4

ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ใบข้าวสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงอาการผิดปกติในร่างกาย เธอร้อนผ่าวและรับรู้ได้ถึงความปรารถนาอันรุนแรงที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน น่าอายนัก... จู่ๆ ก็มีอารมณ์กำหนัดเช่นนี้

“ข้าว เราเองนะ แก้วกัลยา เปิดประตูให้เราหน่อย”

“จ้ะ” ใบข้าวเดินไปปลดล็อกประตูให้เพื่อนรัก

“ข้าวจะนอนแล้วเหรอ” แก้วกัลยาแกล้งถาม

“กำลังจะนอนจ้ะ” ใบข้าวตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ไปคุยกับพี่ชายเราหน่อยสิ พี่กริชบอกว่าอยากคุยกับข้าวเรื่องงานพรุ่งนี้น่ะจ้ะ” คนคิดแผนการพูดเสียงหวาน รีบดึงแขนเพื่อนให้เดินออกมาจากห้อง

“เอ่อ... จ้ะ” อยากจะปฏิเสธ แต่คิดว่าถ้าอิดออดกริชอาจจะไม่ชอบ เรื่องงานสำคัญที่สุดกับเธอในเวลานี้ คุยกันแป๊บเดียวน่าจะไม่เป็นไร

“ไปเลยจ้ะ พี่กริชรออยู่” แก้วกัลยาดันแผ่นหลังของเพื่อนให้เดินไปที่ห้องพี่ชาย ก่อนจะเคาะประตูห้องของกริชสามครั้ง

“มีอะไร” กริชเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ร่างกายปรารถนาอยากจะร่วมรักกับใครสักคนนักในเวลานี้

“ข้าวอยากมาคุยเรื่องงานน่ะค่ะ พี่กริชคุยกับข้าวไปก่อนนะคะ น้องไปก่อน ง่วงนอนเหลือเกินแล้ว” แก้วกัลยาดันเพื่อนรักเข้าไปในห้องพี่ชาย ก่อนจะล็อกประตูห้องด้านนอกอย่างแน่นหนา

“แก้ว แก้ว เปิดประตูก่อน” ใบข้าวดึงประตูเปิดแต่ดันเปิดไม่ออก เธอตบประตูรัวๆ เธอหันมามองกริชด้วยใบหน้าแดงก่ำ ถ้าขืนยังอยู่ในห้อง     กับกริชนานกว่านี้ เธอต้องทำอะไรน่าอายกับเขาแน่ๆ

“พี่ไม่ไหวแล้วครับ” กริชช้อนอุ้มร่างของเพื่อนน้องสาวพาไปยังเตียงนอนกว้าง น้ำเสียงของเขาแหบพร่ายามสัมผัสเนื้อตัวหอมกรุ่นของวัยสาว

“พี่กริชจะ... จะทำอะไรคะ”

“พี่ไม่ไหวแล้วครับ” กริชกดร่างสูงเพรียวไปบนเรือนร่างหอมกรุ่น ตะโบมจูบอย่างบ้าคลั่ง เขาปวดไปหมดทั้งลำกาย ถ้าไม่ได้เธอตอนนี้เขาต้องขาดใจตายแน่ๆ

“อ๊า... พี่กริช ขา” ใบข้าวครวญครางไม่เป็นภาษายามที่พี่ชายเพื่อนโถมกายเข้ามาหาเพื่อแนบชิดสนิทเนื้อ เขาบดจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม แม้อยากปฏิเสธ แต่ใจเอนเอียงหลงรักเขาไปแล้วจะให้ทำยังไงได้

“พี่กริช” เธอครางเมื่อเขากระชากเสื้อผ้าของเธอออกจากกาย บดจูบปากร้อนชื้นไปกับเนื้อตัวเปลือยเปล่า เขาซุกซบไปหาอย่างถ้วนทั่ว ถามว่าเธออยากปฏิเสธไหม ไม่มีคำนั้นอยู่เลย ทั้งกายทั้งใจในเวลานี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น

กริชไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาบรรเลงเพลงรักอย่างเร่าร้อนรุนแรง มันดุดันยามผลักดันร่างแข็งแกร่งเข้าไปในซอกทางรัก ความเจ็บแปลบมาเยือนแต่ไม่ได้ทำให้เธอหนี กลับหยัดกายขึ้นไปหาเขาอย่างเร่าร้อน เขากดกระแทกลงมาหาซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดจนถึงรุ่งสาง

ใบข้าวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด เธอกะพริบตาปริบๆ นึกลำดับเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วหน้าแดง พอขยับก็ต้องซี้ดปากด้วยความเจ็บแปลบกลางลำตัวอย่างที่สุด

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงคนที่นอนอยู่เคียงข้างทำให้เธอหันไปมอง ใบหน้าแดงขึ้นสีเรื่อหนักกว่าเดิม

“พี่กริช” เรียกเขาด้วยน้ำเสียงตกใจ ดึงผ้าห่มมาคลุมกาย กริชเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เมื่อคืนเขากับเธอจัดหนักกันทั้งคืน

“พี่ขอโทษ”

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นความผิดพลาด” เธอบอกเขาเสียงเบาหวิว

“คงต้องจัดการกับยายตัวแสบ” กริชขยับแต่ยังไม่ลงจากเตียง มองร่างที่ขยับไปอีกฟากหนึ่งของเตียงด้วยสายตาอ่อนโยน

“คือพวกเราโดนวางยาแน่ๆ” เขาพยายามนึกคำพูดไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจเธอนัก

“ค่ะ” เธอรับคำ ไม่รู้จะพูดอะไรดี ยิ่งเธอไม่โวยวายไม่เรียกร้องก็ยิ่งทำให้กริชอยากรับผิดชอบ

“ถ้าแก้วท้องพี่จะรับผิดชอบนะครับ”

ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจชะมัด เขาอยากรับผิดชอบก็เมื่อเธอท้องเท่านั้น แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ เขาไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

กริชอยากตบกบาลตัวเองนัก เขาน่าจะพูดให้เธอรู้สึกดีกว่านี้ แต่กลัวเธอหาว่าเขาเผด็จการ รวบรัดอยากได้เธอมาครอบครองอีก เขาแฟร์ๆ ต้องดูก่อนว่าเธอยินยอมพร้อมใจไหม ถ้าเธอไม่ต้องการ เขาไปบีบบังคับเธอก็คงจะไม่ชอบ เรื่องรับผิดชอบก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว แต่ดันหาคำพูดดีๆ ไม่ได้

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ข้าวคงไม่ท้องเพราะประจำเดือนเพิ่งหมดไปน่ะค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว กริชหรี่ตามองเพื่อนน้องสาว เขารู้สึกหงุดหงิดใจโดยไม่ทราบสาเหตุ อยากให้เธอพูดสักคำว่าอยากให้เขารับผิดชอบ เขาหยั่งเชิงเพราะกลัวเธอปฏิเสธนี่แหละ คนไม่เคยกล้าจีบตรงๆ อยากรู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ถึงไม่ท้องก็เสียจิ้นให้พี่นะ” เขายังพูดต่อ เธอทำท่าเหมือนจะฟันเขาแล้วทิ้งเสียอย่างนั้น เธอเสียหายแทนที่จะเรียกร้อง กลับเฉยเสีย เขาเสียอีก  กลับรู้สึกร้อนรนอยากจะรับผิดชอบเหลือเกิน

“ช่างเถอะค่ะ” ใบข้าวพูดแล้วเผลอกัดปากตัวเองเบาๆ อายแสนอายที่ต้องมาอยู่กับเขาในลักษณะนี้ กริชยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด ว่ากันตรงๆ เขาแอบมีใจให้เพื่อนของน้องสาวคนนี้มานานแล้ว เพราะไม่อยากรบกวนการเรียนของเธอ จึงไม่เคยเปิดเผยให้เธอได้รู้ แต่เขาก็แสดงออกเรื่อยมาว่าเขาชอบเธอ ใบข้าวไม่รู้หรือไงนะ เธอก็ทำเหมือนมีใจให้เขานี่นา

“แสดงว่าเป็นคนง่ายๆ ไม่ได้คิดอะไร มีเซ็กซ์กันแล้วก็เฉยๆ อย่างนั้นเหรอ” เขาถามเธอเสียงเข้มเหมือนโกรธ ใบข้าวค่อยๆ เหลือบสายตามอง ก่อนจะหลบวูบ

“ไม่ใช่นะคะ”

“แล้วยังไง” เขาถามอีก

“ก็มันเป็นอุบัติเหตุ ข้าวแค่ไม่อยากให้พี่กริชต้องมารับผิดชอบ ไม่อยากให้ลำบากใจน่ะค่ะ”

“รู้ได้ยังไงว่าลำบากใจ”

“ก็เอ่อ... ไม่ทราบสิคะ ข้าวคิดว่าพี่กริชคงไม่ชอบให้ใครทำแบบนี้”

“สรุปว่าคิดหรือไม่คิด” เขาขยับเข้าไปหา เธอหนีแต่เขาคว้าเอวบางเอาไว้ ร่างกายเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแนบชิดเข้าหากัน ใบข้าวหน้าแดงก่ำ เธอดันแผ่นอกของเขาเอาไว้

“คิดอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่นๆ

“คิดจะให้พี่รับผิดชอบไหม”

“ถ้าพี่กริชลำบากใจ”

“รู้ดีจริงนะว่าพี่ลำบากใจ”

“เอ่อ...” เธออึกๆ อักๆ เขาขยับใบหน้าเข้ามาหา

“เจ็บมากไหม” จู่ๆ เขาก็ถามคำถามที่ทำเอาเธอหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู

“เอ่อ...” เธอเป็นโรคติดอ่างเพราะเขารุกหนักมาก เอาแต่หลบหน้าหลบตา ในขณะที่เขาลูบสะโพกของเธอเบาๆ ด้วยความรัญจวน

“ถามว่าเจ็บมากไหม”

“เจ็บค่ะ” เธอตอบออกไป หน้าแดงหนักกว่าเดิม เขาแนบชิดเข้ามาอีก  ทำเอาเธอตัวสั่นระริก

“มากไหม” เขากระซิบถาม แทะเล็มริมฝีปากกับซอกคอหอมกรุ่น

“พี่กริชคะ คือว่าข้าวอยากอาบน้ำน่ะค่ะ” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“ก็ดีนะ พี่ก็เหนียวตัว เดี๋ยวไปอาบน้ำกัน จะได้จัดการกับยายตัวแสบด้วย” เขาหมายถึงน้องสาวที่ทำให้เขาต้องได้เมียแบบกะทันหันแบบนี้ แต่ลึกๆ   ก็นึกขอบใจยายตัวแสบอยู่เหมือนกัน

“ข้าวอยากไปอาบน้ำที่ห้องน่ะค่ะ” เธอก้มงุด จะให้เธอไปอาบน้ำกับเขาเหรอ ไม่เอาหรอก

“อาบที่นี่จะเป็นอะไรไหม” เขารั้งเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้หนีไปไหนได้