7 นางเอกและนางร้าย

เครื่องสำอางตรงนั้นของช่างแต่งหน้าพังเสียหายจนเกือบหมด ทำให้ต้องใช้เครื่องสำอางส่วนตัวของนันท์ลินีแทนไปก่อน และโชคดีที่เธอเป็นคนสุดท้ายสำหรับการแต่งหน้าพอดีทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดน้อยลงไปนิดหน่อย

ผ่านมาราว ๆ ครึ่งวันจนเกือบเย็น ถึงเวลาที่ต้องพักกอง ทีมงานทุกคนต่างก็ซุบซิบนินทาเรื่องที่เกิดขึ้นในเต็นท์แต่งหน้า เชื่อว่าอีกไม่นานเรื่องราวไม่กินเส้นระหว่างนางเอกและนางร้ายคงไปถึงหูนักข่าวในเร็ว ๆ นี้แน่

“พี่เกรซคะ” นันท์ลินีผายมือให้ช่างแต่งหน้าที่เธอเพิ่งทำลายอุปกรณ์ทำมาหากินเดินตามเธอไปที่ลานจอดรถ

ช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองยังคงรู้สึกโกรธในสิ่งที่นันท์ลินีทำเมื่อครู่ แต่ก็ยอมเดินไปที่ลานจอดรถพร้อมกับนักแสดงสาวผู้รับบทนางร้ายที่นิสัยร้ายกาจทั้งตัวจริงและในจอ

“น้องอันคะ ถ้าจะตามพี่มาพูด เรื่องไร้สาระพี่ไม่มีเวลาหรอกนะคะ ยังต้องทำมาหากินครอบครัวพี่ไม่ได้รวยล้นฟ้าเหมือนครอบครัวน้องอันที่นั่ง ๆ นอนเฉย ๆ กินปันผลจากกองมรดก” เกรซพูดตรงใครจะว่าเธออย่างไรก็เชิญ หรือต่อให้ถูกแบนด์ในวงการ เธอก็จะพูดสิ่งที่เธออยากพูด

ทุกคนรู้ดีว่านันท์ลินีรวยขนาดไหน ต่อให้เธอไม่ทำงานทำการยังไงก็ยังมีกินมีใช้แตกต่างจากคนอื่น ๆ ในกองถ่ายที่เป็นพนักงานจ้างรายวัน วันไหนไม่มีงานพวกเธอก็ไม่ได้เงิน

นันท์ลินีไม่ได้ถือสาในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่เธอทำผิดและเสียมารยาทจริง ๆ ไม่นานรถที่บ้านของนันท์ลินีก็ขับมาจอดในลานจอด

“คุณอันพี่ดาวมาแล้วค่ะ” ดาวใจทำตามคำขอร้องของคุณหนูของตัวเอง

“เปิดรถเถอะค่ะ ได้ของมาครบใช่ไหม” เธอหันไปถามพี่เลี้ยงของตัวเอง

“ครบค่ะ ได้ทุกอย่างที่คุณอันต้องการเลย” ดาวใจลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปท้ายกระโปรง

ร่างเล็กของนันท์ลินีจับข้อมือของช่างแต่งหน้าสาวสองให้เดินไปด้วยกัน

“ซื้อมาทดแทนของที่อันทำเสียหายค่ะ ไม่รู้ว่าพี่เกรซใช้ยี่ห้อนี้ไหม” ทันทีที่เปิดหลังรถอุปกรณ์แต่งหน้าหลากหลายชนิดก็ปรากฏ

เกรซทำตาโตพูดไม่ออกไม่คิดว่านันท์ลินีจะชดใช้คืนให้เธอขนาดนี้

“เป็นยี่ห้อที่ใช้นั่นแหละค่ะ แต่...มัน....” เกรซพูดอะไรไม่ออกคำพูดมันจุกอยู่ที่คอหอย เธอเองก็อยากจะบอกว่าสิ่งที่นันท์ลินีชดใช้ให้นั้นมันมากเกินกว่าที่ทำเสียหายซะอีก แถมยังมีสำรองให้เธอใช้ได้เป็นปี ๆ “น้องอัน” เกรซทำแค่เพียงเรียกชื่อของอีกฝ่าย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว อันขอตัวนะคะ ให้พี่ดาวกับพี่เฉิดเอาไปใส่ไว้ที่รถให้ก็ได้” พูดจบนันท์ลินีก็เดินตัวปลิวกลับไปที่นั่งพักของตัวเองทันที

ดาวใจยังแปลกใจที่จู่ ๆ นันท์ลินีขอร้องให้เธอรีบไปซื้อของทุกอย่างที่เธอสั่ง แล้วให้รีบขับรถตามมาที่กองถ่าย ถึงตอนนี้จึงได้รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

“ขอโทษสักคำก็ไม่มี” เกรซบ่นอุบอิบ ถึงแม้ว่าแม่ดาราสาวจะซื้อของมาชดใช้ให้แล้วแต่ควรจะบอกขอโทษสักคำ

“นี่เป็นวิธีการขอโทษอย่างหนึ่งของคุณอันน่ะค่ะ อย่าถือสาเธอเลยนะคะ” ดาวใจรู้จักนิสัยของคุณหนูของตัวเองดี

“แหะ...ค่ะ” เกรซไม่คิดว่าสิ่งที่เธอพูดเบา ๆ ดาวใจจะได้ยิน

“เห็นเป็นคนเอาแต่ใจแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนใจดีนะคะ อ่อนไหวมากด้วย” ดาวใจพยายามอธิบาย

“ค่ะ...ถ้าปรับเรื่องคำพูดคำจาอีกสักนิด คนในกองคงรักเธอมากกว่านี้”

“ก็จริงค่ะ....” ดาวใจเห็นด้วยกับสิ่งที่เกรซพูด ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก “ยังมีของที่อยู่เบาะหลังอีกนะคะ”

“อะไรเหรอคะ” เท่าที่ผู้เป็นช่างแต่งหน้าเห็นอยู่ในตอนนี้ ก็คิดว่าเพียงพอแล้ว

“ยังมีของอีกค่ะ” ดาวใจเดินไปเปิดประตูรถให้ กล่องอุปกรณ์ทำผมแบรนด์ดังเกือบหล่นลงมา

ส่วนเกรซได้แต่ทำหน้าเหวอพูดอะไรไม่ออก

หมดเวลาพักกองถ่าย ต่อไปเป็นฉากที่นันท์ลินีและดนิตาต้องเล่นด้วยกัน และเป็นฉากที่ค่อนข้างอันตราย มีฉากที่ทั้งคู่ต้องทะเลาะกันและดึงกันตกท่าน้ำ แม้จะไม่พอใจดนิตาเท่าไหร่นักแต่เธอก็เป็นมืออาชีพมากพอ พยายามทำสมาธิเพื่อให้งานตรงหน้าผ่านไปได้ด้วยดี

“ได้ยินว่าพี่อันกับพี่ภาครู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็กเหรอคะ” ดนิตาถามเมื่อเห็นว่าทีมงานออกไปจากตรงนั้นหมดแล้ว

“....” นันท์ลินีกอดอกขมวดคิ้วเล็กน้อย เธออยากโฟกัสกับการทำงานมากกว่าที่จะมาวุ่นวายตอบคำถามของนักแสดงรุ่นน้อง จึงไม่ได้ตอบอะไร

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรดนิตาจึงเริ่มพูดมากกว่าเดิม ส่วนมือก็อ้อมไปปิดไมค์ในส่วนที่เป็นของตัวเอง

“แก้วตาชอบพี่ภาคค่ะ คิดว่าหลังจากถ่ายละครเรื่องนี้จบแล้วตั้งใจจะบอกกับพี่ภาค พี่อันเป็นกำลังใจให้เราสองคนด้วยนะคะ” ดนิตาประกาศให้นักแสดงรุ่นพี่เข้าใจ

เพราะดนิตาเอ่ยถึงบุคคลที่สาม นันท์ลินีจึงอดไม่ได้ที่จะยุ่ง

“พูดกับใครน่ะ พูดกับผีเหรอ” นันท์ลินีเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าภาคภูมิจะให้คำตอบหล่อนยังไง เพราะที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นชายหนุ่มตอบรับความสัมพันธ์กับใครสักคน

“แก้วตารู้นะคะว่าพี่อันชอบพี่ภาค...แต่ก็นะน้องสาวของเพื่อนสนิทก็เป็นได้แค่น้องสาวตลอดไปนั่นแหละค่ะ เห็นคนในกองถ่ายบอกว่าพี่อันเคยสารภาพรักกับพี่ภาคนี่คะ ถ้าพี่ภาคคิดจะรับรักพี่คงยอมรับพี่อันไปนานแล้วล่ะ คงไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้หรอกใช่ไหม” ดนิตายิ้มเยาะแววตาใสซื่อเปล่งประกายร้ายกาจ

คำพูดคำจาที่หลุดออกมาจากผู้ที่รับบทนางเอก เสียดแทงเข้าไปในจิตใจของนันท์ลินี ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง เธอเคยสารภาพรักและพยายามอ้อนวอนขอความรักจากเขาจริง แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็ยังยืนยันให้เธอเป็นแค่เพียงน้องสาว

มือเรียวเล็กของนันท์ลินีกำหมัดแน่น เธออดทนอดกลั้นอย่างถึงที่สุด ตอนก่อนที่จะพลั้งมือทำอะไรนั้น ก็มีมือของใครอีกคนมาจับตัวเธอเอาไว้

“น้องอันใจเย็น ๆ นะคะ” เกรซได้ยินสิ่งที่ดนิตาพูด อีกฝ่ายคงไม่คิดว่าจะมีทีมงานคนอื่นอยู่แถวนั้นด้วย ถึงได้พูดคำพูดไร้สาระออกมาได้อย่างไม่อายภาพลักษณ์ของตัวเอง “ใจเย็น ๆ นะคะ” เกรซเอื้อมมือไปปิดไมค์ให้กับนันท์ลินี “ถ้ามีเรื่องไปคนที่จะเสียหายคือหนูนะลูก” เกรซเตือนให้ผู้ที่รับบทนางร้ายได้สติ

เป็นจริงอย่างที่เกรซบอกถ้าเธอลงมือทำอะไรไปตั้งแต่ตอนนี้ คนที่เสียหายคงเป็นเธอ

“เข้าใจแล้วค่ะ” นันท์ลินีรู้สึกขอบคุณที่พี่สาวช่างแต่งหน้าช่วยเตือนสติ

“ยิ้มสิคะ ยิ้มหน่อยลูกสาว เครื่องสำอางหลุดลอกออกหมดแล้ว” เกรซพยายามทำให้อารมณ์ของนันท์ลินีดีขึ้นแม้จะเล็กน้อยก็ยังดี

“พะ...พี่เกรซมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ดนิตาหน้าเสียรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากนางเอก

“มาทันได้ยินทุกอย่างนั่นแหละค่ะ ก็คิดว่าจะใส ๆ เสียอีก” เกรซเบ้ปากให้กับแม่นางเอกสาว ก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้กับนันท์ลินี

“ขะ....ข...ขอบคุณนะคะ” นันท์ลินีหน้าแดงเมื่อต้องพูดคำขอบคุณ คนตัวเล็กเสหน้าไปทางอื่น

“อุ๊ยตาย...” ช่างแต่งหน้าสาวก็เพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายก็มีมุมน่ารัก ๆ กับเขาด้วยเหมือนกัน ไม่คิดว่าแม่นางร้ายที่ใคร ๆ ก็พูดถึงแต่เรื่องไม่ดีจะน่ารักน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้ เธอนึกหมั่นไส้จึงจิ้มแก้มของนันท์ลินีไปหนึ่งที “พี่ไปนะคะ สู้ ๆ นะ”

นันท์ลินีเองก็ต้องขอบคุณเกรซจริง ๆ ที่ทำให้เธอได้สติกลับคืนมา ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องใหญ่ไปแล้ว