักนิด ไม่เชื่อแกลองหาผัวดูดิ พนันกันเลยว่าเขาจะหลงแกหัวปักหัวปำ และที่สำคัญเขาจะยกซดแกไม่ต่ำกว่าวันละสามครั้งหลังอาหาร วุ้ย! พูดแล้วฉันล่ะอิจฉา อยากเกิดเป็นชะนีมีมดลูกบ้างจัง” “เอ่อ…บี๋ว่าเราคุยเรื่องงานกันดีไหมคะ” เจ้าของพวงแก้มแดงก่ำชวนเบี่ยงประเด็น เพราะยิ่งฟังอีกฝ่ายพูดมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งนึกกระดายอายเป็นทบทวี จนอยากจะลดน้ำหนักให้ได้วันนี้พรุ่งนี้ แต่ติด
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status