ตอนที่ 11 การทดสอบของไกด์ (1/2)

เครื่องมือตรวจสอบระดับของไกด์ค่อนข้างน่าสนใจในสายตาของเอลิส มันเป็นอุโมงค์ที่เราต้องนอนแล้วสอดตัวลอดเข้าไปคล้ายๆเครื่อง MRI ทางการแพทย์

เขานอนบนเตียงมองดูรอบด้านอย่างอยากรู้อยากเห็น ด้านข้างมีนักวิจัยอยู่ประจำเครื่องสามสี่คน บางคนถือแท็บเล็ตตรวจสอบอะไรบางอย่าง บางคนก็วุ่นอยู่กับอุปกรณ์ต่างๆ

ทั้งห้องล้วนเต็มไปด้วยสีขาว ดูสะอาดสะอ้านดี แต่มองไปนานๆเขาก็รู้สึกเบื่อ ห้องขาวนี้ไม่มีจุดโฟกัสสายตาอะไรสักอย่าง นอกจากนักวิจัยชุดขาวก็มีแต่พันเอกที่ยืนเด่นอยู่มุมห้องที่แตกต่างออกไป เหมือนเขากำลังพูดสั่งร่างจิตของตัวเอง แต่ไม่ดังพอที่จะทำให้เอลิสได้ยิน

“พร้อมแล้วครับ” นักวิจัยคนหนึ่งหันไปบอกดานีลที่รออยู่ด้านข้าง

“งั้นเริ่มกันเลย” เขาตอบกลับนักวิจัยก่อนจะหันไปหาพันเอกคาสเวลาที่ยืนกอดอกมองมา “อาจจะต้องใช้เวลาสักพัก พันเอกออกไปรอที่ห้องรับรองก่อนได้นะครับ”

พันเอกเลื่อนสายตามามองคนพูดเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปมองไกด์ตัวน้อยของเขาที่นอนอยู่บนเตียง จากนั้นก็รออยู่นิ่งๆ

ดานีลไม่ได้ใส่ใจคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับการทดสอบอย่างพันเอกอีก เขาหันไปบอกนักวิจัยให้เริ่มเดินเครื่องอุปกรณ์ เตียงถูกเลื่อนเข้าไปในเครื่องตรวจอย่างช้าๆ ส่วนหัวและส่วนท้ายของเครื่องถูกปิดทึบ ภายในตัวเครื่องจึงเหลือเอลิสโดดเดียวอยู่คนเดียวภายในท่อทรงกลมสีขาว

รอบด้านขาวโพลน แสงไฟรอบข้างส่องสว่างจนตาพร่า เขาได้ยินเสียงเครื่องจักรทำงานหึ่งๆข้างหู หลังจากนั้น… ไม่มีหลังจากนั้น เขายังคงเห็นเพียงแสงสีขาวรอบด้านและเสียงของเครื่องจักรเท่านั้น

“ทำใจให้สบาย ผ่อนคลาย” เสียงนุ่มๆของดานีลดังผ่านลำโพงเข้ามา

“นอนหลับไปเลยก็ได้ไม่ต่างกันหรอก” มีเสียงทุ้มหนักดังแทรกตามเข้ามาอีกเสียง เสียงของเขายังเหมือนก้อนหินแข็งๆที่โยนใส่ผู้คนให้สะดุ้งโหยง แม้จะลดระดับให้นุ่มลงมาแล้วเพื่อคุยกับไกด์ของเขาก็ตาม

เอลิสยิ้ม เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมไกด์ต้องมีผู้ปกครอง ห้องสีขาวแคบๆแบบนี้ชวนสติแตกง่ายเอาเรื่อง ต้องมีคนที่ไว้ใจได้อยู่ด้วยถึงทำให้ผู้ทดสอบสงบใจได้ดีขึ้น

เสียงของพันเอกไม่ได้นุ่มนวลชวนฟังเหมือนของดานีล แต่เสียงที่ไม่มีความไพเราะเลยนี้กลับทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

เอลิสสงบใจลงค่อยๆหลับตา แต่สถานการณ์นี้ให้ตายยังไงก็หลับไม่ลง เขาจึงทำได้แค่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตอย่างผ่อนคลาย

เขาเกิดในสลัม วันหนึ่งเขาก็ตื่นขึ้นมาเป็นเอสเปอร์ก่อนที่จะถูกส่งไปฝึกที่ค่าย ร่างจิตของเขาเป็นแมวขาวตัวหนึ่ง ถูกคนหัวเราะเยาะมากมายแต่สุดท้ายคนที่รอดมาจากแนวหน้าก็มีเพียงเขา พอคิดถึงแมวขาวก็นึกถึงลูกแมวน้อยร่างจิตของเขาตอนนี้ เขารู้ว่ามันคือเจ้าแมวขาวตัวเดิม ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน อาจจะเป็นพลังอย่างหนึ่งของไกด์ก็ได้

ร่างจิตของเอสเปอร์กับไกด์ต่างกัน ร่างจิตของเอสเปอร์จะสมบูรณ์ทันทีที่พลังตื่นขึ้นมา ส่วนไกด์ร่างจิตจะค่อยๆเติบโตขึ้นจากทารกก่อนโดยใช้พลังของไกด์หล่อเลี้ยง

เอลิสไม่ได้ละเลยลูกแมวน้อยโดยใช่เหตุ เมื่อก่อนพวกเขาล้วนเหมือนคู่หูเอสเปอร์และร่างจิตทั่วไป เป็นทั้งคู่กัดและเพื่อนสนิท จะเข้าไปโอ๋เหมือนลูกแมวจริงๆก็ใช่เรื่อง และเขาคิดว่ามันก็ไม่ต้องการด้วย

กระนั้นร่างจิตนี้เคยเป็นของเอสเปอร์มาก่อน แต่กลับกลายมาเป็นร่างจิตของไกด์ แบบนี้จะไม่มีปัญหาจริงๆเหรอ เรื่องนี้เอลิสค่อนข้างกังวล ร่างจิตของเอสเปอร์และไกด์คุณสมบัติค่อนข้างต่างกัน

คิดนั่นนี่ได้ไม่เท่าไหร่ตัวเครื่องทดสอบก็หยุดทำงาน ประตูเปิดออกและเตียงก็ถูกเคลื่อนออกมา

แค่นี้เหรอ? เอลิสงุนงง

“เสร็จแล้วเหรอครับ” เอลิสถามเพราะเขารู้สึกว่ายังไมมีอะไรเกิดขึ้นเลย

และมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ไกด์อาวุโสที่เคยใช้เครื่องตัวนี้มาก่อนอย่างดานีลรวมถึงนักวิจัยที่อยู่รอบๆต่างทำหน้างุนงงไม่ต่างกัน บางคนได้สติกลับไปตรวจสอบเครื่องมือว่าเกิดเหตุผิดพลาดอะไรขึ้นหรือไม่ บางคนก็มองมาทางเอลิสอย่างแปลกใจ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” คนถูกจ้องถามเมื่อรู้สึกว่าอาจมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้น

“เครื่องมือเก่าแล้ว มันพังพอดี เอาไว้มาตรวจอีกทีวันหลังถ้าห้องตรวจอื่นว่างนะ ตอนนี้ไปรอที่ห้องรับแขกข้างๆก่อน เดี๋ยวผมจะเตรียมการทดสอบการไกด์ดิ้งไว้ให้” ดานีลได้สติก่อนใคร เขายิ้มแล้วพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นักวิจัยคนหนึ่งเปิดประตูห้องแล้วนำทางไปในส่วนของห้องรับแขก

พันเอกที่เดินตามหยุดลงหน้าประตู หันกลับมาชี้ที่เครื่องตรวจแล้วชี้มาที่อกตัวเอง ดานีลรู้ว่าเขาจะสื่ออะไรจึงพยักหน้าตอบกลับ

เมื่อประตูปิดลงนักวิจัยจึงเร่งตรวจดูเครื่องมือด้วยท่าทางตื่นๆ อุปกรณ์ราคาหลักร้อยล้านเหรียญใช่ว่าจะเสียทันทีได้ อย่างน้อยต้องมีสัญญาณบอกสักอย่างหนึ่ง พวกเขาตรวจดูสักพักปราฎว่าเครื่องยังคงเป็นปกติ แต่เครื่องไม่สามารถตรวจวัดพลังของไกด์ได้เหมือนปกติซึ่งแปลกมาก

“ให้ผมลองดู” ดานีลอาสา

นักวิจัยจึงเปิดเครื่องอีกครั้ง ค่าเปิดเครื่องแต่ละครั้งต้องใช้ฟิล์มพิเศษและขั้วประจุสังเคราะห์ที่ใช้เร่งกระบวนการของสมอง แต่ละรอบในการเปิดเครื่องต้องใช้จ่ายร่วมล้านซึ่งเหล่านักวิจัยรับผิดชอบไม่ไหว แต่เมื่อไกด์อาวุโสออกปากเองพวกเขาก็ไม่มีความกริ่งเกรงแล้ว ไกด์อาวุโสได้รับสิทธิตรวจสอบพลังของตนเองโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายปีละครั้งอยู่แล้ว

เตียงเลื่อนเข้าสู่เครื่องตรวจสีขาว รออยู่สักพักสายตาของดานีลเต็มไปด้วยสีสันมากมาย  ภายนอกจอแสดงผลอ่านค่าตัวเลขออกมาทั้งระดับ ตัวอย่างร่างจิต และปริมาณพลัง

การตรวจใช้เวลาไม่กี่นาทีด้วยดานีลมีประวัติอยู่ก่อนแล้ว ผลสรุปคือเครื่องตรวจทำงานเป็นปกติ ไม่มีข้อผิดพลาดในระหว่างดำเนินการ

“แปลก” ดานีลขมวดคิ้ว

มีอยู่บ้างที่มีคนเข้าใจผิดว่าลูกๆของตัวเองเป็นไกด์แล้วยื่นคำขอตรวจสอบ การตรวจสอบจากประสาทสัมผัสของเอสเปอร์ไม่ได้ทำให้คนเหล่านั้นไว้ใจสักเท่าไหร่ แม้ว่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเอสเปอร์ไม่เคยระบุตัวไกด์พลาดเลยก็ตาม แน่นอนว่าพวกเขาต้องออกค่าดำเนินการเอง

ครั้งนี้เอสเปอร์ระดับ S ระบุตัวไกด์ด้วยตัวเอง เอสเปอร์หลายคนหน้าสำนักงานก็ไม่ได้มีใครแย้งขึ้นมา เป็นไปได้สูงว่าเอลิสคนนี้เป็นไกด์จริงๆ แต่เครื่องตรวจกลับตรวจสอบไม่ได้ ปฏิกิริยาของเครื่องไม่แสดงผลใดๆทั้งสิ้นไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป และเมื่อครู่จากสายตากดดันของพันเอกคาสเวล พวกเขาเดินเครื่องไปแล้วถึงสองครั้งแต่ผลกลับออกมาเป็นเหมือนเดิม

“แจ้งศูนย์มาตรวจสอบเครื่องดูอีกที แจ้งผลไปให้พันเอกด้วย” ดานีลสั่ง

“ค่าทดสอบที่เกินล่ะครับ” นักวิจัยคนหนึ่งถาม

“ส่งไปเก็บที่กองพันที่ 3 ไม่สิ ส่งไปที่บ้านพลโท เขาน่าจะรับผิดชอบรายจ่ายของลูกชายได้” ดานีลยิ้มบอก

“จะดีเหรอครับ” นักวิจัยลังเล เขารู้สึกว่านี่เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว ไม่ควรไปรบกวนทางบ้าน

“ดีสิ พันเอกยังติดค่ารักษาตัวที่ยังไม่จ่ายอีกไม่รู้เท่าไหร่” ดานีลหันไปมองนักวิจัยแล้วพูดติดขำ “ใครจะกล้าไปทวงเขาล่ะจริงไหม”