Share

บทที่ 4

last update publish date: 2026-09-22 20:58:42

บทที่ 4

ยามบ่ายคล้อย ท้องฟ้าหม่นราวถูกหมึกดำแต้มแต่ง ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกครา

พัดเอากลิ่นชื้นของหิมะละลายลอยปะปนในอากาศ จวนอ๋องเงียบงันดังเดิม

แต่ความเงียบในวันนี้…ไม่เหมือนเดิมมันหนัก

และกดดันราวกับกำลังรอให้บางสิ่งปะทุ หลี่อี้ถงเดินผ่านระเบียงยาว ปลายชายอาภรณ์พัดไหวเบา ๆ ตามแรงลม

นางเพิ่งกลับจากศาลาบุปผา

โดยมิได้ให้ผู้ใดติดตามมากนัก

“พระชายา”

เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหน้า หลี่อี้ถงหยุดฝีเท้า บุรุษในชุดหรูหราผู้หนึ่งยืนขวางทาง

ใบหน้าคมคาย แต่แฝงรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ

“ข้าน้อย หลี่เหยียน ขุนนางฝ่ายพิธีการ”

เขาค้อมศีรษะเล็กน้อย ทว่าดวงตากลับกวาดมองนางอย่างไม่ปิดบัง “ได้ยินชื่อพระชายามานาน วันนี้เพิ่งได้พบตัวจริง”

หลี่อี้ถงมองเขานิ่ง

“มีธุระใด” น้ำเสียงนางสุภาพ

แต่ตัดบท

หลี่เหยียนยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นดูสุภาพ ทว่าซ่อนคมบางอย่างไว้ลึกยิ่งนัก

“เพียงอยากทักทาย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ระยะห่างแคบลงอย่างจงใจ “และอยากเตือนว่า…ในจวนนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยู่ได้ยาวนาน”

คำพูดนั้นแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นราวหยดพิษที่ซึมช้า ๆ ลงสู่กระแสเลือด

หลี่อี้ถงยืนนิ่ง ดวงตาไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย

นางย่อมรู้ดีในแคว้นแห่งนี้ ผู้คนมากมายต่างจับจ้องอ๋องมู่หรงชิงอี้

ใครเล่าจะไม่หวังอำนาจ ใครเล่าจะไม่อยากผูกสัมพันธ์กับเขา

และการที่เขาเลือกตระกูลของนางก็เพราะตระกูลหลี่กำลังตกต่ำ ไร้อำนาจ ไร้ที่พึ่งพิง เมื่อแต่งเข้าสู่จวนอ๋องตระกูลของนางย่อมไม่มีสิ่งใดเหลือพอจะต่อรอง ไม่มีสิ่งใดพอจะยืนหยัดและยิ่งไม่มีทางต้านอำนาจของมู่หรงชิงอี้ได้

เรื่องนี้…นางรู้ตั้งแต่แรก

ตั้งแต่วันที่บิดาคุกเข่าขอร้องให้นางยอมแต่ง เพื่อรักษาทุกคนเอาไว้

หลี่อี้ถงไม่ถอย แม้เพียงครึ่งก้าว

นางเงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่งดังผืนน้ำไร้คลื่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ขอบใจสำหรับคำเตือนแต่ข้าไม่เคยตั้งใจจะอยู่ยาว”

หลี่เหยียนชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “โอ้?”

เขาโน้มตัวเข้าใกล้อีกนิดใกล้เกินกว่ามารยาท

“เช่นนั้น…ข้าคงต้องรีบทำความรู้จักให้มากขึ้น ก่อนที่พระชายาจะหายไป”

คำพูดนั้น…ชัดเจนว่าล้ำเส้น หลี่อี้ถงหรี่ตาลงเล็กน้อยยังไม่ทันเอ่ยคำ มือของหลี่เหยียนก็ยื่นออกมาเหมือนจะสัมผัสปลายแขนเสื้อของนางและในวินาทีนั้น

“อย่าแตะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นเย็นจัดราวกับมีดบางคมกริบวางบนลำคอทุกอย่างหยุดนิ่งหลี่เหยียนชะงักค้างมือหยุดกลางอากาศ

มู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ไม่ไกลไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อใดแต่บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนแทบหายใจไม่ออกเขาเดินเข้ามา ช้า ๆ แต่ทุกก้าว…เหมือนเสียงคำพิพากษา

“มือของเจ้า…” เสียงเขาเรียบ “คิดจะทำสิ่งใด”

หลี่เหยียนรีบถอยหนึ่งก้าว

สีหน้าซีดลงทันที

“ท่านอ๋อง กระหม่อมเพียง”

“เพียงอะไร”

มู่หรงชิงอี้หยุดตรงหน้าเขาสายตาคมกริบกวาดมองมือที่ยังค้างอยู่

“อยากรู้ว่าของข้า…สัมผัสแล้วเป็นเช่นไร?”คำว่าของข้าถูกกดเน้นหนักจนแทบได้ยินเสียงกระแทก หลี่เหยียนทรุดลงคุกเข่าแทบจะทันที

“กระหม่อมมิบังอาจ!”

เงียบลมพัดผ่านระเบียง

แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ มู่หรงชิงอี้ไม่พูดอะไรในทันทีเพียงมอง มองนิ่ง…นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ยื่นมือออกมา”

หลี่เหยียนตัวสั่น เขาคิดว่าพระชายาคนนี้ไร้คนหนุนหลัง เขาจึงกล้าที่จะดูมิ่นนาง “ท่านอ๋อง…โปรดเมตตา”

“ยื่น” เสียงนั้นไม่ดังแต่ไม่มีทางปฏิเสธหลี่เหยียนค่อย ๆ ยื่นมือออกมา สั่นเทา ในวินาทีนั้นหลี่อี้ถงเอ่ยขึ้น

“ท่านอ๋อง”เสียงนางแผ่ว

แต่ชัด

มู่หรงชิงอี้ชะงักเล็กน้อยหันมามองนางหลี่อี้ถงสบตาเขา

“เขายังไม่ได้แตะหม่อมฉัน”

คำพูดนั้น…เหมือนการหยุดชั่วขณะหนึ่ง

บรรยากาศเปลี่ยนไป มู่หรงชิงอี้จ้องนางแววตาลึก…อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ

“แต่เขาคิดจะทำ การดูหมิ่นเจ้าจะต่างอะไรกับดูหมิ่นข้า”

หลี่อี้ถงไม่หลบ “ความคิด…ยังไม่ใช่ความผิด”

เงียบ…เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ มู่หรงชิงอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย

“เจ้ากำลังขอชีวิตให้เขา?”

หลี่อี้ถงส่ายหน้า “ไม่” นางตอบ “หม่อมฉันเพียงไม่อยากให้มือของท่านอ๋อง…ต้องเปื้อนโดยไม่จำเป็น”

คำพูดนั้นอ่อนโยนกว่าที่เคยแต่ซ่อนความหมายลึก มู่หรงชิงอี้นิ่ง เพียงครู่เดียวก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่าข้าจะสกปรก?”

หลี่อี้ถงยิ้มจาง “หม่อมฉันคิดว่า…มือของท่านอ๋องควรใช้กับสิ่งที่มีค่า”

มู่หรงชิงอี้ก็หัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นต่ำ…แต่ต่างจากทุกครั้ง ไม่ใช่ความเย็นชาแต่เป็นบางอย่างที่…คลายลงเล็กน้อยเขาหันกลับไปมองหลี่เหยียน

“โชคดีของเจ้า” เสียงเขากลับมาเรียบอีกครั้ง “เพราะนางพูด”

หลี่เหยียนรีบก้มศีรษะ “ขอบพระทัยพระชายา! ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”

“ไสหัวไป”

“ขอรับ!” เขารีบลุกแล้วถอยหนีไปทันที

แทบจะวิ่ง

เมื่อเหลือเพียงสองคนความเงียบก็กลับมา

แต่ครานี้ไม่เหมือนเดิมมู่หรงชิงอี้หันมามองนาง

“เหตุใดต้องห้ามข้า”

หลี่อี้ถงตอบโดยไม่ลังเล “เพราะมันไม่คุ้ม”

“ไม่คุ้ม?” เขาทวน

“คนเช่นนั้น…ไม่คู่ควรให้ท่านอ๋องลงมือเอง”

คำตอบนั้นเรียบแต่มู่หรงชิงอี้จ้องนางนิ่งนานก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ “แล้วผู้ใด…คู่ควร” เสียงเขาต่ำลง

หลี่อี้ถงสบตาเขา “ผู้ที่ทำร้ายหม่อมฉันจริง ๆ”

มู่หรงชิงอี้ยื่นมือออกมาครานี้…แตะปลายผมของนางเบา ๆ การกระทำนั้นไม่รุนแรงแต่ทำให้อากาศรอบตัวเปลี่ยนไป

“ถ้ามีวันนั้น…” เขาเอ่ยช้า ๆ “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าพูดคำว่า ‘พอ’ ด้วยซ้ำ”

หลี่อี้ถงนิ่งเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

“ท่านอ๋องมั่นใจเกินไป”

มู่หรงชิงอี้ยิ้มบาง

“ข้าไม่มั่นใจ” เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย

เสียงต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ “แต่ข้าแน่ใจ”

คำพูดนั้นไม่ใช่คำขู่แต่เป็นคำสาบาน ผู้ใดแตะของ ๆ เขา เขาจะไม่มีวันปล่อยมันไป แม้จะมีคนมาคุกเข่าของร้องแทนก็ตาม

หลี่อี้ถงมองเขานานกว่าทุกครั้งก่อนจะยิ้มจาง

“เช่นนั้น…หม่อมฉันคงต้องระวังตัว”

มู่หรงชิงอี้เลิกคิ้ว “ระวังสิ่งใด”

หลี่อี้ถงเอ่ยเบา ๆ “ระวังไม่ให้เผลอเชื่อใจท่านอ๋อง”

มู่หรงชิงอี้ก็หัวเราะออกมา เสียงนั้นก้องแผ่วในระเบียงยาว

“สายไปแล้ว”เขาพึมพำ

หลี่อี้ถงขมวดคิ้วเล็กน้อย “หมายความว่าอย่างไร”

มู่หรงชิงอี้มองนางแววตาลึก…และชัดเจนกว่าทุกครั้ง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 5

    ตอนพิเศษ 5หมอกบางลอยคลออยู่เหนือจวนอ๋องไม่หนาพอจะบดบังสิ่งใด แต่พอจะทำให้ทุกอย่างดูนุ่มลงกว่าความจริงราวกับโลกทั้งใบกำลังพักหายใจ ก่อนเริ่มต้นวันใหม่สงบลานฝึกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดาบกระทบกันเสียงคำสั่งสั้นเฉียบเสียงเด็กล้ม ลุก แล้วล้มอีกครั้งวันนี้กลับว่างเปล่าความว่างนั้นไม่ใช่ความว่างที่มีมานาน หากเป็นความว่างของสถานที่ที่เพิ่งสูญเสียบางสิ่งไปไม่นานนักรอยเท้าในทรายยังอยู่รอยดาบบนเสาฝึกยังไม่เลือนแม้กระทั่งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ก็ยังคงหลงเหลือไม่มีเด็กชายคนนั้นอีกแล้วมีเพียงบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลานมู่หรงชิงอี้เขายืนนิ่ง มองลานฝึกตรงหน้ามองของคนที่กำลังมองอดีตอดีตที่ยังสดเกินกว่าจะลืม และไกลเกินกว่าจะย้อนกลับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เบาพอจะไม่รบกวนความเงียบแต่คุ้นเคยพอให้เขารู้ว่าเป็นใคร ตั้งแต่ก่อนเจ้าของเสียงจะเอ่ยปาก“ท่านมายืนที่นี่อีกแล้ว”หลี่อี้ถงเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงของนางยังคงนุ่มเช่นเดิมนุ่มที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปกี่ปีมู่หรงชิงอี้ไม่หันกลับ“ท่านไม่ชินหรือ”นางถามต่อไม่ใช่คำถามเพื่อเอาคำตอบเพียงพูดในสิ่งที่มองเห็นเขาเงียบและความเงียบนั้นก

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 4

    ตอนพิเศษ 4หมอกหนากว่าทุกวันมันลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน หมอกลอยเมื่ออากาศเย็นและชื้นพร้อมกันทำให้ปลายถนนหายไปในสีขาวทำให้ระยะใกล้ดูไกลและทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เกินสิบก้าวออกไป กลายเป็นปริศนามู่หยงฟู่ยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในชุดเรียบง่ายเช่นเดิมดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลัง“จะไปอีกหรือ”เสียงของมารดาดังขึ้นจากด้านหลังหลี่อี้ถงเดินเข้ามาช้าๆ สายตามองลูกชายด้วยความคุ้นเคยของคนที่อ่านเด็กคนนี้ออก ตั้งแต่วันที่เขายังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน“ขอรับ”“ครั้งนี้ไปทำอะไร”มู่หยงฟู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ไปดู”“ดูอะไร”“คน”เงียบลงเพียงชั่วขณะคำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เมื่อได้ยินบางสิ่งเกินวัยจากปากเด็กหกขวบก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ลูกกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญด้วยตัวเองแล้ว“ไปเถิด”นางยื่นผ้าผืนเล็กให้ผ้าสะอาดที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ที่มารดามักเตรียมของเล็กๆ ให้ลูกก่อนออกจากบ้าน“อย่าลืมว่าเจ้ากลับมาที่ไหน”มู่หยงฟู่รับผ้านั้นไว้รับทั้งของในมือ และความหมายในคำพูดพร้อมกันด้านหลังมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ได้ใกล้จนกดดัน และไม่ได้ไกลจนมองไม่เห็นเขาไม่ได้พูดอะไรไม่มีคำเตือนไม

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 3

    ตอนพิเศษ 3ประตูจวนอ๋องเปิดออก เป็นประตูบานเดิมที่เปิดรับผู้คนเข้าออกทุกวัน ทั้งขุนนาง คนส่งสาร หรือผู้มีธุระกับจวน แต่เช้าวันนี้ สิ่งที่ก้าวออกไปผ่านเงาประตูนั้นกลับต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่มู่หยงฟู่ก้าวออกไปโดยไม่มีบิดายืนอยู่ข้างกายเด็กชายวัยหกปีสวมชุดเรียบง่าย ดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลังที่เด็กทั่วไปในเมืองหลวงอาจพกติดตัว ไม่มีเครื่องประดับบ่งฐานะ ไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลให้ผู้ใดจดจำดูเผินๆ ก็เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งแต่ท่าทางนั้น ไม่ธรรมดา“จำสิ่งที่ข้าสอน”เสียงขรึมดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนเด็กน้อยจะก้าวพ้นเงาประตูมู่หยงฟู่หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้น ในระยะที่ไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน สายตานิ่งสงบ ไม่มีความกังวลแสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่มีความผ่อนคลายเสแสร้งว่าทุกอย่างไร้ปัญหา“อย่าประมาท”“ขอรับ”“อย่าเชื่อใครง่าย”“ขอรับ”“และ…” เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำที่สำคัญที่สุด “อย่าทำให้ข้าต้องลงมือแทน”ความเงียบทอดผ่านระหว่างพ่อลูกมู่หยงฟู่พยักหน้า รับคำทั้งสามข้อนั้นไว้โดยไม่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม“ขอรับ”หลี่อี้ถงยืนอยู่ไม่ไกลนางไม่ได

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 2

    ตอนพิเศษ 2ยามเช้าท้องฟ้าครึ้มบางๆไม่ถึงกับมืดครึ้มจนฝนจะตก หากเป็นความหม่นอ่อนที่ทำให้แสงแดดนุ่มลง เงาในลานฝึกไม่ตัดคมเหมือนวันฟ้าเปิดลมพัดแรงกว่าทุกวันพัดผ่านลานกว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับทั้งเช้ากำลังรอบางสิ่งจะเกิดขึ้นลานฝึกว่างเปล่าไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีเงาของผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่ตรงขอบลานไม่มีเสียงเย็นเรียบที่คอยกำหนดทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวมีเพียงมู่หยงฟู่เด็กชายวัยหกปี ผู้ยืนอยู่กลางลานด้วยตัวเองดาบอยู่ในมือสายตาจ้องตรงไปข้างหน้าวันนี้…เขาต้องฝึกเพียงลำพังลมหายใจเข้าออกช้าๆ ในจังหวะที่กำหนดด้วยตัวเอง ก่อนมือเล็กจะยกดาบขึ้นเริ่มคมดาบวาดผ่านอากาศฟัน หมุน ถอยทุกท่วงท่าคือสิ่งที่เคยฝึกมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดบอกว่าถูกหรือผิดไม่มีคนปัดดาบกลับมาเพื่อสอนว่าเขาช้าเกินไปไม่มีเสียงตำหนิในจังหวะที่เสียสมดุลมีเพียงตัวเขาเอง…กับดาบในมือท่าทางยังไม่สมบูรณ์แต่มั่นคงกว่าเมื่อวานมั่นคงที่เกิดขึ้น เมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเข้าใจว่าตนกำลังทำอะไร ไม่ใช่เพียงทำตามสิ่งที่ถูกสอนบนระเบียงสูงที่มองเห็นลานฝึกทั้งลานมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่เคยละจากร่างเล็กเบื้องล่างแม้เพียงเสี้ยวว

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษ 1แสงแดดอ่อนสาดผ่านลานเรือนเป็นริ้วสีทองจางตกลงบนพื้นทรายอัดแน่นในลานฝึกบนใบหญ้าที่เพิ่งชุ่มน้ำค้างและบนชายคาที่ปลายหยดน้ำยังค้างอยู่ไม่ยอมร่วงเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังมาตามระเบียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่รวดเร็วไม่เกรงใจความเงียบของเช้าแม้แต่น้อย“ท่านพ่อ!”เสียงใสตะโกนลั่นด้วยพลังเกินวัยห้าขวบมู่หยงฟู่ถือดาบไม้ไว้ในมือ วิ่งตรงเข้าสู่ลานฝึกด้วยก้าวที่ยังไม่มั่นคงนักผมดำหลุดจากที่มัดเล็กน้อยสายรัดเอวยังผูกไม่เรียบร้อยแต่ดวงตานั้นตื่นเต็มที่ตื่นของเด็กที่ลืมตาขึ้นมาเพราะตั้งใจจะทำบางสิ่งมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่กลางลานก่อนแล้วราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายจะมา“ช้า”คำแรกหลุดออกจากปากเขาก่อนเด็กน้อยจะทันวิ่งเข้ามาถึงระยะมู่หยงฟู่ชะงักทันทีเท้าที่กำลังก้าวหยุดลงอย่างเชื่อฟังเขาถูกสอนให้รู้ว่า เมื่อคำนี้ดังขึ้น หมายความว่าอย่างไร“เจ้ามาช้า”เด็กน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย“ขอรับ”“เหตุผล”คำถามสั้นแต่ต้องการคำตอบจริงมู่หยงฟู่เงยหน้าขึ้น มองพ่อตรง ๆเขาถูกสอนอีกอย่างเช่นกันว่า เวลาถูกถาม ไม่ให้หลบตา“ข้าตื่นแล้ว” เด็กน้อยตอบตรง ๆ “แต่ท่านแม่ยังไม่ตื่น”ความเงียบทอดผ่านลานฝึกมู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทัน

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   บทที่ 42

    บทที่ 42ยามค่ำ จวนอ๋องยังคงสว่างอยู่ แม้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะจมเข้าสู่ความสงบแล้วก็ตามแสงตะเกียงในห้องทำงานยังไม่ดับบอกให้รู้ว่ายังมีงานที่ต้องจัดการหรือบางที งานอาจเสร็จหมดแล้ว เพียงแต่เจ้าของห้องยังไม่คิดจะพักเสียงกระดาษถูกเปิดออกเบา ๆมู่หรงชิงอี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กองฎีกาวางซ้อนสูงเป็นเงาทอดยาวใต้แสงไฟทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อนเพราะบัดนี้ คนที่ควรอ่านมัน ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไป“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง”เสียงขันทีดังขึ้นอย่างนอบน้อม มู่หรงชิงอี้ไม่เงยหน้า“ว่ามา”“ฎีกาจากชายแดนด้านตะวันตก”ขันทีชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ฝ่าบาทยังทรงลังเลในการตัดสินพระทัย”ปลายพู่กันถูกวางลงช้า ๆ ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์เรียบง่ายก็ก้าวเข้ามาในห้องฮ่องเต้น้อยผู้มีวัยเพียงสิบชันษาแต่สายตาเริ่มไม่เหมือนเด็กอีกแล้ว คนที่แบกสิ่งใหญ่เกินวัยไว้นานพอมักเปลี่ยนแววตาไปโดยไม่รู้ตัว“เสด็จอา”มู่หรงชิงอี้ลุกขึ้น ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามา ถือฎีกาไว้ในมือทั้งสองข้างแน่น“เราควรทำเช่นไร”คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีถ้อยคำอ้อมค้อม เด็กที่เติบโตท่าม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status