บทที่ 10

“ปล่อยให้น้องนิ่มกลับเองแบบนั้นจะดีเหรอหมาก ระวังน้องจะงอนเอานะ”

อิงฟ้าพูดเพื่อแสดงให้หมากภูมิเห็นว่าเธอเป็นห่วงทั้งเขาและนิรดา แต่ภายในใจนั้นกำลังเต้นดี๊ด๊ารู้สึกตัวเองเป็นผู้ชนะ เกมส์นี้ไม่มีใครลงแข่งกับใครเพราะไม่ว่ายังไงผลลัพธ์จะต้องเป็นไปตามที่เธอต้องการ

“นิ่มไม่ใช่คนขี้งอน เรารู้จักนิ่มดี”

นิรดาเป็นคนมีเหตุผลเสมอและน้อยครั้งมากที่เธอจะงอนเขา และต่อให้งอนก็จะเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ งอนไม่จริงจังด้วยซ้ำ

“ฟ้าบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเรา”

“หมากอยากรีบกลับไปทำงานใช่ไหม”

อิงฟ้ายังไม่ยอมเข้าประเด็นเรื่องสำคัญที่ว่านั้น เธอเห็นหมากภูมิเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือของเขาบ่อยมาก หลังจากนิรดาเดินจากไปนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่อิงฟ้าเห็นเขาดูเวลา

“ก็นิดหน่อยน่ะ ตอนนี้จะบ่ายสองแล้วเราไม่อยากทิ้งออฟฟิศไว้นาน”

หมากภูมิเป็นคนชอบทำงานมากเขาจะทุ่มเททุกเวลาทุกนาทีเพื่องานของเขาเสมอและวันนี้ถ้าไม่เห็นแก่เพื่อนอย่างอิงฟ้าเขาคงไม่ทิ้งออฟฟิศมา

เดือนนี้มีพรีออเดอร์อุปกรณ์สำหรับแคมป์ปิ้งของบริษัทเข้ามามากด้วยหมากภูมิอยากดูแลทุกออเดอร์ของลูกค้าให้ดีที่สุด อยากให้แบรนด์เอ็มแคมป์เปอร์ที่เขาและนิรดาร่วมกันสร้างขึ้นมาเป็นที่รู้จักกว้างขวางในตลาดอุปกรณ์กางเต็นท์กิจกรรมที่กำลังมาแรงในช่วงนี้

“เดี๋ยวน้องนิ่มก็ถึงออฟฟิศแล้ว ฟ้าว่าหมากไม่ต้องห่วงงานหรอกนะ น้องนิ่มคงไม่ปล่อยให้บริษัทที่หมากรักมีปัญหา”

“เชื่อฟ้าสิ”

ตอนนี้เขาอยู่กับเธอและอิงฟ้าไม่ชอบมาก ๆ ที่หมากภูมิสนใจแต่เรื่องธุรกิจของเขา อยู่ด้วยกันก็ต้องสนใจเธอสิ  ธุรกิจของหมากภูมิรายรับดีจะตายไปอิงฟ้ารู้ดีและเพราะเหตุผลนี้เธอจึงเลือกที่จะกลับเข้ามาและต้องการมีตัวตนในสายตาของเขาอีกครั้ง

‘นิ่มถึงออฟฟิศหรือยังนะ แล้วนั่งทำงานอยู่หรือเปล่า’

หมากภูมิคิดวกวนอยู่ในหัวของเขา ถ้าหากนิรดากลับถึงออฟฟิศแล้วเขาก็จะสบายใจ เพราะถ้ามีออเดอร์ของลูกค้าเข้ามาเพิ่มหรือมีลูกค้าเข้ามาหน้าร้าน อย่างน้อยนิรดาก็สามารถต้อนรับลูกค้าได้

บริษัทของหมากภูมิเป็นทาวน์โฮมสามชั้น ชั้นล่างเขาจะเปิดเป็นกึ่งสโตร์กึ่งร้านขายอุปกรณ์สำหรับตั้งแคมป์ ที่เพื่อจะให้ลูกค้าสายสัญจรแวะเข้ามาเลือกชมและช้อปสินค้าหน้าร้านได้ ส่วนชั้นสองจะเป็นออฟฟิศสำหรับพนักงานทุกแผนกและชั้นสุดท้าย ชั้นบนสุดจะเป็นออฟฟิศของเขากับนิรดา

“เรื่องนั้นเอาไว้คุยวันหลังนะฟ้า วันนี้เราเป็นห่วงงานน่ะขอกลับก่อนนะ” ไม่พูดเปล่าหมากภูมิยังยกมือขึ้นเพื่อเรียกพนักงานของร้านอาหารให้ออกบิลสำหรับค่าอาหารมื้อนี้และแน่นอนว่าเขาเลือกที่จะเป็นคนจ่ายเอง

“หมากนี่ให้ความสำคัญกับงานตลอดเลยนะ ฟ้างอนได้ไหมเนี่ย” ทำท่ากระเง้ากระงอดราวกับอยากจะงอนเขาจริง ๆ แต่สถานะเธอยังเป็นแค่เพื่อนจะงอนไปก็คงไม่มีผลอะไรเพราะหมากภูมิให้ความสำคัญกับธุรกิจของเขามากกว่าอะไรดี ขนาดนิรดาที่เป็นคู่หมั้นหมากภูมิยังเห็นงานสำคัญกว่าทั้งที่เมื่อก่อนนิรดาคือคนสำคัญที่สุด

“ครั้งนี้ฟ้าก็ไม่ได้เลี้ยงข้าวหมากอีกตามเคย”

“ไม่เป็นไร เราเกรงใจเพราะวันนี้พานิ่มมาด้วยเราไม่อยากให้ฟ้าต้องจ่ายเยอะ”

อิงฟ้าทำงานฟรีแลนซ์เป็นยูทูบเบอร์แนะนำเครื่องสำอางและความสวยความงาม หมากภูมิรู้ว่าเธอมีผู้ติดตามค่อนข้างมากและมีสปอนเซอร์จ้างงานอยู่ตลอด แต่ก็ไม่อยากให้อิงฟ้าต้องมาจ่ายเงินเลี้ยงข้าวเขากับนิรดา เขาอยากให้เธอเก็บเงินไว้ใช้ยามจำเป็นมากกว่า

“ถ้าอย่างนั้น...ครั้งหน้าหมากมากินข้าวกับฟ้าแค่สองต่อสองนะ”

“...!”

“ฟ้าหมายถึง ถ้าหมากเกรงใจที่ฟ้าต้องเลี้ยงข้าวน้องนิ่มด้วย ครั้งหน้าถ้าหมากมาคนเดียวเราจะได้เลี้ยงข้าวหมากสักทีเพราะหมากจะใช้ข้ออ้าง ว่าเกรงใจเราที่ต้องเลี้ยงแฟนของหมากด้วยไม่ได้ไง”

อิงฟ้ารีบอธิบายขยายความหมายให้ฟังแล้วดูไม่เจาะจงมากจนเกินไป ว่าเธอต้องการทานข้าวกับเขาสองต่อสอง อิงฟ้าเจตนาแบบนั้นแต่เห็นสีหน้าของหมากภูมิที่ตึงขึ้นหลังจากที่เธอพูดออกไปทำให้อิงฟ้ารู้ในทันทีว่าเขาไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่

“อ๋อ...งั้นเรากลับแล้วนะ ฟ้ารีบขึ้นห้องเถอะ”

“โอเคจ้า วันนี้ขอบคุณหมากมากนะ และก็ฝากบอกน้องนิ่มด้วย ว่าหายไว ๆ พี่ฟ้าเป็นห่วง”

“อื้ม”

“เราไปละ ไว้เจอกัน”

อิงฟ้ายืนมองหมากภูมิเดินกลับไปทางร้านอาหาร มองจนลับสายตา ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอจะเปลี่ยนจากห่วงใยเป็นดวงตาที่แฝงไปด้วยแผนการร้าย รอยยิ้มสวยแปรเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้ม

‘นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น หึ’