ใครจะอยากเป็นนางร้าย

หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกเงา ใบหน้าที่เคยสวยงามและเคยได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เวลานี้เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นใบหน้านี้ก็ไม่เคยได้รับการดูแลอีกเลย นันท์ลินีสัมผัสใบหน้าของตัวเองเบา ๆ จับเอียงซ้ายเอียงขวาเพื่อสำรวจร่องรอยของการเปลี่ยนแปลง

“เห้อ!!” คนตัวเล็กพ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงคนเคาะประตูหน้าห้อง

“นี่ แม่ดาราเสร็จหรือยังเข้าไปนานแล้วนะ” พัศดีหญิงเกรงว่าเธอจะเป็นอะไรไปจึงตะโกนเรียก เพราะเคยมีเหตุการณ์ในกรณีที่นักโทษติดคุกเป็นเวลานาน จะไม่อยากออกไปจากที่นี่ พอได้รับการปล่อยตัวบางส่วนก็คิดสั้นทำร้ายตัวเอง

“ค่ะ แม่หนูเสร็จแล้วค่ะ” นันท์ลินีใช้สรรพนามเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ เพราะใคร ๆ ที่ได้เข้ามาอยู่ในกำแพงแคบ ๆ แห่งนี้ ต่างก็เรียกผู้คุมประจำแดนของตัวเองเช่นนั้น

คนตัวเล็กร่างกายผอมซูบซีดเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ใบหน้าไม่ได้ยิ้มหรือแสดงอาการใด ๆ ทั้งสิ้น ประสบการณ์ที่อยู่ที่นี่ทำให้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

“ยิ้มหน่อยสิ วันนี้ได้ออกจากที่นี่แล้ว” พัศดีหญิงรู้สึกเป็นห่วง ความประพฤติของนันท์ลินีหลังจากที่ได้รับโทษอาจจะดื้อดึงสร้างปัญหาอยู่บ้าง แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติของนักโทษใหม่ ก่อนที่ภายหลังเธอจะกลายเป็นนักโทษชั้นเยี่ยม

“ค่ะ” ถึงพัศดีหญิงคนนี้จะไม่ได้ดีกับเธอสักเท่าไหร่ แต่นันท์ลินีก็ซาบซึ้งในความเป็นห่วง อย่างน้อย ๆ ก็เป็นคนที่ปฏิบัติตัวดีกับเธอมากที่สุดเมื่อเธออยู่ที่นี่

“นี่” พัศดีหญิงยื่นหมวกแก๊ปกับเสื้อคลุมมือสองเก่า ๆ ตัวหนึ่งให้กับอดีตนักโทษหญิง “ข้างนอกนักข่าวเต็มเลย ใส่หมวกกับเสื้อคลุมก็ไม่มีใครจำได้แล้วล่ะ เพราะเสื้อผ้าของเธอยังเป็นชุดเดียวกับเมื่อสี่ปีก่อนใช่ไหมล่ะ” เพราะอดีตนักโทษหญิงคนนี้ในอดีต คือดาราชื่อดังที่มักจะรับบทบาทนางร้ายในละครอยู่เสมอ จึงไม่แปลกที่จะมีนักข่าวมารอทำข่าวในวันที่เธอออกจากห้องขัง

เมื่อหลายปีก่อนนันท์ลินีต้องโทษในข้อหาพยายามฆ่า ได้ยินว่ามีหลักฐานมัดตัวทุกอย่างจนดิ้นไม่หลุด ทนายของแม่ดารา จึงแนะนำให้เธอรับสารภาพเพื่อเป็นประโยชน์กับรูปคดี และเนื่องจากไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน นันท์ลินีจึงต้องโทษไม่นาน

คนตัวเล็กรับเสื้อคลุมเก่า ๆ กับหมวกแก๊ปมาสวมเอาไว้ ถึงจะเป็นของมือสองแต่ก็ดีกว่าอยู่ในชุดของนักโทษหญิงเนื้อหยาบ

“ขอบคุณมากนะแม่” เธอส่งยิ้มขอบคุณให้กับพัศดีหญิงวัยกลางคน

“ไปเถอะ แล้วอย่ากลับเข้ามาอีกนะ ฉันไม่อยากเจอหน้าอีก” อัตราการกลับเข้ามาอยู่ในห้องขังของอดีตนักโทษนั้นค่อนข้างสูง พัศดีหญิงจึงอวยพรไม่ให้เธอกลับเข้ามาอีก

“ค่ะ” นันท์ลินียิ้ม

หญิงสาวยืนอยู่หลังประตูเหล็กขนาดใหญ่ ปะปนอยู่กับนักโทษที่ได้รับการอภัยโทษปล่อยตัวในวันเดียวกัน เธอยังจำได้ดีวันที่ชีวิตของเธอไร้อิสระ วันนี้แล้วสินะที่เธอจะได้กลับเข้าสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง

“อันมาแล้ว นั่นไงอัน” แม้นันท์ลินีจะอยู่ในชุดเสื้อคลุมเก่า ๆ แต่นักข่าวก็จำเธอได้ทันที และเมื่อคนตัวเล็กปรากฏตัวทั้งไมค์และกล้องต่างก็ยื่นมายังจุดที่เธอยืนอยู่

“อัน เป็นยังไงบ้างคะ ได้ออกมาสูดอากาศภายนอก”

“อัน ต่อไปนี้จะทำงานอะไรคะจะยังรับงานในวงการบันเทิงอีกหรือเปล่า”

“อันรู้สึกผิดบ้างไหม กับสิ่งที่ทำลงไป

“อัน....อัน”

คำถามหลากหลายประเดประดังเข้ามาหาเธอไม่ขาดสาย นันท์ลินีตั้งใจจะอยู่เงียบ ๆ แต่สื่อพวกนี้ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีต่อกี่ปี พวกเขาก็ไม่ยอมรามือจากเธอ คนตัวเล็กรับมือไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในขณะที่กำลังจะล้มลงกับพื้น ร่างแข็งแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาจูงมือให้เดินไปพร้อมกัน