2

“คนที่แม่จะจัดการก่อนใครคือกริช ชอบตามใจน้อง สอนน้องให้เป็นลิงทโมน น้องไม่ใช่ผู้ชายนะกริช”

“น้องอยากออกไปปั่นจักรยานเล่นบ้างครับ”

“ให้โตกว่านี้หน่อย ออกไปคนเดียวได้ยังไง อันตรายมากเลยนะ เกิดโดนคนไม่ดีจับตัวไปจะทำยังไง”

“ถ้าคุณแม่จะตีน้อง ตีผมแทนก็ได้ครับ” กริชเหลือบไปมองคนที่ยืน    เกาะขาอยู่ทางด้านหลังก็นึกสงสาร คงกลัวโดนตี แต่เวลาซนไม่ยักนึกกลัว

“แม่ตีเราแน่ วันหลังจะได้ดูน้องให้ดีๆ” กริชโดนตีจริงๆ โทษฐานที่ไม่ดูแลน้องให้ดี

หลังจากแก้วกัลยาเห็นพี่ชายคนเดียวโดนตีก็ไม่ค่อยกล้าหนีเที่ยวคนเดียวอีก นอกจากจะแอบหนีไปกับพี่ชาย ทำให้มารดาหัวหมุนไม่น้อย เพราะอยากอบรมสั่งสอนให้ลูกเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ไม่ใช่เป็นลิงทโมน กลัวโตขึ้นจะกลายเป็นทอมบอยแทนเป็นผู้หญิงนี่สิ

“สัญญาแล้วนะว่าจะแต่งงานกับพี่” คเชนทร์นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าคู่หมั้นตัวน้อยก่อนจะดึงนิ้วก้อยเล็กๆ มาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของตัวเอง ตีเนียนว่าอีกฝ่ายยินยอมพร้อมใจไปกับตน

“พี่เชนจะกลับแล้วเหรอคะ” เด็กน้อยไม่ได้รับปากแต่เอ่ยถามแทน

“ครับ พี่ต้องกลับแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่ต้องเดินทางไกล อีกนานกว่าจะได้เจอกัน ต้องคิดถึงพี่ด้วยนะ”

“หนูจะคิดถึงพี่เชนค่ะ” เด็กน้อยยิ้มยิงฟันส่งไปให้ ก่อนจะยืนส่งพี่ชาย ใจดีที่หน้าบ้านขึ้นรถ เพราะอีกฝ่ายต้องเดินทางกลับวันนี้หลังจากมาเยี่ยมเยียนและพักค้างอ้างแรมอยู่ที่บ้านบิดามารดาของเธอหลายวัน

“ยายตัวเล็กนี่โตขึ้นหัวกระไดบ้านต้องไม่แห้งแน่ๆ เลยครับคุณแม่” กริชโยกศีรษะน้องสาวก่อนจะพูดขำๆ

“คงจะมีเด็กผู้ชายตามมาแกล้งกลับน่ะสิไม่ว่า” คุณนาราค้อนให้ลูกชายตัวดี แก้วกัลยาเรียบร้อยเสียที่ไหน ได้ทีก็แกล้งกลับอย่างเจ็บแสบเหมือนกัน ไม่เคยยอมใครเลยจริงๆ

“ถ้าใครแกล้งน้องผมจะจัดการเอง ไม่ก็สอนมวยไทยให้น้องเสียเลย”

“อกอีแป้นจะแตก ดูสิคะคุณ” นาราหันไปหาสามี

“ก็ดีนะคุณ ใครมารังแกจะได้เอาตัวรอดได้ไง”

“โอ๊ย!  ทั้งพ่อทั้งลูก ไม่พูดด้วยแล้ว ยายแก้วตามแม่มาเลย แม่จะสอนเรื่องความเป็นกุลสตรีให้ อย่าไปสนใจพ่อกับพี่เรามาก จะสอนเราให้เป็นนักมวยปล้ำหญิงเฉยเลย” ถามว่าแก้วกัลยาตั้งใจทำตามที่มารดาพูดไหมก็แอบตั้งใจเวลาอยู่ต่อหน้า พอลับหลังก็ยังแอบไปเล่นเกมกับพี่ชายอย่างเมามัน ไปยิงนกตกปลา เล่นอะไรแสบๆ เหมือนเด็กผู้ชาย นั่นทำให้แก้วกัลยาสนิทกับพี่ชายคนเดียวเป็นอันมาก และกริชก็รักน้องสาวคนเดียวมากเป็นที่สุด

หลังจากนั้นเรื่องราวของคเชนทร์ก็หายไปกับสายลม แก้วกัลยาเจริญวัยขึ้นมีความสุขกับการเป็นเด็กน้อยที่ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ ได้กินทุกอย่างที่   อยากกิน ได้เล่นทุกอย่างที่อยากเล่น ยิ่งเมื่อบิดามารดาเสียชีวิต กริชก็ยิ่ง      เป็นห่วงน้องสาวอย่างที่สุด เขาจึงทำทุกอย่างให้น้องน้อยมีความสุขมากที่สุดเท่าที่พี่คนหนึ่งจะทำได้ เพื่อทดแทนการที่น้องสาวคนเดียวสูญเสียบิดามารดาไปอย่างกะทันหัน เขาต้องเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการดูแลครอบครัวและมรดกที่บิดามารดาทิ้งเอาไว้ให้ก่อนตาย

แก้วกัลยาสอบไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ได้ เขาจึงตามไปส่งถึงที่โน่น หาหอพักดีๆ ให้และนั่นก็ทำให้เขาได้เจอกับเพื่อนรักของน้องสาว เพื่อนที่ดีคนหนึ่งที่คอยช่วยเหลือกัน

ในโลกนี้นอกจากบิดามารดาผู้ให้กำเนิด หรือญาติพี่น้องที่ดีๆ แล้วการมีเพื่อนที่ดีมีมิตรที่ดีถือว่าเป็นของขวัญล้ำค่าของชีวิต เพราะการมีครอบครัวที่ดี   ที่อบอุ่นทำให้เราเป็นคนที่ดีพร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ มีมิตรที่ดีก็จะนำพาเราไปสู่สิ่งดีๆ หรือชักนำให้ทำแต่สิ่งดีๆ กริชชื่นชมในการรู้จักคบเพื่อนของแก้วกัลยา และยังจดจำคำขอของบิดามารดาก่อนตายได้ดีไม่ลืมเลือน

พวกท่านเคยพูดว่าหากต้องตายจากไปก่อนก็อยากให้ดูแลน้องให้ดี เรียนหนังสือจนจบ ได้ทำงานที่รักและแต่งงานกับคนดีๆ ที่ท่านเคยหมั้นหมายเอาไว้ แต่ถ้าคนที่หมั้นหมายเอาไว้ไม่ดีจริง ก็แล้วแต่ว่าจะตัดสินใจเช่นไร แต่ถ้าคเชนทร์เป็นคนดีจริงๆ ก็จงทำคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับนพรัตน์และรัศมี คุณหมอใจดีที่เคยช่วยชีวิตมารดาของเขาเอาไว้ และแก้วกัลยาก็รับรู้เรื่องนี้   เป็นอย่างดี แต่เธอไม่ได้ยินดียินร้ายและเฉยเมยเมื่อเขาเอ่ยถึงคเชนทร์ เขาจึงเลิกพูดกับน้องสาวเรื่องนี้ ปล่อยให้เธอเรียนให้จบก่อน แล้วคิดจะทำอย่างไรค่อยว่ากันอีกที

การไปหาน้องสาวบ่อยๆ ทำให้เขาได้เจอกับใบข้าว สาวน้อยนิสัยดีและน่ารัก ใบข้าวเป็นคนขยัน หลังเลิกเรียนและปิดเทอมก็จะทำงานพิเศษเพราะเธอเป็นเด็กกำพร้าอาศัยอยู่ที่บ้านปรานี บ้านที่อุปการะเด็กกำพร้าเอาไว้หลายชีวิต

แม้จะรู้ดีว่าแอบชอบเธอมากเพียงใด แต่เขาก็ยังไม่กล้าจีบเพื่อนน้องสาวคนนี้อย่างจริงจัง เธอยังเรียนอยู่ เขาจึงไม่ควรทำให้เธอเสียการเรียน อยากให้มุ่งมั่นกับการเรียนมากกว่าจะมาคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ

“เพื่อนแก้วคนนี้มีผู้ชายมาจีบเยอะมากเลยนะคะพี่กริช แต่ข้าวยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ ข้าวไม่สนใจ ข้าวอยากเรียนให้จบ มีงานดีๆ ทำ ข้าวขยันและตั้งใจเรียนมากเลยค่ะพี่กริช”  แก้วกัลยาพูดให้พี่ชายฟังยิ้มๆ แม้พี่ชายจะไม่ถามแต่เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าพี่ชายคิดเช่นไรกับเพื่อนรักคนนี้ของของเธอ

เดี๋ยวเถอะ! ต่างคนต่างชอบกัน เธอจะอุ้มสมให้ได้กันเสียเลย คนคิดหัวเราะคิกคักในใจ และมีความสุขทุกครั้งที่เห็นพี่ชายส่งสายตาหวานๆ ให้เพื่อนของเธอ และเพื่อนของเธอที่ใจแข็งยิ่งกว่าหินไม่สนใจผู้ชายคนไหนกลับมีท่าทีสะเทิ้นอายทุกครั้งที่เจอกับพี่ชายสุดที่รักของเธอ

ใบข้าวมองทัศนียภาพรอบกายด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอเรียนจบแต่ยังไม่มีงานทำ เพื่อนรักอย่างแก้วกัลยาที่เรียนจบมหาวิทยาลัย   มาพร้อมกันจึงชวนเธอมาทำงานที่ไร่องุ่นของพี่ชาย

พี่ชายของแก้วกัลยาต้องการพนักงานบัญชีเพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่ง แก้วกัลยาจึงขอให้เธอมาทำงานด้วย เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เป็นแค่เด็กกำพร้าดังนั้นการจะเดินไปไหนมาไหนจึงไม่ต้องคอยกังวลสิ่งใด เธอกลับไปกราบแม่ปรานีที่อุปการะเธอเอาไว้ตั้งแต่เล็กและบอกท่านว่าจะมาทำงานที่ภาคเหนือ ท่านก็ยินดีที่เธอเรียนจบมีงานทำ ใบข้าวคิดว่าหากได้เงินเดือนก็จะส่งเสียกลับไปที่บ้านปรานีเพื่อช่วยเหลือน้องๆ ที่กำพร้าและช่วยเหลือแม่ปรานีอีกแรงหนึ่ง

อีกเหตุผลหนึ่งเพราะเธอแอบหลงรักพี่ชายเพื่อนมาช้านาน ตั้งแต่รู้จักกันเมื่อหลายปีก่อนตอนที่กริชเดินทางไปเยี่ยมเยียนแก้วกัลยา หลังจากนั้นมาเธอก็ละเมอเพ้อพกถึงเขาแทบจะทุกวัน มีผู้ชายมาจีบเธอก็ไม่เคยนึกชอบใครสักคนเดียว

“ถึงแล้วจ้ะ” เสียงของแก้วกัลยาทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิด มองบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ลงมาได้แล้วจ้ะ พี่กริชไปไหนนะ ไม่เห็นออกมารับเลย” แก้วกัลยาบ่นเบาๆ กับแม่บ้านวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับ

“พ่อเลี้ยงเข้าไร่ค่ะคุณหนู” สมรรายงานเจ้านายสาว แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าบ้าน เสียงม้าที่ควบเข้ามาใกล้เรียกความสนใจของคนที่ยืนคุยกันอยู่ในทันที

ร่างของพ่อเลี้ยงกริชวัยสามสิบห้าปีนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบข้าวเห็นแล้วแอบยิ้มเมื่อเห็นเขา พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบลงมาจากหลังม้ายิ้มกว้างให้น้องสาวและเพื่อนน้องสาว

“พี่กริชมาช้า” แก้วกัลยาทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชาย

“พี่รีบสุดๆ แล้วนะ” เขาโยกศีรษะน้องสาวไปมาอย่างเอ็นดู หลังจากให้คนงานพาม้าไปผูกที่คอก

“แก้วพาข้าวมาตามสัญญาแล้วนะคะ ที่คุยกันไว้เมื่อวันก่อนไงคะ พี่กริชบอกว่าตอนนี้กำลังขาดพนักงานบัญชีอยู่ เพื่อนของแก้วทำงานเก่งนะ”

แก้วกัลยาบอกพี่ชายว่าเรียนจบแล้วอยากจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ เป็นของตัวเองอยู่ใกล้พี่ชาย ส่วนใบข้าวนั้นก็อยากหางานทำเพื่อจะได้มีเงินส่งเสียบ้านปรานี เธอจึงฝากฝังเพื่อนให้ทำงานกับพี่ชาย เพราะถ้าให้มาช่วยทำงานร้านกาแฟ เธอเองก็คงไม่ได้กำไรอะไรมากมาย แค่อยากเปิดขายแก้เบื่อไปเท่านั้นเอง วันหนึ่งอาจจะมีลูกค้าสักคนสองคนเธอก็พอใจแล้ว ด้วยว่าครอบครัวไม่ได้ลำบากยากจน ถึงเธอไม่ทำงานอะไรก็มีเงินใช้ไปทั้งชาติ พี่ชายยังเคยพูดว่ากลับมาอยู่บ้านทำกับข้าวให้กินก็พอแล้ว แต่เธอก็อยากมีอะไร เป็นของตัวเองบ้าง ไม่อยากแบมือขอแต่เงินพี่ชายเพียงอย่างเดียว