ชีวิตประจำวันของครึ่งเซียนฝึกหัด

บทที่ 2พบกันอีกครั้ง (1) เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงสุดท้ายของวันก็เลือนหายไปจากขอบฟ้าแล้ว โม่หรันยันกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน พลางปัดใบไม้แห้งที่ติดตามเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของเมืองหลวง อันเป็นที่ตั้งของอารามหลินอวิ๋นกวน ด้านนอกอารามมีบ่อน้ำหินเก่าแก่ตั้งอยู่ เปิดให้ผู้คนทั่วไปใช้สอยได้ตามสะดวก เขาตักน้ำขึ้นมาลูบหน้า สูดลมหายใจยาวอย่างสดชื่น จากนั้นใช้นิ้วสางผมที่ยุ่งเหยิงให้พอดูเป็นคนขึ้นมาบ้าง ขณะนั้นเอง นักพรตน้อยผู้หนึ่งเดินผ่านมาพอดี ครั้นสายตาของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับโม่หรัน แววตาก็เปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม ราวกับเห็นเขาเป็นเศษขยะข้างทาง โม่หรันเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายน้อยๆ ไม่คิดจะเก็บท่าทางเช่นนั้นมาใส่ใจเลยสักนิด ตอนนี้เขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว อย่าว่าแต่ค่าเช่าแผงดูดวงหรือใบอนุญาตตั้งร้าน ต่อให้เป็นซาลาเปาลูกหนึ่งยังต้องลุ้นว่าจะมีวาสนาได้มาหรือไม่ หากจะให้ย้อนกลับอารามหลิงเซียวตอนนี้ ระยะทางก็ไกลเกินไป เขาจึงจำต้องอาศัยชายคาอารามหลิ

บทที่ 4พบกันอีกครั้ง (3) ณ มุมหนึ่งของห้องผู้ป่วย เยี่ยเฉียนเยียนสังเกตสถานการณ์อย่างเงียบๆ มาพักใหญ่แล้ว แม้ไม่ได้สันทัดวิชาอาคม ทว่าสายตาอันเฉียบแหลมของเขากลับมองเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ในตอนที่เจ้าอารามอาวุโสร่ายคาถาเรียกวิญญาณ ใบหน้าท่านอาวุโสพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดูอ่อนล้าราวกับจะหมดสติได้ทุกเมื่อ ในจังหวะนั้นเอง เยี่ยเฉียนเยียนกลับเห็นนักพรตน้อยขยับนิ้วอย่างรวดเร็ว แม้อีกฝ่ายจะซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อกว้างอย่างแนบเนียน หากก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาได้ วินาทีนั้น เยี่ยเฉียนเยียนก็ตระหนักว่านักพรตน้อยผู้นี้ย่อมมีตบะแกร่งกล้าซ่อนอยู่ ดังนั้นเขาจึงหันมากล่าวกับเด็กหนุ่มด้วยความสุขุมและหนักแน่นอีกครั้ง “เชิญท่านนักพรตประกอบพิธีเถิด” ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของทุกคน โม่หรันก้าวเท้าออกมายืนหน้าโต๊ะทำพิธี หยิบพู่กันของเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนขึ้น แล้วจรดปลายพู่กันเขียนอักขระลงบนแผ่นกระดาษสีเหลืองนวลด้วยท่วงท่าที่พลิ้วไหวราวกับสายน้ำ ลายเส้นตวัดโค้งสวยงามและคมชัด เปี่ยมด้วยมนต์ขลังและความน่าอัศจรรย์

บทที่ 6เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (2) ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย เยี่ยเฉียนเยียนเอ่ยถามชื่อแซ่และที่มาที่ไปของนักพรตน้อย หลังจากแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง โม่หรันก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ต้องออกจากอารามหลิงเซียว เข้ามาอยู่เมืองหลวง อันที่จริง อารามหลิงเซียวหาได้อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงไม่ หากนั่งรถม้า ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามกว่าก็ถึงจุดหมาย หรือเดินเท้าก็จะใช้เวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้น ทว่าหลักเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับโม่หรัน...เพราะเขาชอบเดินชมนกชมไม้ไปเรื่อยเปื่อย เห็นสิ่งใดน่าสนใจก็หยุดยืนชื่นชมอยู่นานเป็นชั่วยาม กว่าจะเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็กินเวลาหนึ่งวันเต็ม! นอกจากนี้ โม่หรันยังเล่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า ที่ตนมีสภาพซอมซ่อเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะไร้ความสามารถในการหาเงิน หากแต่เพราะไม่มีหนังสือรับรองนักพรต จึงไม่อาจตั้งโต๊ะรับทำนายดวงชะตาให้ผู้อื่นได้ อีกประการหนึ่ง หลายวันที่ผ่านมาเขาต้องซุกหัวนอนอยู่หลังอารามหลินอวิ๋นกวน ทั้งยังดื่มน้ำในบ่อประทังชีวิต ร่างกายจึงไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงออกไปดิ้นรนหาเงินเท่าใดนัก

บทที่ 8คดีหมู่บ้านประหลาด (2)               ความรู้สึกฉุกใจเช่นนี้ คล้ายกับเมื่อวานไม่มีผิด            ยามนั้นทุกคนต่างถอดใจ เชื่อว่าปิ่นทองคำของพี่สะใภ้คงถูกขโมยไป และไม่มีวันได้คืนแล้ว            ทว่าโม่หรัน กลับเอ่ยเพียงคำเดียว ก็ชี้ตำแหน่งที่หายได้อย่างแม่นยำ            ไม่นานหลังจากนั้น ปิ่นล้ำค่าที่ใครต่อใครค้นหาเท่าใดก็ไม่พบกลับปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์!            จากเหตุการณ์เมื่อวานทำให้เยี่ยเฉียนเยียนตระหนักชัดว่า ทุกคำที่หลุดจากปากนักพรตน้อยผู้นี้ไม่ใช่คำพูดลอยๆ     

บทที่ 10คดีหมู่บ้านประหลาด (4)               เมื่อลำเลียงศพขึ้นมาจนครบ บริเวณเชิงเขาก็ตกอยู่ในความเงียบชวนให้หวาดหวั่น            บางร่างเหลือเพียงโครงกระดูกขาวโพลน บางร่างยังมีเศษเนื้อหนังแห้งกรังติดอยู่ตามกระดูก ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่ว จนหลายคนต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกอย่างทนไม่ไหว            คบไฟหลายสิบอันส่องบนซากศพที่เรียงรายอยู่บนพื้นดิน แสงไฟสั่นไหวตามแรงลม ยิ่งทำให้ภาพนั้นดูน่าสะพรึงกว่าความเป็นจริง            ทว่า ท่ามกลางภาพอันน่าหวาดกลัวนั้น กลับมีความน่าเวทนาปะปนอยู่ด้วย            เหล่ามือป