Novels by เล่อเฉียน

“พิจารณาจากโทษของคดีที่สอง ข้อที่สองจุดหนึ่ง การละเลยการปฏิบัติหน้าที่ที่อาจนำมาซึ่งความเสียหายเป็นวงกว้างต่อผู้คนและทรัพย์สิน โทษสูงสุดคือคำสั่งปลดประจำการพร้อมเข้าสู่ศาลตัดสินว่าด้วยเรื่องที่อาจนำไปสู่การล้มล้างการปกครองของเมืองหลวงที่ 3 ซึ่งโทษสูงสุดคือการประหารชีวิตข้อที่สองจุดสอง การลักลอบเข้าเมืองผิดกฎหมาย ต้องจ่ายค่าปรับตามจำนวนวันที่เข้ามาและถอนสิทธิในการเข้าออกเมืองเป็นเวลาสูงสุดสิบปี”หลังการกล่าวโทษในครั้งนี้พยานที่เหลือจึงขึ้นให้การ เอลิสกล่าวถึงความร่วมมือที่เขาวางแผนเอาไว้กับพันเอกโดยมีเอกสารยืนยันจากจอมพลรับรอง เขาจึงถูกกันตัวออกจากการเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมในขบวนการไกด์ดานีลเป็นพยานในเรื่องการสะกดจิตล้วงความลับในการปฏิบัติการจับกุม พันตรีวอลช์และพยานอีกคนก็เช่นเดียวกันที่ขึ้นให้การเกี่ยวกับการบุกตลาดมืดใต้ดิน เหมือนทั้งสองจะเป็นทหารในสังกัดพันเอกเดอริททั้งคู่“โทษที่ได้รับในส่วนของคดีที่สอง จากการเพิ่มการลดโทษเมื่อพิจารณาจากค

ภายในศาลพิเศษภายใต้การดูแลของสภาสูง การพิจารณาต้องประกอบด้วยสามฝ่าย คือฝ่ายสภาสูงเอง สมาคมและรัฐบาล อีกทั้งเมื่อต้องวิพากย์เอสเปอร์จำต้องมีเอสเปอร์จากหน่วยงานอื่นมาเข้าร่วมฟังผลอย่างน้อยสิบคน หนึ่งในนั้นคือพันเอกคาสเวลที่ยัดตัวเองเข้ามาเพื่อดูแลไกด์ตัวน้อยของเขาภายในห้องพิจารณาตัดสินเป็นโถงขนาดใหญ่ ด้านหน้าคือบังลังก์สำหรับผู้ควบคุมผลตัดสินและเหล่าผู้มีอำนาจเต็ม ด้านหลังเป็นที่นั่งในรูปแบบขั้นบันไดลดหลั่นกันไปสำหรับสมาชิกของแต่ละหน่วยงานที่เข้ามาฟังผลคดี ในส่วนตรงกลางห้องเป็นคอกเตี้ยครึ่งวงกลมสำหรับผู้ถูกตัดสิน โดยที่ไม่ไกลกันนั้นเป็นโพเดียมสำหรับพยานในการแจ้งสารแก่ผู้ควบคุมผลตัดสินอีกทีเอลิสเป็นหนึ่งในคนที่นั่งเรียงแถวอยู่ด้านหลังโพเดียมสีน้ำตาลแก่ ข้าง ๆ เขาประกอบด้วยไกด์ดานีล พันตรีวอลช์ผู้เป็นทหารหน่วยข้อมูลของพันตรีเดอริท และผู้ร่วมในเหตุการณ์จับกุมอีกสองคนที่เอลิสไม่รู้จักพวกเขารอไม่นานพลตรีเวสเตอร์ก็ถูกจอมพลสูงสุดพาเข้ามาเป็นคนสุด

รายการยาของทางสโมสรได้ออกมาแล้ว หากไม่นับตัวยาที่มีผลผิดพลาดร้ายแรงจะคงเหลือยาที่ใช้งานได้อยู่สามประเภทเท่านั้น ได้แก่ พิกซี่ที่ใช้สร้างเอสเปอร์เทียม ต้องกินอย่างต่อเนื่องเพื่อคงพลังเอาไว้ ดรายแอดที่พลตรีเวสเตอร์เคยใช้ มันจะดึงอายุขัยแทนที่ขีดจำกัดและพลังที่เพิ่มขึ้น ตัวนี้จะมาพร้อมกับยาแก้ของมันเองอีกชนิดที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อนคือ นิมฟ์ ยาที่สามารถเพิ่มระดับขั้นของเอสเปอร์มีผลราว ๆ หนึ่งสัปดาห์ถ้ากินซ้อนทับกันจะเพิ่มระดับขึ้นไปเรื่อย ๆ ผลข้างเคียงดูเหมือนไม่มากเพียงแค่ทำให้ร่างกายอ่อนแรงหลังจากตัวยาหมดฤทธิ์ แต่หากใช้เป็นระยะยาวนานจะทำร้ายโครงสร้างร่างกายจนเสียหายอย่างหนักในส่วนของแฟรี่ ทางสโมสรได้จัดให้เป็นผลงานที่ล้มเหลวไปแล้วตอนนี้เมื่อมีการค้นพบตัวยาที่ผลข้างเคียงต่ำกว่ามากทั้งยังให้ผลดีในการต่อสู้ ทุกฝ่ายย่อมให้ความสนใจเป็นธรรมดาก๊อก ๆ“ขออ

“ไม่ได้เจอกันสักพักแล้วนะครับ” ไกด์ดานีลนั่งลงตามที่เอลิสต้องการก่อนจะกล่าวทักทายขึ้นมาอีกครั้ง“นั่นสินะครับ” เอลิสพยักหน้ารับแล้วถามต่อ “ว่าแต่คุณไกด์ดานีลต้องมาเป็นพยานในการสอบสวนพลตรีเวสเตอร์ด้วยเหรอครับ”สภาสูงในวันนี้ประกาศตัดสินโทษของบุคคลเดียวเท่านั้น เอลิสจึงรู้ว่าอีกฝ่ายมาด้วยเหตุนี้เช่นกันแต่ไม่รู้เหตุผล“ใช่ครับ ผมเป็นคนสอบปากคำคนของสโมสรที่กองพันที่ 2 และ 3 จับตัวเอาไว้ได้ในช่วงแรกของการบุกจับกุม จึงต้องมารับการสอบด้วยในวันนี้ครับ” ไกด์ดานีลตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม เขามองดูเอลิสอยู่ครู่หนึ่งจึงได้เริ่มต้นกล่าวสิ่งที่ทำให้เขามาหาเอลิสในตอนนี้ “ผมคิดว่าตอนนี้คุณต้องระวังตัวเอาไว้หน่อยนะครับ”ดานีลต้องมาเป็นพยานก็จริง แต่ด้วยอำนาจของไกด์อาวุโสเขาไม่จำเป็นต้องมานั่งรอเวลาแบบนี้ แต่ข่าววงในที่ได้รับมาทำให้เขาค่อนข้างเป็นกังวลเอลิสพยักหน้ารับคำไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่อีกฝ่ายบอกนัก จะอย่างไรพันเอกคาสเวลก็เพิ่งพูดในรูปแบ

จอมพลได้รับแจ้งว่าใครคือหัวหน้าสโมสรตั้งแต่ที่พันเอกคาสเวลและพันเอกเดอริทระแคะระคายว่าบุคคลใต้หน้ากากนั้นดูคุ้นตา จอมพลจึงแจ้งไปยังตัวเมืองที่อยู่โดยรอบของเมืองชายแดนที่ 3-15 ซึ่งพลตรีเวสเตอร์ได้ถูกส่งไปประจำการ จะอย่างไรชายแดนตะวันตกค่อนข้างเกิดการปะทะบ่อยครั้ง เมืองจึงถูกสร้างใกล้ๆกันเพื่อเป็นปราการป้องกันไม่ให้สัตว์ประหลาดหลุดเข้ามาเขตด้านในมากนัก การระดมเอสเปอร์หลายเมืองเพื่อบุกเมืองเดียวจึงเป็นเรื่องง่ายดายโดยที่แต่ละเมืองไม่ต้องส่งคนมามากนักยังมีความเป็นไปได้หนึ่งที่ว่าพลตรีเวสเตอร์อาจร่วมมือกับเอสเปอร์ระดับ S เมืองใกล้เคียง แต่ความเป็นจริงมันเป็นไปได้น้อยมาก เอสเปอร์ระดับ S พวกนี้ความคิดค่อนข้างเป็นเอกเทศ พวกเขามักจะกดข่มกันเองมากกว่าจะยอมร่วมมือกันด้วยดีเสียด้วยซ้ำเมื่อเข้ายึดเมืองได้จึงพบเข้าหลายอย่าง ทั้งนักวิจัยที่กำลังทดสอบตัวยาและเอกสารที่มาจากพื้นที่กลางทวีปส่วนหนึ่ง ยังมีคนที่อ้างตัวว่ามาจากกลางทวีปอีกสองคนซึ่งกำลังถูกส่งตัวมายังเมืองหลวงศูนย์กลางเพื่อสอบปากคำ

ติ๊ดๆเสียงแจ้งเตือนจากทริกเกอร์ทำให้เอลิสงัวเงียตื่นขึ้นมา หัวหนุนอยู่บนตักของพันเอกคาสเวลที่นั่งพิงหัวเตียงรับสายที่โทรเข้า“อืม... ได้” พันเอกพูดสายแค่ไม่กี่คำก็กดตัดสายทิ้งแล้วก้มมองไกด์ตัวน้อยของเขาที่ตาปรือแหงนมองขึ้นมา“กี่โมงแล้วครับ” เอลิสถามด้วยเสียงเบาหวิวติดจะแหบพร่าเล็กน้อย“เพิ่งเจ็ดโมงเช้า นอนต่อเถอะ” พันเอกพูดพร้อมกับลูบศีรษะกลมที่ปกคลุมด้วยผมสีดำนุ่มลื่นอย่างเบามือเอลิสเพิ่งได้นอนตอนตีห้ากว่าๆเท่านั้น ดวงตาจึงปรือปรอยจะหลับลงให้ได้แต่ยังไม่ทันที่เอลิสจะได้นอนหลับอีกครั้ง ทริกเกอร์อีกเสียงก็ดังขึ้น ในครั้งนี้มันดังอยู่ปลายเตียงนอน แน่นอนว่าไม่ใช่ของพันเอกคาสเวลดูเหมือนว่าตอนที่ถูกจับเปลื้องผ้า พันเอกจะถอดให้หมดเลยจริงๆ แม้แต่ทริกเกอร์ที่ควรสวมติดตัวตลอดเวลาก็ไม่ละเว้นเอลิสเริ่มหายง่วงแล้วเมื่อถูกปลุกถัดๆกันสองค

ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์หลังจากวันไปออกงานเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี จู่ๆวันหนึ่งนิ่งหลงก็โทรเข้ามาเพื่อชวนกลับบ้านของเขาอีกครั้ง“คุณปู่กลับจากต่างประเทศแล้ว อยากให้เธอไปเยี่ยม เย็นนี้ฉันจะไปรับ”มู่เสวี่ยยิ้มทันทีที่ได้ยิน อดคิดถึงคุณปู่ไม่ได้เหมือนกัน เธอจำได้แค่ว่าท่านเป็นคนใจดี ตั้งแต่เด็กก็เอาใจใส่เธอเสมอเมื่อเธอไปหา“ได้ค่ะ” เธอตอบรับเมื่อวางสายเธอก็หันไปเลือกเสื้อผ้าในตู้ เมื่อก่อนไม่ได้คิดมากเรื่องก่รแต่งกายนัก แต่เมื่อพร้อมตกลงปลงใจกับนิ่งหลงแล้วก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาบ้างถ้าจำไม่ผิดพ่อของเธอพาไปเที่ยวเล่นที่ตระกูลนิ่งครั้งแรกตอนอายุยังไม่ถึงสิบขวบดี แต่เหมือนทางฝั่งตระกูลนิ่งจะแวะเวียนไปมาหาสู่ตระกูลมู่ก่อนหน้านั้นตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้แล้วสรุปแล้วในเย็นวัน มู่เสวี่ยเพียงแค่แต่งตัวสบาย ๆ เหมือนไปพบผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้น จะอย่างไรแบบนี้กลับเป็นกันเองมากกว่าพอรถแล่นผ่านประตูรั้วเข้าคฤหาสน์ เธอและนิ่งหลงก็ถูกพาไปที่ห้องทำงานของนายท่านใหญาตระกูลนิ่งทันทีเมื่อมู่เสวี่ยเดินเข้าไปถึง ชายชราที่กำลังนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะก็ยิ้มกว้างแล้วลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยความดีใจอย่างเห็นได้ชัด“เสวี่ย

*** ระหว่างที่หวังเจี้ยนกำลังตกตะลึง มู่เสวี่ยที่เดินผ่านไปก็หันมาสบตากับเขาพอดี เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนอีกฝ่ายตระกูลหวังยังไม่ล้มสินะ หญิงสาวคิดเมื่อผู้คนเริ่มละความสนใจจากเธอและคู่หมั้น เธอจึงขอตัวจากนิ่งหลงที่หน้าบึงตึงออกมาแล้วเดินไปหาที่นั่งมุมห้อง หวังเจี้ยนจึงได้โอกาสเข้าไปคุยกับเธอหลังจากที่รอจังหวะอยู่นาน แต่ความจริงที่มู่เสวี่ยออกมาที่ตรงนี้เพราะต้องการให้เขาเข้าหานั่นแหละ“สวัสดีค่ะรุ่นพี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” มู่เสวี่ยเอ่ยทักทายก่อน ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม ไม่มีร่องรอยความอึดอัดใจที่ความลับเรื่องฐานะของตนเองถูกเปิดเผย“น้องมู่เสวี่ย…” หวังเจี้ยนกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ถูกหญิงสาวตรงหน้าขัดขึ้นมาก่อน“เรียกฉันว่าคุณหนูมู่เหมือนคนอื่นจะดีกว่านะคะ” เธอยิ้ม แต่รอยยิ้มครั้งนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกทีหวังเจี้ยนรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที ปกติเป็นเขาที่ต้องโอ้อวดฐานะของตนเอง พอรู้ว่าเทียบเธอไม่ติดก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี“ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องน้องสาวของรุ่นพี่มา ถ้าจะบอกว่ายินดีคงเป็นการเยาะเย้ยคราวเคราะห์ของเธอ แต่สมควรหรือเปล่าคะที่ใช้ชีวิต

สองสัปดาห์ถัดมา หวังเจี้ยนได้รับเชิญไปงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจของกลุ่มทุนแห่งหนึ่งในฐานะตัวแทนบริษัทของครอบครัว แม้สถานะทางธุรกิจจะเล็กลงกว่าเดิมมากจากเหตุการณ์ของพ่อ แต่ก็ถูกสามีของหวังปิงปิงช่วยพยุงเอาไว้ ถึงอีกฝ่ายจะทำไปเพราะคิดไม่ซื่อก็ตาม เขาก็ต้องยอมรับการช่วยเหลือนี้อยู่ดี อีกทั้งยังต้องสานสัมพันกับบริษัทอื่นต่อไปจึงมาร่วมงานนี้ความจริงงานนี้จัดมาค่อนข้างยิ่งใหญ่ แต่เพราะยิ่งใหญ่นั่นแหละจึงมีผู้คนถูกเชิญมาด้วยเป็นจำนวนมาก ใครมีเส้นสายก็พยายามดันตัวเองเข้ามาที่นี่เพื่อสร้างคอนเนคชันให้มากขึ้นหวังเจี้ยนก็เดินวนเวียนทักทายผู้คนในงาน ทุกคนก็ตอบรับอย่างดี เหล่านักธุรกิจย่อมรู้ดี ผู้ล้มในวันนี้ วันหน้าอาจกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งได้ พวกเขาจึงไม่หักหน้ากันซึ่งหน้าหากไม่ใช้ศัตรูชั่วชีวิต ถึงแม้ว่าตอนนี้บริษัทตระกูลหวังจะตกต่ำก็ตามในขณะที่งานกำลังดำเนินไปได้สวย จู่ๆ ผู้คนทางหนึ่งก็ฮือฮาขึ้นมาและพากันเฮโลไปทางนั้น หวังเจี้ยนที่กำลังกระชับมิตรกับบริษัทคู่ค้าเดิมก็หันมองตาม“หืม ทำไมทายาทตระกูลนิ่งถึงมางานนี้ด้วยล่ะ” ชายคนหนึ่งที่พยายามจะเบียดตัวเข้าไปใกล้ศูนย์กลางเหตุการณ์แล้วถูกพลักออกม

***ทางด้านมู่เสวี่ยอาจสงบสุขแล้ว แต่ทางด้านหวังเจี้ยนยังคงมีแต่คำถามในใจแม้เวลาจะผ่านมาหลายเดือนนับตั้งแต่วันที่ตำรวจเข้าจับกุมพ่อของเขาในคดีให้สินบนเจ้าพนักงานจนธุรกิจของตระกูลหวังพังทลายลงในชั่วข้ามคืน หวังเจี้ยนเอาแต่ตั้งคำถามกับเรื่องนี้มาตลอดว่าทำไมพ่อผู้รอบคอบมาตลอดชีวิตของเขาถึงกระทำเช่นนั้นอย่างไม่ระวังตัวแน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าผู้เป็นพ่อผิด จะอย่างไรเขาเห็นการยัดเงินใต้โต๊ะแบบนี้มาตั้งแต่เด็กโต คล้ายจะเป็นเรื่องปกติในชีวิตด้วยซ้ำสิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดของเรื่องนี้ไม่ใช่การที่มีคนรู้ว่าพวกเขาทำผิดกฎหมาย แต่คือทำไมเรื่องอื้อฉาวนี้ถึงประเดประดังเข้ามาใช่ช่วงจังหวะที่ธุรกิจอยู่ในจุดเสี่ยงพอดีต่างหากตอนนี้เมื่อธุรกิจครอบครัวเกือบล้มละลาย น้องสาวต้องจำใจแต่งงานเพื่อแลกเงินมาประคองกิจการที่เหลืออยู่ หวังเจี้ยนจึงต้องการหาความจริงว่าใครอยู่เบื้องหลังการวางกับดักครั้งนี้กันแน่ เพราะดูอย่างไรมันก็เกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะเกินไปด้วยความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง เขาจึงติดต่อขอพบกับผู้จัดการของเยี่ยนไท่คนหนึ่งที่เคยรู้จักกันมาก่อน หวังว่าจะได้คำตอบที่ชัดเจนกว่าคำอธิบายอย่า

“เย็นนี้ต้องไปไหนไหม” นิ่งหลงถามขึ้นมา“ไม่นะคะ วันนี้ฉันว่างทั้งวันเลย” มู่เสวี่ยส่ายศีรษะตอนนี้คือเวลาบ่ายสามแล้ว และเป็นช่วงสุดสัปดาห์ เธอมีแพลนว่าจะไปนอนพักที่บ้าน อีกทั้งย้ายมาอยู่ที่คอนโดจึงไม่มีอะไรให้ทำนอกจากอ่านหนังสือ“งั้นไปกินข้าวกับฉันที่บ้าน” นิ่งหลงสรุปแผนการให้เบ็ดเสร็จโดยไม่ถามสักคำความเผด็จการของเขานั้น มู่เสวี่ยเคยชินจนไม่รู้จะชินอย่างไรแล้ว แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นบ้านเขาแทนที่จะเป็นร้านอาหารอร่อย ๆ ก็ตาม แต่เธอก็อดประหม่าเล็กน้อยไม่ได้เพราะไม่ได้ไปที่นั่นมานานพอดู“เธอนั่งเล่นไปก่อน ฉันต้องเคลียร์งาน” นิ่งหลงค่อนข้างตามใจคู่หมั้นของตนเอง แต่กับงานแล้วเขาก็จริงจังเช่นกัน จึงไม่ได้นั่งเป็นเพื่อนอีกฝ่ายและปล่อยให้เธอเล่นโทรศัพท์รอมู่เสวี่ยก็ไม่ได้อยากให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน บางครั้งการได้นั่งมองใบหน้าหล่อ ๆ ที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งก็เพลินดีเหมือนกันจวบกระทั่งห้าโมงเย็น นิ่งหลงขับรถพามู่เสวี่ยไปที่บ้านด้วยตนเอง หยางเทาถูกส่งให้ไปทำงานอื่น และหากไม่จำเป็นเลขาหญิงของเขาก็ไม่ได้มีหน้าที่มาขับรถให้จึงไม่ได้เรียกใช้ ที่ด้านหลังจึงตามติดมาด้วยรถบอดี้การ์ดสองคันโดย

***ปัญหาบางส่วนของมู่เสวี่ยได้รับการแก้ไขแล้ว ศัตรูบ้างทำลายตัวเอง บ้างยุติความแค้นลง คงเหลือเพียงน้องสาว แม่เลี้ยง และผู้บงการเบื้องหลังที่ทำให้ตระกูลมู่ล่มสลาย แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาไปจัดการคนเหล่านั้น เธอต้องเรียนให้จบเสียก่อน หลังจากนั้นจะได้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น“นิ่งหลงอยู่ไหมคะ” มู่เสวี่ยถามเลขาหน้าห้องของนิ่งหลง“สวัสดีค่ะคุณมู่ เจ้านายอยู่ข้างในกับคุณเลขาหยางค่ะ” เลขาสาวหน้าห้องลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหามู่เสวี่ย“เอ๋ มีธุระเหรอคะ เดี๋ยวฉันนั่งรอก่อนก็ได้” มู่เสวี่ยตอบกลับ เธอค่อนข้างเกรงใจที่จะเข้าไปรบกวนชายหนุ่ม“คุณมู่สามารถเข้าไปได้เลยค่ะ เจ้านายสั่งไว้ว่าถ้าคุณมา สามารถเข้าไปหาได้เลยทุกกรณี” เธอพูดพลางผายมือไปทางประตู ทำท่าจะเปิดให้เมื่อพูดมาแบบนั้นมู่เสวี่ยย่อมไม่เกรงใจแล้ว วันนี้เธอเดินทางมาด้วยตัวเองไม่ได้ให้นิ่งหลงหรือคนของเขาไปรับ อีกทั้งยังไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เธอแค่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำเพราะหลินซานซานขอตัวกลับบ้านไปงานแต่งญาตคนหนึ่งจึงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนในวันหยุดก๊อก ๆ“คุณมู่มาค่ะท่าน” เลขสาวเพียงแค่แจ้งเท่านั้นก่อนจะเปิดประตูเข้าไปทันทีเธอคนนี้เป็นผู้ช่วยอีกหนึ่งคนข