ชีวิตประจำวันของครึ่งเซียนฝึกหัด

บทที่ 1

ก้าวแรก(เพียงลำพัง)สู่เมืองหลวง

            เด็กหนุ่มในชุดนักพรตสีขาวเก่าซีด นั่งชันเข่าพิงกำแพงเมืองอย่างหมดแรง

            ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด บ้างคิดว่าเป็นนักพรตผู้บำเพ็ญเพียร บ้างก็เห็นเป็นเพียงขอทานตัวน้อยคนหนึ่ง

            แม้ใบหน้าจะจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ทว่าเนื้อตัวกลับเปื้อนฝุ่นมอมแมม เส้นผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก มองอย่างไรก็ไม่ต่างจากยาจกข้างถนน

            เด็กหนุ่มผู้นั้นมีนามว่า ‘โม่หรัน’

            หากถามว่าเหตุใดถึงมีสภาพตกอับเช่นนี้...คงต้องย้อนกลับไปเมื่อห้าวันก่อน

            หลังจากอาจารย์เฒ่าหนีกลับแดนเซียน ทิ้งให้โม่หรันต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังในอารามหลิงเซียว เขาจึงจำต้องลงจากเขาเข้าสู่เมืองหลวง หวังใช้วิชาดูดวงและเขียนยันต์หาเลี้ยงชีพ

            แต่โลกภายนอกโหดร้ายกว่าที่คิด!

            วันแรกถูกโกงค่าที่ตั้งแผง

            วันที่สองถูกอันธพาลรีดไถ

            วันที่สามถูกเจ้าถิ่นไล่ตะเพิดเพราะไม่มีใบอนุญาต

            วันที่สี่เงินหมด

            และวันนี้...เขาหิวจนตาลายแล้ว

            “เฮ้อ...”

            โม่หรันทอดถอนใจยาวเหยียด เริ่มสงสัยว่าที่อาจารย์เฒ่าสั่งให้เขาออกจากอารามหลิงเซียว อาจไม่ใช่เพราะอยากให้ลงมาฝึกฝนสะสมแต้มบุญด้วยตัวเอง หากแต่เพราะสนุกที่ได้เห็นเขาลำบากมากกว่า!

            ในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งทอดลงตรงหน้า ชายชราร่างผอมแห้งในชุดขาดรุ่งริ่งยื่นซาลาเปาเย็นชืดลูกหนึ่งมาให้ มือเหี่ยวย่นนั้นสั่นเล็กน้อย

            “เอาไปกินเถอะพ่อหนุ่ม หน้าตาก็ดี ไยถึงได้ตกอับเช่นนี้เล่า”

            โม่หรันชะงัก มองซาลาเปาในมือ ก่อนเงยหน้าสบตาชายชรา

            ทันทีที่รับซาลาเปามา กระแสอุ่นวาบสายหนึ่งพลันแล่นปราดเข้าสู่กลางอก

            โม่หรันเม้มปากแน่น

            ความรู้สึกนี้ไม่ใช่เพราะความซาบซึ้งอะไรทำนองนั้น หากแต่เป็น ‘แต้มบุญ’ ที่เกิดจากการที่อีกฝ่ายหยิบยื่นอาหารประทังชีวิตให้เขาต่างหาก

            “ขอบคุณขอรับ”

            ขอทานชรายิ้มอย่างเมตตา ก่อนหมุนตัวเดินจากไปช้าๆ

            โม่หรันมองตามแผ่นหลังงองุ้มด้วยสายตาสั่นไหว

            สำหรับคนทั่วไป นั่นคือขอทานชราคนหนึ่ง แต่สำหรับผู้มีตาทิพย์อย่างเขา รอบกายชายชราถูกไอดำแห่งความตายปกคลุมหนาทึบ

            นั่นหมายความว่า ชีวิตของอีกฝ่ายกำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า

            โม่หรันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นขยับปลายนิ้วร่ายอาคมเบาๆ

            กระแสพลังบางเบาสายหนึ่งลอยเข้าแผ่นหลังชายชราโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

            แม้ไม่มีผู้ใดหลีกหนีความตายได้พ้น ทว่าอย่างน้อย...ก็ขอให้เขาได้จากไปอย่างสงบ

            ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนค่าซาลาเปาลูกนี้ 

            เมื่อจัดการเสร็จ โม่หรันก็นั่งกินซาลาเปาแข็งและเย็นชืดทีละคำอย่างไม่รีบร้อน

            ยังไม่ทันกินซาลาเปาจนหมด รถม้าคันหนึ่งก็ควบตะบึงมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะหยุดกึกที่หน้าประตูเมือง

            สตรีผู้หนึ่งก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าร้อนรน นางกวาดตามองซ้ายมองขวา ก่อนพุ่งตรงไปยังแผงไม้ของนักพรตหนุ่มที่แต่งกายสะอาดสะอ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

            บนโต๊ะไม้มียันต์หลากหลายชนิดวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ต่างจากโม่หรันราวฟ้ากับดิน

            นางรีบถลาเข้าไปหานักพรตหนุ่มทันที พลางเอ่ยอ้อนวอนด้วยความร้อนรน

            “ท่านนักพรตหยาง...ได้โปรดช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ! สามีข้าถูกผีร้ายรังควาน ทุกคืนฝันร้าย ทรมานเจียนตาย ข้าเลื่อมใสชื่อเสียงท่านมานาน ได้โปรดช่วยเขาด้วยเถิด!

            สิ้นเสียงนั้น เสียงไอโขลกๆ อย่างทรมานก็ดังมาจากในรถม้า

            นักพรตหยางผู้นี้มีปูมหลังไม่ธรรมดา เขาคือศิษย์สายตรงของเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวน สำนักเต๋าอันเลื่องชื่อซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวง

            ด้วยบารมีและความน่าเลื่อมใสของเจ้าอาราม ส่งผลให้อารามหลินอวิ๋นกวนมีชื่อเสียงขจรขจายทั่วสารทิศ ในแต่ละวันผู้ศรัทธาต่างเดินทางมากราบไหว้อย่างเนืองแน่นไม่ขาดสาย

            ส่วนนักพรตหยางเองก็ได้รับความไว้วางใจจากทางอาราม ให้ลงจากเขามาตั้งโต๊ะแจกยันต์มงคล พร้อมคอยช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน

            ภาพของนักพรตหนุ่มในชุดสะอาดเรียบร้อย คอยช่วยเหลือผู้ยากไร้ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา ยิ่งส่งเสริมชื่อเสียงด้านคุณธรรมของอารามหลินอวิ๋นกวนให้เลื่องลือไปไกล

            อย่างไรก็ตาม หลังฟังจบ นักพรตหยางมุ่นคิ้ว สีหน้าเผยความหนักใจ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา “ฮูหยินจาง...เหตุใดท่านถึงปักใจเชื่อนักว่าสามีถูกสิ่งชั่วร้ายตามรังควาน? บางทีเขาอาจเพียงล้มป่วยเท่านั้น ท่านได้เชิญท่านหมอมาตรวจอาการอย่างละเอียดแล้วหรือยัง?”

            “ข้าเชิญหมอมาทุกสำนักแล้วเจ้าค่ะ แต่ทุกคนกลับส่ายหน้า บอกว่าหาสาเหตุไม่พบ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นับตั้งแต่ล้มป่วย สามีข้าก็ฝันร้ายทุกคืน ข้ากับสามีเชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของภูตผีปีศาจแน่นอนเจ้าค่ะ...”

            นักพรตหยางรับฟังด้วยความสงบนิ่ง ท่าทางราวกับผู้บำเพ็ญเพียรไร้กิเลส จนกระทั่งนางกล่าวประโยคถัดมา

            “ท่านนักพรต ได้โปรดทำพิธีขับไล่วิญญาณร้ายให้สามีข้าด้วยเถิด ข้ายินดีจ่ายไม่อั้น!”

            แววตาของนักพรตหยางไหววาบด้วยความโลภ หากก็เพียงชั่วเสี้ยวพริบตาเท่านั้น

            ฮูหยินแซ่จางผู้นี้มีฐานะมั่งคั่ง หากเอ่ยว่าจ่ายไม่อั้น ย่อมไม่มีทางโป้ปด

            แม้แต่โม่หรันเองยังแอบหรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนใจ เขามองลอดแพขนตาที่เปื้อนฝุ่นเพื่อประเมินฮูหยินจาง 

            พริบตานั้น นัยน์ตาของเขาพลันวาวโรจน์ ก่อนจะหลับตาแกล้งตายในทันที...

            ฮูหยินจางผู้นี้แม้จะแต่งกายด้วยผ้าไหมชั้นเลิศ สวมเครื่องประดับล้ำค่า ทว่าเหนือศีรษะกลับมีไอดำอัปมงคลเกาะแน่น

            และยิ่งน่าสะพรึงไปกว่านั้น บนหลังคารถม้ายังมีวิญญาณหญิงสาวตนหนึ่งนั่งห้อยขาลงมาอย่างน่าสยดสยอง

            ดวงหน้าของนางซีดขาวราวกับกระดาษ เบ้าตาลึกโบ๋ไร้ลูกตา ใบหน้าครึ่งซีกแหลกเละและชุ่มเลือด คล้ายถูกของแข็งกระหน่ำทุบจนจำเค้าเดิมไม่ได้

            กลิ่นอายอาฆาตของความพยาบาทรุนแรง โม่หรันขนลุกซู่ทันที

            ผีร้ายบนรถม้าคันนั้นธรรมดา...แต่เป็น เจ้ากรรมนายเวรตามทวงชีวิต

            คนในรถม้าอาจเคยก่อความผิดต่อวิญญาณตนนั้นไว้ บัดนี้อีกฝ่ายจึงย้อนกลับมาตามทวงชีวิต

            เมื่อพอจะทราบสาเหตุที่วิญญาณตามรังควานชายคนนั้นแล้ว โม่หรันจึงหลับตาปี๋แล้วเอนหัวพิงกำแพงนิ่ง

            คติประจำใจที่อาจารย์เฒ่าพร่ำสอนยู่เสมอ การช่วยคนต้องมีชั้นเชิง และชั้นเชิงที่ว่าก็คือ...

            ‘ธุระไม่ใช่ ห้ามยุ่ง’

            ‘หากไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จงแกล้งตายเสีย’

            ทีแรกตั้งใจจะหาเงินสักก้อน แต่เรื่องเวรกรรมเช่นนี้ ต่อให้จ่ายไม่อั้น เขาก็ไม่รับ!