All Chapters of ในวันที่รักจางหาย: Chapter 1 - Chapter 10

“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่หมาก”นิรดาเดินเข้ามาเซอร์ไพรส์พร้อมเค้กวันเกิดที่เธอเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเอง ตั้งแต่หาซื้อวัตถุดิบจนถึงขั้นตอนแต่งหน้าเค้ก เธอใส่ใจทุกขั้นตอนเพื่อทำให้เค้กวันเกิดก้อนนี้ออกมาดีที่สุด วันเกิดปีที่30ของคู่หมั้นเธอเลยนะจะทำแบบลวก ๆ ไม่ได้“นิ่ม! พี่ว่าพี่บอกไปแล้วนะ”เสียงของหมากภูมิออกไปทางดุบ่งบอกว่าเขาหัวเสียที่เธอทำเรื่องแบบนี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวกลับมามองหน้านิรดาสลับกับมองเค้กในมือของเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์นัก ไม่มีความพึงพอใจหรือความดีใจอยู่บนใบหน้าของเขาเลย“วันนี้พี่มีงานต้องเคลียร์” ดวงตาคมเข้มมองเธออย่างตำหนิ เพราะเขาได้บอกกับนิรดาไปแล้วว่าวันนี้ไม่สะดวกและเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเรื่องวันเกิด สิ่งที่เขาต้องการคือเวลาส่วนตัว เขาอยากอยู่คนเดียว!“นิ่มรู้ค่ะ นิ่มแค่อยากแวะมาให้กำลังใจพี่หมาก”แม้จะเสียใจ จุกอกจนปวดร้าวมากแค่ไหน ใบหน้าของนิรดายังคงยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เธอพร้อมจะมีให้หมากภูมิเสมอ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการเหมือนแต่ก่อนแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังอยากทำ เธออยากเป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาและเป็นความสบายใจให้เขา คอยให้กำลังใจเขา“แค

“จากใครน่ะ?” และก็เป็นอย่างที่นิรดาคิด บนกล่องมีซองเท่าซองจดหมายวางอยู่และเธอเดาว่าข้างในจะต้องมีการ์ดเขียนคำอวยพรแน่ และถ้าอยากรู้ว่ากล่องของขวัญนี้ส่งมาจากใครเธอคงต้องอ่านการ์ดที่อยู่ในซองนี้ความสงสัยใคร่รู้ทำให้นิรดายื่นมือออกไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา แต่แล้วต้องถือค้างไว้อย่างนั้นเมื่อคิดได้ว่า ‘ถ้าเราเปิดอ่านพี่หมากต้องไม่พอใจแน่’จู่ๆ เกิดความลังเลขึ้นในใจเพราะทุกวันนี้ในสายตาของหมากภูมิ เธอก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งในบริษัทของเขา ไม่ได้มองเธอเป็นคนรักเหมือนเดิมอีกแล้วเพราะสายตาของเขาเฉยชาต่อเธอมากและในระหว่างที่นิรดากำลังยืนลังเลท่ามกลางเหล่าพนักงานที่รอค่อยให้เธอเปิดการ์ดออกอ่านอยากใจจดใจจ่ออยู่นั้น เจ้าของกล่องของขวัญตัวจริงได้เดินเข้ามาและยืนเท้าสะเอว มองพนักงานของตัวเองที่เวลานี้ควรนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองไม่ใช่พากันมายืนรวมตัวกันกลางออฟฟิศแบบนี้“ทำอะไรน่ะ”พรึบ แยกย้ายจ้า...เพียงแค่ได้ยินเสียงของหมากภูมิทุกคนก็พร้อมใจกันสลายตัวแล้วกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองประหนึ่งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คอยเปิดหูรอฟังตลอดเวลา มือทำงาน ตามองจอแต่หูแอบฟังได้

“พี่หมากจะพานิ่มไปกินมื้อเที่ยงที่ไหนเหรอคะ” นั่งรถมาได้สักพักแล้วนิรดาพึ่งจะนึกได้ว่าเธอก็ลืมถามเขาเรื่องนี้ไปเลย มัวแต่ดีใจที่เขาชวนออกมากินข้าวและรีบเดินตามเขาออกมาเพราะกลัวหมากภูมิจะเปลี่ยนใจ ช่วงเวลาที่แบบนี้ช่างหายากนักมันเคยมีแต่มันหายไปได้สักพักแล้วและเมื่อมีโอกาสนิรดาก็ไม่อยากจะทำอะไรที่จะทำให้ตัวเองเสียโอกาสนี้ไป เธอคิดถึงเขา คิดถึงช่วงเวลาที่ของเรา“ร้านกับข้าวอิ่มเอมเปรมสุข”“ร้านนี้เหมือนจะอยู่ใกล้ ๆ ที่พักของพี่ฟ้าใช่ไหมคะ” เธอจำได้เพราะครั้งหนึ่งหมากภูมิต้องรีบวนรถกลับมาเพื่อหาซื้อยาลดไข้ให้อิงฟ้าทั้งที่จะถึงบ้านนิรดาอยู่แล้ว“ใช่ ฟ้าเลือกร้านนี้แต่ก็ดีแล้วแหละฟ้าจะได้ไม่ต้องขับรถออกมา พี่ไม่อยากให้ฟ้าขับรถไปไหนมาไหนคนเดียวช่วงนี้สุขภาพของฟ้าไม่ค่อยดีด้วย”น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเหลือเกิน อยากรู้จังถ้าวันหนึ่งหลังจากนี้เธอเกิดป่วยขึ้นมาเขาจะเป็นห่วงเธอแบบนี้บ้างไหม ขนาดเพื่อนยังดูร้อนรนดูอาวรณ์ซะคนเป็นแฟนอย่างเธอปวดใจ ‘อยากเป็นพี่ฟ้าจัง’“เราไม่ได้จะไปกินข้าวกันแค่สองคนเหรอคะ” อดถามไม่ได้ซะแล้วสิ เพราะเขาพึ่งจะพูดออกมาว่าฟ้าเลือกร้านนี้ ถ้าเราจะมาทานข้าวกันแค่สองคนการเล

“ทุกคนฝากขอบคุณพี่หมาก ที่แบ่งเค้กไว้ให้ด้วยค่ะ”เรื่องราวของเค้กก้อนนี้จะเป็นยังไงนิรดาคงไม่อยากเล่าให้ใครฟัง มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเอามาพูดด้วย แต่เธอก็ยังอยากทำเพื่อเขา ใบหน้าของทุกคนในออฟฟิศยิ้มแย้มมากแค่ไหนตอนที่เธอบอก “เค้กนี้พี่หมากฝากนิ่มแบ่งให้ทุกคนด้วยนะคะ” เธออยากให้เขาเห็นด้วยตัวเอง แต่ไม่เห็นก็ดีเพราะความจริงแล้วเขาเป็นคนบอกให้เธอเอากลับไปและไม่ไยดีเค้กที่เธอทำแม้แต่น้อย“...” ครั้งนี้หมากภูมิไม่ตอบและไม่ว่าในสิ่งที่นิรดาทำให้เขาแต่กลับมองเธอด้วยสายตาที่เดาไม่ออก“เมื่อกี้หมากถามฟ้าเรื่องของขวัญใช่ไหม”อิงฟ้ารีบดึงหมากภูมิกลับมาเรื่องของเธอเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขากำลังให้ความสนใจแฟนของตัวเอง หึ มันไม่ผิดแต่เผอิญว่าเธอไม่ชอบ ถึงเธอจะมีสถานะเป็นแค่เพื่อนแต่เธอก็มาก่อนนิรดาและถ้าครั้งนั้นเธอไม่ตัดสินใจพลาดผู้หญิงที่จะได้ครองหัวใจของหมากภูมิตลอดไปก็จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น“ใช่”หมากภูมิล่ะสายตาจากดวงหน้าหวานที่วันนี้เขาพึ่งสังเกตเห็นว่า ใบหน้าของนิรดาหมองมากกว่าปกติหรือเป็นเพราะเขาไม่ได้สังเกตใบหน้าของเธอเลยถึงไม่เห็นว่าความสดใสของนิรดาจางหายไป ‘นิ่มเครียดเรื่องอะไรเหรอ มีเรื่อ

“ปล่อยให้น้องนิ่มกลับเองแบบนั้นจะดีเหรอหมาก ระวังน้องจะงอนเอานะ”อิงฟ้าพูดเพื่อแสดงให้หมากภูมิเห็นว่าเธอเป็นห่วงทั้งเขาและนิรดา แต่ภายในใจนั้นกำลังเต้นดี๊ด๊ารู้สึกตัวเองเป็นผู้ชนะ เกมส์นี้ไม่มีใครลงแข่งกับใครเพราะไม่ว่ายังไงผลลัพธ์จะต้องเป็นไปตามที่เธอต้องการ“นิ่มไม่ใช่คนขี้งอน เรารู้จักนิ่มดี”นิรดาเป็นคนมีเหตุผลเสมอและน้อยครั้งมากที่เธอจะงอนเขา และต่อให้งอนก็จะเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ งอนไม่จริงจังด้วยซ้ำ“ฟ้าบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเรา”“หมากอยากรีบกลับไปทำงานใช่ไหม”อิงฟ้ายังไม่ยอมเข้าประเด็นเรื่องสำคัญที่ว่านั้น เธอเห็นหมากภูมิเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือของเขาบ่อยมาก หลังจากนิรดาเดินจากไปนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่อิงฟ้าเห็นเขาดูเวลา“ก็นิดหน่อยน่ะ ตอนนี้จะบ่ายสองแล้วเราไม่อยากทิ้งออฟฟิศไว้นาน”หมากภูมิเป็นคนชอบทำงานมากเขาจะทุ่มเททุกเวลาทุกนาทีเพื่องานของเขาเสมอและวันนี้ถ้าไม่เห็นแก่เพื่อนอย่างอิงฟ้าเขาคงไม่ทิ้งออฟฟิศมาเดือนนี้มีพรีออเดอร์อุปกรณ์สำหรับแคมป์ปิ้งของบริษัทเข้ามามากด้วยหมากภูมิอยากดูแลทุกออเดอร์ของลูกค้าให้ดีที่สุด อยากให้แบรนด์เอ็มแคมป์เปอร์ที่เขาและนิรดาร่วมกันสร้างขึ้นมาเป