Novels by รอรีวัน

เหตุใดเมื่อส่งนางมายังชีวิตนี้อีกครั้ง จึงไม่เลือกช่วงเวลาให้ดี ๆ ให้นางได้มีโอกาสแก้ตัวในความผิดพลาด เหตุใดจึงส่งนางมาในช่วงเวลาที่แก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้วกัน

ในช่วงชีวิตที่นางกำลังใช้อยู่อย่างอยากลำบาก จู่ ๆ ว่านฉีเส้าหนิงก็เกิดระลึกชาติได้ ชาติที่แล้วนางคือเฉียนเฟยเจนเนอรัลเบ๊ประจำสำนักงาน ใครสั่งอะไรให้ทำก็ทำอย่างไม่เคยปริปากบ่น ทำงานถวายชีวิตจนกระทั่งลาโลก ส่วนในชีวิตนี้นางคือว่านฉีเส้าหนิงบุตรสาวของพระชายาเอกที่ถูกทอดทิ้ง ว่าแต่มารดาของนางนี่ชื่อคุ้น ๆ อยู่เหมือนกัน ใช่แล้วล่ะนางคือซูหยุนหนิง นางเอกในนิยายโรแมนติกเรื่องดังที่จบไปแล้วเมื่อหลายสิบปีก่อน ที่นางเคยอ่านเมื่อตอนยังเด็ก แล้วเหตุใดทั้งที่ในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าพระเอกและนางเอกรักกันจนมิอาจพราก แต่มารดาของนางกลับถูกขับไล่ออกมาจากจวนอ๋องอย่างน่าสงสาร ส่วนบิดาของนางซึ่งก็คือพระเอกของเรื่องนี้กลับพบรักใหม่กับสตรีที่สาวกว่าและงดงามกว่าล่ะ ให้ตายเถอะรักกันนิรันดร์คือสิ่งใด แม้แต่ในโลกนิยายก็ยังไม่มีอยู่จริง

เธอกำลังจะบอกข่าวดีกับเขา แต่เขากลับตอบกลับด้วยข่าวที่ดีกว่า "พี่ว่าเราหย่ากันเถอะ" ความรู้สึกคล้ายกับโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลาย "ก็ได้ค่ะ สตาร์จะหย่ากับพี่"

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันว่าเราแยกทางกันตรงนี้ไหมคะ” “แต่ผมไม่อยากแยกทางกับท่านหญิงนี่ครับ อยากเดินร่วมทางแบบนี้ไปเรื่อย ๆ” วันหนึ่งอาริเทียร์หญิงสาวชนชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบก็ได้รับรู้ความจริงว่า เธอไม่ใช่บุตรสาวของอดีตดัชเชสที่จากไป เธอเป็นเพียงลูกสาวขอโสเภณีที่ดยุกไคเดนแอบไปมีสัมพันธ์ด้วยก็เท่านั้น ตอนที่อาริเทียร์กำลังทุกข์ใจกับความจริง ผู้หญิงที่มีเรือนผมสีทองเปล่งประกายก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับมีเป้าหมายชัดเจนในการตั้งใจเข้ามาแย่งทุกอย่างไปจากเธอ ในค่ำคืนอันเงียบสงบ อาริเทียร์ก็แค่ต้องการออกไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่อยู่เงียบ ๆ คนเดียว แต่เขาดันมาเข้ามายุ่งวุ่นวายโดยที่เธอไม่ได้ร้องขอและไม่มีทีท่าว่าจะสลัดเขาพ้น “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันว่าเราแยกทางกันตรงนี้ไหมคะ” “แต่ผมไม่อยากแยกทางกับท่านหญิงนี่ครับ อยากเดินร่วมทางแบบนี้ไปเรื่อย ๆ” ว่าแต่รอยยิ้มที่งดงามราวกับปีศาจร้ายแสนเจ้าเล่ห์ที่กำลังล่อลวงเธออยู่ในเวลานี้มันคืออะไรกัน!!!

หลี่จื้อฉิงเป็นพระธิดาเพียงคนเดียวขององค์หญิงใหญ่แห่งฉางหมิง ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ไม่รู้บ้างว่าฉางหมิงนี้มีใครเป็นผู้ปกครอง นิสัยของนางจึงร้ายกาจและหยิ่งยโส ไม่เกรงใจและไว้หน้าผู้ใด ในค่ำคืนต้นคิมหันต์ฤดู เสด็จแม่เรียกนางให้ไปพบและส่งสัตว์เลี้ยงเนื้อตัวมอมแมมมอบให้กับนางเป็นของขวัญ ในวันที่นางตกต่ำ เขาได้กลับคืนสู่สถานะเดิม การแก้แค้นเอาคืนในสิ่งที่นางเคยกระทำจึงเริ่มต้นขึ้น

ก่อนหน้านั้นพานเยี่ยนซินได้ชื่อว่าคือนางร้ายอันดับหนึ่งของแผ่นดิน แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนมาแย่งชิงตำแหน่งนางร้ายของนางไปเสียแล้ว

ตายแล้วก็ยังไม่หมดทุกข์ ชีวิตต้องมาวนเวียนเป็นผีในโลกที่นางไม่รู้จัก เห้อออ เวรกรรมอะไรของนางกันเนี่ยยยย จะบ้าตาย พอลืมตาขึ้นมาอีกทีทำไมมันเสียวแปลก ๆ ล่ะ

ใครบอกว่าพระรองนั้นแสนดี มารดาจะตบปากมันซะตรงนี้ ดีกับผีน่ะสิ แสนดีแต่เฉพาะกับพวกตัวละครหลัก ส่วนตัวประกอบอย่างนางน่ะเหรอ ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาหรอก

She was about to share her wonderful news, but he beat her to it with a revelation of his own: “I think we should get a divorce.” In an instant, her entire world crumbled. “Fine. If that’s what you want, I’ll divorce you.” --- Because she had used her family’s influence to force Parawee into a marriage he never wanted, he had spent three years merely enduring her. But now, Nicha—the woman he had always loved with all his heart—was back. “Let’s get a divorce.” He finally made his move to end it, expecting a clean break and a fresh start. --- Kajarin had been in love with Wee for as long as she could remember. She had begged her family to do whatever it took to make him hers, even though she knew his heart was already occupied. “I have some good news for you.” She had been ready to tell him, but his sudden demand for a divorce changed everything. Now, she had no choice but to bury her secret as deep as it would go. “Let’s head to the district office. I’ll give you the divorce you’ve been waiting for.” She was done. Truly, utterly done with it all. --- While driving his favorite yellow ride, Thamnithi was suddenly flagged down by a woman in a cream mini-dress. She looked like she was running from something, and moved by a sense of kindness, he decided to pick her up. But that one good deed was about to become a moment he would never forget for the rest of his life. “Damn it, Tham! What have you gotten yourself into?!”

คนสติดีที่ไหนเขาอยากรับบทนางร้ายกันล่ะ บ้าบอที่สุด ฉันไม่ได้อยากเป็นนางร้ายเลยสักนิด

หนานรั่วซีและหนานอันรั่วมีหน้าตาเหมือนกัน แต่วาสนาและชะตากรรมของคนทั้งคู่แตกต่างกันเหลือเกิน หนึ่งคนร่างกายแข็งแรงหนึ่งคนอ่อนแอ แค่เพียงลมพัดเบา ๆ ก็สามารถพรากเอาชีวิตนางไปได้ แต่เหมือนกันแล้วอย่างไรในเมื่อคนที่เขารักไม่ใช่ข้าหนานรั่วซี ความผิดบาปอย่างเดียวที่ข้าทำก็คือการโกหกท่าน "ได้โปรด...ฝ่าบาทโปรดรักข้าเท่าที่ท่านจะรักได้ แม้เพียงเศษเสี้ยวของความรักข้าก็จะน้อมรับมันเอาไว้"

ช่วงนี้นางฝันร้ายอยู่ทุกคืนวัน ในฝันนางถูกบุรุษผู้หนึ่งบั่นคอจนตาย เลือดไหลนองไปทั่วทั้งลานหิน ฟู่ลี่อิ๋ง คุณหนูผู้ถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเยาว์เลยสาบานต่อหน้าฟ้าดิน นางจะไม่เป็นสตรีชั่วช้าอีกต่อไปแล้ว