1 อยู่ร่วมกัน

เด็กหญิงผมเปียใบหน้าน่ารักสมวัยสีหน้าไม่ค่อยดีนักเมื่อได้ยินว่าบิดาของตัวเองพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในบ้าน สภาพมอมแมมไม่ต่างอะไรจากเด็กข้างถนน เด็กหญิงนันท์ลินีไม่ค่อยชอบใจนัก เธอต้องการเป็นจุดศูนย์รวมของความรักของคนทั้งบ้าน ไม่ได้ต้องการมีพี่น้องหรือสมาชิกอื่นใด เพิ่มเข้ามาในครอบครัวอีก

“น้องอันทำไมทำหน้าแบบนั้นละคะ” สาวิตรี ผู้เป็นมารดาเห็นหน้าของบุตรสาวบึ้งตึงจึงเข้าไปปลอบประโลม

“ไอ้เด็กนั่นเป็นใครคะ” เธอรู้อยู่แล้วว่ามารดาจะต้องถามคำถามนี้

“เด็กนั่น!! ทำไมน้องอันพูดไม่เพราะเลยล่ะคะ” ผู้เป็นมารดาดุ เธอจำได้ว่าไม่เคยสอนให้เด็กหญิงมีนิสัยเช่นนี้

“แล้วมันเป็นใครล่ะคะคุณแม่” นันท์ลินียังคงรอคำตอบจากปากของมารดา

สาวิตรีถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ที่เด็กหญิงตัวน้อยมีท่าทางเช่นนั้น คงเป็นเพราะเธอตามใจบุตรสาวมากจนเกินไป เพราะในอดีตกว่าที่เธอจะตั้งครรภ์นันท์ลินี ก็ใช้เวลาเฝ้ารออยู่หลายปี เมื่อเด็กหญิงถือกำเนิดขึ้นมา ทั้งครอบครัวเลยค่อนข้างตามใจ

แม้จะรู้ว่าในอนาคตเด็กหญิงจะต้องเสียคนอย่างแน่ ๆ แต่ทั้งผู้เป็นบิดาและมารดายามเมื่อเห็นน้ำตาของเด็กหญิง ทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อน

“ใจเย็น ๆ นะคะน้องอัน” สาวิตรีพยายามทำให้บุตรสาวใจเย็นลง และเริ่มอธิบายถึงที่มาที่ไปของเด็กชายคนดังกล่าว “คนนี้พี่น้ำค่ะ เป็นลูกชายของเพื่อนคุณพ่อคุณแม่เอง เพราะที่บ้านพี่น้ำเกิดเรื่อง คุณพ่อคุณแม่เคยรับปากเอาไว้ว่า ถ้าทั้งสองคนเป็นอะไรไป จะรับพี่น้ำมาอยู่ด้วย และต่อไปนี้...”

“ไม่เอา ที่บ้านนี้ต้องมีอันเป็นเด็กคนเดียวเท่านั้น” ผู้เป็นมารดายังไม่ทันจะพูดจบเด็กหญิงนันท์ลินีก็พูดแทรกเข้ามา

“ฟังก่อนสิคะ” สาวิตรีพยายามใจเย็นกับบุตรสาว

“ไม่เอา อันไม่ฟัง” เด็กหญิงเอามือปิดหู จนกระทั่งเห็นบิดาเดินตามเข้ามาในบ้าน เธอจึงเดินไปหาบิดาแทน “คุณพ่อคะ คุณแม่บอกว่าจะเลี้ยงไอ้เด็กมอมแมมนั่น อันไม่ยอมนะ อันอยากเป็นเด็กคนเดียวในบ้านค่ะ” เธอรู้ว่าบิดาตามใจเธอ ไม่ว่าจะขอร้องอะไรเขาก็พร้อมจะรับฟัง

สีหน้าของนพดลดูลำบากใจ

“น้องอัน ฟังพ่อนะครับ” ร่างสูงของผู้เป็นบิดานั่งคุกเข่าลงกับพื้น และจับหัวไหล่ของเด็กหญิงเอาไว้ “ต่อไปนี้พี่น้ำจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา คุณพ่อกับคุณแม่จะยังรักน้องอันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พี่น้ำก็จะรักน้องอันด้วยเหมือนกัน”

เด็กหญิงเบะปากทำท่าจะร้องไห้ สายตามองไปยังเด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ สภาพแบบนั้นน่ะเหรอจะมาเป็นพี่ชายของเธอ

“ไม่....อันไม่ยอม” เด็กหญิงเริ่มหลั่งน้ำตา น้ำตาของเธอได้ผลทุกครั้ง

เด็กชายชลาธิปเห็นสีหน้าและท่าทางของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แล้วก็รู้สึกโกรธ แต่ก็ต้องอดทนอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ อย่างไรเขาก็เป็นผู้มาขออาศัย และคุณน้าทั้งสองคนก็เป็นผู้มีพระคุณของเขา อีกอย่างทั้งบิดาและมารดาของตนเองนั้นก่อนที่จะจากไปยังกำชับให้เขา ซาบซึ้งในบุญคุณของคุณน้าอย่างที่สุด

เขาจึงต้องอดทนอดกลั้นต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ที่แสดงออกมาจากใบหน้าของเด็กหญิงที่ใบหน้าน่ารักนั่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เด็กชายเชื่อว่าถ้าเขาไม่ไปยุ่งกับเธอ เธอก็คงจะไม่ยุ่งกับเขา ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้อย่างเจียมตัว

“คุณน้าครับ ผมไปอยู่ที่บ้านข้างหลังก็ได้” ตอนที่เดินสำรวจบ้านเด็กชายเห็นเรือนหลังเล็กด้านหลัง คิดว่าน่าจะเป็นที่อยู่ของคนรับใช้ของบ้าน เขาไปอยู่ที่นั่นน่าจะเหมาะสมกว่า

นพดลได้ยินสิ่งที่เด็กชายเอ่ยออกมาก็ไม่ชอบใจนัก

“ได้ยังไงกัน น้ารับปากพ่อกับแม่ของน้ำเอาไว้แล้วว่าจะดูแลน้ำอย่างดี จะไปอยู่ที่นั่นได้ยังไงกัน” ผู้เป็นนายของบ้านไม่ยินยอมเด็ดขาดไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาตั้งใจจะเลี้ยงดูเด็กชายที่เป็นบุตรชายของเพื่อนสนิทของภรรยาเป็นอย่างดี “น้าไม่ได้จะให้เรามาเป็นคนรับใช้สักหน่อย”

“คุณพ่อ” นันท์ลินีได้ยินสิ่งที่บิดากล่าวก็ปรี๊ดกว่าเดิม เด็กหญิงเขวี้ยงแก้วกระเบื้องไปยังจุดที่เด็กชายยืนอยู่ เพื่อเป็นการระบายความโกรธ แต่ดูเหมือนเขาจะรับเอาไว้ได้ ทำให้แก้วราคาแพงไม่ได้รับความเสียหาย

“น้องอันหยุดนะ อย่าทำนิสัยแบบนี้” ผู้เป็นบิดาโล่งอกที่เด็กชายไม่ได้รับบาดเจ็บ

“คุณพ่อ....อันจะไปฟ้องคุณปู่” ในเมื่อโวยวายกับบิดาและมารดาไม่ได้ผล เธอจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับคุณปู่

เมื่อพูดจบเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็วิ่งหนีหายไป

เหลือไว้แค่เพียงสาวิตรี นพดลและเด็กชายเท่านั้น ร่างกายสูงใหญ่ของนพดลทรุดตัวนั่งลงกับโซฟา ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นก่ายหน้าผาก เขาผิดเองที่ตามใจเด็กคนนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก ตอนยังเล็กนันท์ลินีก็ดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่ครั้นโตขึ้นนิสัยเช่นนั้นกลับทำให้เธอไม่น่ารัก

“คุณน้านพครับ ผมขอโทษ” ชลาธิปรู้สึกผิดที่ทำให้ครอบครัวที่เคยสงบสุขต้องมาถกเถียงกัน

ซึ่งสาวิตรีเองก็ปวดใจที่เรื่องราวดำเนินมาจนถึงขั้นนี้

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะน้ำ ยายอันน่ะ โกรธแป๊บเดียวก็หาย พวกน้าผิดเองนั่นแหละที่เลี้ยงเด็กนั่นมาแบบตามใจ” สาวิตรีเองก็เครียดไปไม่น้อยกว่าสามี เห็นที หลังจากนี้คงต้องตามใจเจ้าหล่อนให้น้อยลง เพื่อที่ในอนาคตจะได้ไม่กลายเป็นผู้ใหญ่ที่นิสัยเสีย