2 กลัวจะแย่งความรัก

นพดลพาเด็กชายขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน ตั้งใจจะให้เด็กชายอยู่ร่วมกันแบบเจ้านายคนหนึ่งของบ้าน เขาไม่ต้องการให้ชลาธิปรู้สึกด้อยไปกว่าเด็กคนอื่น ๆ เขารับปากเพื่อนสนิทของภรรยาเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรนพดลก็ต้องทำให้ได้ อย่างน้อย ๆ ตอนที่ภรรยาเขาลำบากบิดามารดาของเด็กชายก็เคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้

ทั้งเขาและสาวิตรี ร่วมถึงบิดาของตนนั้นไม่เท่าไหร่ ติดปัญหาอยู่ที่เด็กหญิงตัวแสบนั่นมากกว่า เขายังคิดเสียใจที่เลี้ยงบุตรสาวให้กลายเป็นแบบนี้ ถ้าเขากล้าดุหรือสั่งสอนเธอสักหน่อยเรื่องคงไม่ดำเนินมาถึงขั้นนี้

“เป็นยังไงน้ำ เราอยู่ได้ไหม” นพดลถามไถ่

เด็กชายยิ้มและตอบรับอย่างมีมารยาท

“ครับ ดีกว่าที่ผมเคยอยู่ซะอีก” เขาตอบ ถ้าให้เทียบกับบ้านริมน้ำที่เคยอยู่ร่วมกันกับครอบครัว ที่นี่นับว่าดีมาก

“เพราะว่าที่บ้านเรา ไฟมันไหม้ไปหมดแล้ว ก็คงไม่มีอะไรเหลือแล้วล่ะ หลังจากเสร็จงานศพของพ่อกับแม่เรา น้าจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใส่นะ แล้วก็จากนี้คงต้องย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพด้วยกัน” สาวิตรีปลอบประโลมเด็กชาย

บิดาและมารดาของเด็กชายเสียชีวิตเมื่อวันก่อน และก่อนที่พวกเขาจะจากไปได้ขอร้องให้สาวิตรีช่วยดูแลเด็กชาย ผู้เป็นนายหญิงของบ้านรู้ว่าชลาธิปเป็นเด็กดีเธอเองก็เลยไม่ได้รู้สึกลำบากใจที่จะเลี้ยงดู และแค่เด็กคนเดียวครอบครัวของเธอกับสามีย่อมดูแลได้อยู่แล้ว

เมื่อได้ยินคุณน้าพูดถึงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นชลาธิปมีสีหน้าสลดลงไปเล็กน้อย ถ้าพ่อกับแม่ทิ้งเขาเอาไว้ในกองเพลิงนั่นพวกท่านก็คงไม่จากไป ภาพจำทุกอย่างยังติดตา

“ครับ” เด็กชายตอบเสียงเรียบ

เห็นเด็กชายสีหน้าสลดลงเช่นนั้นผู้ใหญ่สองคนจึงไม่กล้ากล่าวอะไรอีก

“เอาเถอะ ไว้หลังจากงานศพเราค่อยว่ากัน เดี๋ยวน้าจะช่วยให้น้ำเอาทุกอย่างคืนมา อย่างไรก็เป็นของที่พ่อกับแม่เราหาเอาไว้ให้ คนพวกนั้นจะมาชุบมือเปิบไปได้อย่างไร” นพดลนึกโกรธที่ญาติของเด็กชายทำตัวเหมือนเหลือบไร เข้ามาหาผลประโยชน์จากชลาธิปหลังการตายของบิดามารดาของเด็กชาย

ถ้าผู้ที่จากไป ไม่ได้ลั่นเจตนารมณ์เอาไว้ว่าให้เขาสองคนดูแลชลาธิป ก็ไม่รู้ว่าชะตากรรมของเด็กชายจะเป็นอย่างไร

“ผมขอบคุณมากนะครับ” เด็กชายวัย 12 รู้สึกขอบคุณอย่างที่สุด เขาเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าญาติพี่น้องของบิดามารดาเป็นคนแบบไหน ชลาธิปเองก็รู้สึกสบายใจมากกว่าที่จะได้อยู่กับคุณน้าทั้งสอง ถึงจะรู้สึกอึดอัดเพราะยายตัวแสบนั่นก็ตาม

อายุน้อยกว่าเขา แต่ทำตัวไม่น่ารักเหมาะสมกับอายุและหน้าตาเลยสักนิด เด็กชายเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าอย่างไรเด็กนั่นก็คงไม่ปล่อยให้เขาได้อยู่ที่นี่อย่างสงบสุขแน่นอน

เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองออกจากห้องนอนแล้ว เด็กชายเตรียมตัวจะอาบน้ำและเข้านอน เพราะหลังจากนี้จะต้องมีเรื่องราวอีกหลายอย่างให้เขาต้องรับมือ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เขาหันไปยังทิศที่เป็นประตู

“ใครให้แกขึ้นมาอยู่ที่นี่” เด็กหญิงตวาดเสียงดัง

“คุณน้าผู้ชายและคุณน้าผู้หญิงให้พี่มาอยู่ที่นี่” เขาไม่รู้จะใช้สรรพนามอะไรกับเธอ จึงแทนตัวเองว่าพี่

“ห้องนี้เป็นห้องของฉัน” เด็กหญิงกระโดดขึ้นไปบนเตียงนอน ท่าทางเอาแต่ใจใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“งั้นเหรอ” เด็กชายตอบเสียงเรียบ สีหน้าและท่าทางดูเย็นชา

“งั้นเหรอ หมายความว่ายังไง แกจะมาแย่งทุกอย่างของฉันไปหรือไง” เด็กหญิงไม่สบอารมณ์นัก

ชลาธิปถอนหายใจ เขาไม่ยักรู้มาก่อนว่าเด็กที่เกิดและเติบโตในเมืองจะมีนิสัยแบบนี้ น้อง ๆ ในโรงเรียนหรือเด็กตัวเล็กแถวบ้านเขา ยังไม่เคยเห็นว่ามีนิสัยแบบนี้ ทั้งที่คุณน้าทั้งสองคนก็เป็นคนดีมีมารยาทแท้ ๆ แต่ทำไมยายตัวแสบนั่นถึงได้มีนิสัยแบบนั้นกัน

“จะให้พี่หมายความว่ายังไงล่ะ งั้นเหรอก็คืองั้นเหรอ” เด็กชายตอบ

“แกไม่ใช่พี่ฉันหยุดแทนตัวเองว่าพี่ได้แล้ว” นันท์ลินีรู้สึกขนลุกกับสิ่งที่เขาพูด เธอเติบโตมาแบบลูกคนเดียว พอใจกับความเหงาและไม่ได้ต้องการพี่น้องมาแบ่งความรักของทุกคนไปจากเธอ

“ก็อดทนหน่อยก็แล้วกัน ตอนนี้พี่ก็เป็นพี่แล้ว” ยิ่งเห็นเธอเต้นเร่า ๆ กับเรื่องพวกนี้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น อย่างไรก็ดีกว่าพวกผู้ใหญ่พวกนั้น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!! คุณพ่อคุณแม่ ไอ้นี่มันแกล้งหนู กรี๊ดดดดดด!!” เด็กหญิงตะโกนหวีดร้องเสียงดัง อย่างไรถ้าบิดามารดาเห็นว่ามันแกล้งเธอ พวกเขาก็จะต้องไล่มันออกไปแน่ ๆ

คิ้วของเด็กชายขมวดกันเป็นปม เขาถอนหายใจเล็กน้อยยืนกอดอกอยู่เช่นนั้น ‘มีแรงก็กรี๊ดไป กรี๊ดให้เหนื่อยไปเลย’

ผู้ใหญ่ที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงของเด็กหญิงกรีดร้องเสียงดัง เมื่อเข้ามาในห้องต้นเสียงก็พบว่าเด็กหญิงยืนกรี๊ดอยู่บนที่นอนของเด็กชาย

“น้องอัน” นพดลขึ้นเสียงดังใส่บุตรสาว

“คุณพ่อ ไอ้น้ำมันแกล้งหนูค่ะ” เด็กหญิงจำได้ว่าชื่อเล่นของเขาคือน้ำ

“น้องอันหยุด” นพดลไม่เชื่อ เพราะที่เขาเห็นในเวลานี้ ดูเหมือนว่าเธอต่างหากที่เป็นคนเข้ามาก่อกวน

“คุณพ่อ ทำไมคุณพ่อไม่เชื่อหนู” เด็กหญิงเบะปาก จะใช้น้ำตาเป็นไม้ตายที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ผู้ปกครองของเธอก็ใจอ่อนอยู่เสมอ

นพดลไม่อยากพูดอะไร จึงไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เพราะหากเขาพูดไป เกรงว่าจะทำร้ายจิตใจเธอเสียเปล่า

“น้องอัน” ผู้เป็นปู่ได้ยินเสียงหลานสาวร้องเสียงดัง ก็วิ่งเข้ามายังจุดเกิดเหตุด้วยเช่นกัน

“คุณปู่ขา...ไอ้น้ำมันแกล้งหนูค่ะ” เด็กหญิงกระโดดเข้าไปกอดผู้เป็นปู่ พร้อมชี้นิ้วไปยังเด็กชายที่ยืนอยู่อีกฝั่ง

ผู้ชรามองชลาธิป เขาได้ยินเรื่องของเด็กชายแล้ว ลูกสะใภ้มาบอกกับตนแล้ว และไม่ใช่ว่าศักดิ์สิทธิ์ไม่รู้นิสัยของเด็กหญิง

“น้องอัน ไปข้างล่างกับปู่เถอะ ปู่ซื้อและทำขนมเอาไว้ เราไปกินของหวานกันนะ” ศักดิ์สิทธิ์จูงมือของเด็กหญิงออกจากห้องไป

“คุณปู่” เธอทำท่าจะร้องไห้อีกรอบ

“มาเถอะจ้ะเด็กดี วันนี้ปู่ไปซื้อช็อกโกแลตแบบที่น้องอันชอบมาให้ด้วยนะ” ผู้ชราหลอกล่อ

ถึงนันท์ลินีจะติดใจเรื่องของชลาธิปแต่ คุณปู่เอ่ยถึงขนมที่มารดาห้ามกินตอนกลางคืน เด็กหญิงจึงสงบใจลงบ้าง เอาเถอะ กินขนมก่อนค่อยจัดการเรื่องของไอ้เด็กรุ่นพี่คนนั้นทีหลังก็แล้วกัน