Nobela ni เล่อเฉียน

“ตามพวกเขาไป” ทางด้านพันตรีอายก็สั่งการกองกำลังเมื่อเห็นว่าทหารฝ่ายกองพันที่ 2 เริ่มเคลื่อนไหว สายตาก็เหลือบมองพันเอกคาสเวลที่เดินออกไปจากห้องปฏิบัติการการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดหนูค่อนข้างครึกโครม เพียงไม่นานก็ออกข่าวใหญ่โต ทางตลาดมืดก็ย่อมต้องรู้เรื่องนี้ผู้คนด้านในสับสนอลหม่าน แต่ละคนพยายามหนีออกจากตลาดเบื้องล่างเพราะเกรงว่าเมื่อสัตว์ประหลาดหนูเคลื่อนพื้นดิน พวกเขาจะถูกกลบฝังไปด้วย ยิ่งเมื่อมีเอสเปอร์ใช้พลังปิดทาเข้าออกใต้เมือง การสั่นไหวของพื้นดินยิ่งทำให้คนเข้าใจผิดภายนอกทางออกของตลาดมืดถูกปิดกั้นด้วยทหารของกองพันที่ 2 และทหารปลอมตัวถอดเครื่องหมายของสังกัดของกองพันที่ 3 เหล่าคนที่กรูกันออกมาจึงถูกจับกุมทั้งหมดลูกบอลน้ำแข็งถูกสร้างขึ้นเหมือนกรงขังกลิ้งอยู่เต็มพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือคนของสโมสรพวกเขาล้วนได้รับการปฏิบัติในระดับเดียวกันมีผู้ต่อสู้ขัดขืนอยู่บ้าง แต่ก็นั่นแหละ พวกเขาย่อมเอาชนะเอสเปอร์ที่

“อืม ทำต่อไป” พันเอกคาสเวลพูดก่อนจะสั่งการต่อ “ให้พันตรีอิเล็กต้าและทหารใต้สังกัดสำรวจพื้นที่ใต้ดินให้เสร็จ จุดที่มีทางออกให้ถล่มมันซะ หรือไม่ก็สร้างสิ่งกีดขวางไว้ข้างใน”“แต่มันจะกระเทือนถึงด้านบนนะครับ” พันตรีอายแย้งขึ้นในขอบเขตเมืองที่มีโครงสร้างของอาคารจำนวนมาก ผู้ใช้พลังดินโดยตรงมักถูกจำกัดขอบเขตในการใช้พลังเสมอ เพราะหากมีการเคลื่อนที่ของชั้นดินในแขนงใหญ่ มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีปัญหากับเสาเข็มที่เป็นรากฐานของตัวอาคารเมืองหลวงศูนย์กลางที่มีประชากรแออัดในเขตนับแสน การถล่มของตึกไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ถึงแม้พันเอกจะได้รับความคุ้มครองจากคนในตระกูล แต่หากเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับประชากรได้รับอันตรายเป็นจำนวนมาก ทางรัฐบาลหรือแม้แต่สภาสูงก็คงไม่ยินยอมผ่อนปรนโทษให้เขาอีกต่อไป“ประกาศอพยพฉุกเฉิน ให้พวกเขาออกห่างจากพื้นที่” พันเอกคาสเวลพูดก่อนที่จะถูกหัวหน้ากองพันที่ 2 เอ่ยขัด“ด้วยข้ออ้างอะไร เรื่องราวใหญ่โตเดี๋ยวก

หัวหน้าใหญ่พ่นลมหายใจออกมาเหมือนติดจะรำคาญก่อนอธิบายให้ฟัง “ห่วงสีเขียวคือยาที่ใช้เลื่อนระดับ จากระดับต่ำไปกลางใช้เพียงขวดเดียวเท่านั้น แต่การเลื่อนระดับให้สูงขึ้นไปต้องใช้จำนวนที่มากขึ้นเรื่อยๆ เธอต้องทำงานเพิ่มเพื่อขอมันเป็นรางวัล อีกอย่างถ้าจะให้ระดับคงที่เอาไว้ต้องใช้ยาที่มีห่วงสีแดง มันจะรักษาระดับพลังให้เสถียร ใช้เพียงสัปดาห์ละครั้งก็พอ เธอสามารถซื้อมันได้กับริคเตอร์พี่ชายของเธอ เขาเป็นคนกระจายยาในเขตนั้น”เอลิสพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง แต่ในใจกำลังคิดวนไปมาเรื่องการกระจายตัวยาที่อีกฝ่ายได้พูดถึง เพราะถ้ามันกระจายเข้าสู่ตลาดในปริมาณมาก นั่นหมายถึงความวุ่นวายจากเอสเปอร์ที่จะตามมา“แล้วยาที่เปลี่ยนคนธรรมดาให้กลายเป็นเอสเปอร์ล่ะครับ” เอลิสถามเมื่อเขาเห็นตัวยาแค่สองขวด“รางวัลไม่ใช่เธอเป็นผู้รับเอง ฉันจึงต้องลดระดับของรางวัลลง ดังนั้นเธอจะได้ยาแค่สองขวดนี้เท่านั้น ส่วนหากต้องการยาเปลี่ยนสภาพเธอก็แค่ไปซื้อกับริคเตอร์นั่นแหละ” เมื่อพูดจบหัวหน้าใหญ่สโมสรก็เอนหลังพิงพนักเก้าอ

ก่อนเอลิสมาที่นี่ พันตรีอายได้นำอุปกรณ์เก็บข้อมูลไปตรวจสอบเรียบร้อยแล้วในศูนย์ปฏิบัติการทางทหารที่เขามีสิทธิเข้าใช้งาน ตัวอุปกรณ์มีระบบป้องกันการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง แต่จะอย่างไรก็ไม่อาจหนีพ้นการตรวจสอบจากอุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุดของทางการอยู่ดีข้อมูลภายในอุปกรณ์เก็บข้อมูลระบุถึงการทดลองเพิ่มการแบกรับขีดจำกัดที่มากกว่าหนึ่งร้อย หรือก็คือมีการวิจัยวิธีการทำให้พิษเข้มข้นในเลือดเป็นกลางเพื่อไม่ให้มีผลต่อสมองส่วนหน้าที่ใช้ควบคุมอารมณ์ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยดีนัก พวกเขาค้นพบวิธีการเจือจางเลือดที่ส่งไปเลี้ยงสมองจนทำให้สามารถแบกรับขีดจำกัดได้อย่างต่อเนื่องก็จริง แต่ระยะเวลาแสดงผลไม่แน่ชัดนักเนื่องจากยังมีตัวอย่างการทดลองไม่เพียงพอ ระยะเวลาการแสดงผลที่พวกเขาทำได้นานที่สุดคือสองชั่วโมง หลังจากนั้นผู้ทดสอบจะเหมือนถูกพลังตีกลับอย่างรุนแรงในหัวจนสิ้นสติทันที ขีดจำกัดที่เกินไปก็จะลดลงมาอยู่ในระดับต่ำกว่าหนึ่งร้อยเช่นเดิมเท่าที่รู้แล้วตอนนี้คือมันมีข้อเสียใหญ่อีกอย่างเช่นกัน เพราะหลังจาก

เอลิสนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามใบหน้าประดับรอยยิ้มน้อยๆตามแบบฉบับของเอลิสผู้เป็นเจ้าของร่างเดิม เขาทำเช่นนี้นอกจากเพื่อแสดงลักษณะท่าทางของเอลิสคนเก่าที่ทางสโมสรเคยตรวจสอบตัวตนของเขามา ใบหน้าที่ยิ้มน้อยๆตลอดเวลาแบบนี้เปรียบเสมือนหน้ากากที่ใช้ปิดบังความรู้สึกเบื้องลึกได้ด้วย“คุณเรียกผมว่าหัวหน้าใหญ่เหมือนคนอื่นก็ได้ ในเมื่อครั้งนี้เป็นการเจอกันครั้งแรกของเรา เช่นนั้นคงต้องพูดว่ายินดีที่ได้พบกัน ไกด์เอลิส เลน” ผู้แนะนำตนเองเป็นหัวหน้าใหญ่พูดขึ้นคนผู้นี้ปิดบังตัวเองด้วยหน้ากากเพียงชิ้นเดียวลักษณะภายนอกอื่นๆเหมือนไม่ได้ตั้งใจปิดบังเลยสักนิดเขามีร่างกายสูงใหญ่แผ่นอกปูดนูนเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่มองเห็นได้ชัดเจนแม้จะอยู่ภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทเอลิสวัดด้วยสายตาเห็นว่าเขาตัวโตพอๆกับพันเอกคาสเวลด้วยซ้ำ ดูแล้วลักษณะท่าทางมั่นคงแข็งแรงบรรยากาศน่าเกรงขามตามแบบฉบับของเอสเปอร์ที่มีระดับสูงแม้ว่าไกด์จะแยกแยะเอสเปอร์ออกจากคนธรรมดาไม่ไ

การจู่โจมที่เด็ดขาดที่สุดคือการจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว นั่นหมายถึงตัวผู้จู่โจมเองก็ต้องไม่ทันได้เตรียมตัวด้วยเช่นเดียวกันเมื่อเอลิสได้รับการติดต่อจากริคเตอร์อีกครั้ง พันเอกก็ส่งเรื่องถึงจอมพลทันทีเพื่อให้เขาเป็นหัวหน้าในการก่อตั้งหน่วยปฏิบัติการอย่างเร่งด่วนจอมพลทำเรื่องร้องขอต่อสภาสูงเพื่อทำการจับกุมและทลายเครือข่ายของสโมสร เรื่องนี้ต้องใช้คนที่ไว้ใจได้และเรื่องต้องเงียบที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายไหวตัวทัน ทหารที่สามารถนำมาใช้ได้จึงค่อนข้างน้อยเพื่อไม่ให้ดูเอิกเกริกเกินไปพวกเขามีทหารที่ดำเนินการสนับสนุนยี่สิบนายและทหารภาคสนามสามร้อยนายเท่านั้น แต่พวกเขากลับมีเอสเปอร์ระดับS ถึงสองนายด้วยกันปกติเอสเปอร์ระดับS จะแยกกันทำงาน ไม่มีทางที่เอสเปอร์ระดับ S สองคนจะทำงานร่วมกันได้โดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้าเช่นนี้บางกองพันไม่มีเอสเปอร์ระดับ S แม้แต่คนเดียว แต่หากกองพันไหนมีการบรรจุเอสเปอร์ระดับนี้ลงไปในหน่วย พวกเขาก

วันถัดมา มู่เสวี่ยยังคงใช้ชีวิตตามปกติ เช้าไปเรียน กลางวันกินข้าวคุยเล่นกับหลินซานซาน เย็นเข้าร่วมสโมสรนักศึกษาที่ตอนนี้ถูกบรรจุเป็นคนในสโมสรจริง ๆ เรียบร้อยแล้ว และดำรงตำแหน่งแทนหมิงเจ๋อที่ถูกจับไปสิ่งที่ทำให้สโมสรมีความสำคัญจริง ๆ คือคนที่นี่จะได้รับข่าวสารของทางมหาวิทยาลัยก่อนคนอื่น วันนี้ก็เช่นกัน มีทุนส่งเสริมการศึกษาเข้ามาจากเอกชนสำหรับนักศึกษาเรียนดีที่ฐานะทางบ้านแย่มู่เสวี่ยจ้องเอกสารตรงหน้า เธอเป็นผู้จัดสรรเงินแทนมหาวิทยาลัย โดยเมื่อแบ่งตามผู้ขอทุนแล้วต้องให้ทางคณะกรรมการการศึกษาเซ็นเอกสารอีกทอดหนึ่ง และสิ่งนี้ทำให้เธอนึกถึงเพื่อนร่วมห้องคนนั้นถึงปากจะบอกว่าไม่อยากช่วยถ้าอีกฝ่ายไม่ขอก็เถอะ แต่พอกลับห้องพักก็เผลอหยิบเอกสารการสมัครขอทุนติดกระเป๋าไปด้วยอยู่ดีเมื่ออยู่ในหอพัก ซูเหมียนเงียบลงกว่าเดิมมาก เมื่อก่อนเธอจะทักทายมู่เสวี่ยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้สงบปากสงบคำจนคนอยู่ด้วยอึดอัด แต่ถึงกระนั้นทางมู่เสวี่ยเองก็ไม่ได้สนใจมากนัก จะอย่างไรเธอกำลังคิดจะขอย้ายออกจากหอพักไปอยู่ที่คอนโดในอาทิตย์หน้าแล้ว ส่วนทางหลินซานซานเธอบอกไปแล้วว่าจะไปอยู่กับญาติด้านนอก แม้เจอกันน้อยลงแต่สัญญาว่าจะน

ในเย็นของอีกวัน นิ่งหลงมารับมู่เสวี่ยที่หน้ามหาวิทยาลัยตามปกติ แต่วันนี้ตั้งแต่มู่เสวี่ยขึ้นรถมา เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างบนสีหน้าของอีกเธอ วันนี้มหญิงสาวค่อนข้างเงียบ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้พูดอะไรมากนัก ทั้งที่ปกติแล้วเธอมักจะเล่าเรื่องราวระหว่างวันให้เขาฟังอยู่เสมอ “วันๆอยู่แต่ในมหาวิทยาลัย ไปกลุ้มใจเรื่องอะไรมาอีก” นิ่งหลงถามขึ้น น้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ฟังออกได้ว่าเป็นห่วง เขาหันมามองเธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเอนพิงเบาะอย่างเหนื่อยอ่อน “เปล่าค่ะ แค่เหนื่อยจากการเรียนนิดหน่อย” มู่เสวี่ยตอบพลางยิ้มให้ เรื่องเหนื่อยเธอไม่ได้โกหก แต่แทนที่จะเป็นเหนื่อยกาย เธอนั้นออกจะรู้สึกเหนื่อยใจมากกว่า เธอกะว่าจะขอย้ายออกจากหอพักแล้ว พอจบเรื่องของซูเหมียนก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ จะอย่างไรในห้องพักก็ไม่เหลือคนที่เธอต้องจัดการอีก แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือเรื่องของหลินซานซาน หากมู่เสวี่ยพักข้างนอก เพื่อนสนิทเธอคนนั้นก็จะมาหาได้ยากขึ้น จะว่าเธอติดเพื่อนก็ได้ แต่ถ้าไม่ย้ายออกก็ไม่รู้จะอยู่ทนนอนที่นอนแข็งๆพวกนั้นไปอีกทำไม ตอนนี้หญิงสาวก็ยังไม่อยากบอกฐานะทางบ้านข

มู่เสวี่ยคิดว่าซูเหมียนความจริงอาจเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้ครั้งนี้มู่เสวี่ยเติมธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนไปสิบกว่าใบจากเดิม แต่เธอก็เลือกไปเพียงแค่ใบละห้าสิบหยวนเท่านั้น หากเลือกหยิบหนึ่งร้อยหยวนไปสักใบยังดูออกยากกว่าด้วยซ้ำ เธอคิดว่านั่นไม่ใช่เพราะความเกรงใจอะไร น่าจะเพราะอีกฝ่ายจำเป็นต้องใช้แค่นั้นช่วงบ่ายมู่เสวี่ยไปเรียน กลับมาอีกครั้งก็เย็นมากแล้ว ตอนนี้ซูเหมียนยังไม่กลับห้อง เป็นไปได้ว่าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมู่เสวี่ยนับถือเธออยู่บ้าง เท่าที่รู้ ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เธอเรียนต่อ แต่เธอมาเรียนโดยการขอทุนการศึกษา ซึ่งทุนที่มีค่าใช้จ่ายประจำวันให้นิดหน่อยนี้จำต้องมีผลการเรียนในระดับที่ดีมากพอ ดังนั้นการเห็นเธออ่านหยังสือเป็นประจำจึงเป็นเรื่องปกติแต่น่าแปลกอยู่อย่าง มู่เสวี่ยไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่ไปทำงานพิเศษแล้วหาเงินส่งตัวเองเรียนเหมือนหลินซานซาน อีกฝ่ายนั้นแทบจะไม่ก้าวออกจากมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ“เดี๋ยวค่อยถามแล้วกัน” เธอพึมพำหญิงสาวอ่านหนังสือรออยู่ในห้องจนกระทั่งสองทุ่มกว่า นี่เป็นเวลาหอสมุดปิดทำการ ซูเหมียนก็กลับเข้าห้องมา ก่อนที่จะรีบไปอาบน้ำก่อนกรรมการวินัยเริ่มตรวจหอพักมู่เสว

วันต่อมา มู่เสวี่ยได้รับกล้องวงจรปิดขนาดเล็กเรียบร้อยแล้ว เธอจึงตัดสินใจเริ่มอุบายของตัวเองหญิงสาวหันหลังให้เพื่อนร่วมห้อง นั่งหน้าโต๊ะอ่านหนังสือมือข้างหนึ่งหมุนแหวนที่นิ้วเล่น พยายามให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอมีของมีค่าติดตัว หลังจากนั้นเธอก็ถอดมันออกเก็บไว้ใต้โต๊ะพร้อมกระเป๋าเงิน แม้เธอจะรู้สึกว่าเป็นการกระทำที่โจ่งแจ้งไปบ้าง แต่ทำอย่างไรได้ มีแค่วิธีนี้ที่ง่ายดายที่สุดช่วงนี้เธออยากรีบเคลียร์ปัญหาให้จบแล้วโฟกัสกับการเรียน อย่างเร็วที่สุดถ้าเธอขยัน พอเรียนครบสามปีเธอก็สามารถจบหลักสูตรทั้งหมดได้ ครึ่งปีท้ายก็จะเหลือเพียงแค่ฝึกงานเท่านั้นการแก้แค้นเพื่อน ๆ นั้นเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ แน่นอนว่าเป้าหมายของเธอคือตัวการที่ทำให้ตระกูลมู่ล่มสลายนั่นต่างหาก พวกนักศึกษาที่เป็นปัญหาเหล่านี้ก็แค่ตัวกระตุ้นเหตุการณ์เท่านั้นแต่ผิดไปจากที่มู่เสวี่ยคาดหวัง พอตกกลางคืน ซูเหมียนไม่ได้ขโมยของอย่างที่มู่เสวี่ยคิดช่วงเช้าที่ซูเหมียนไปอาบน้ำ มู่เสวี่ยกลับมาดูของที่ใช้ล่อเป้า พวกมันยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ภาพในกล้องก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ในใจอดคิดไม่ได้ว่าตนเองโจ่งแจ้งเกินไปจริง ๆ หรือเปล่า จนอีกฝ่ายรู้ตัว ก่

ข่าวการจับกุมเพื่อนรวมห้องหมายเลข 302 เป็นเพียงการเล่าข่าวเล็ก ๆ ทางทีวี กว่าจะจับได้ก็ผ่านไปร่วมอาทิตย์จึงไม่มีใครสนใจมันอีกเมื่อสมาชิกภายในห้องเหลือกันแค่สองคน บรรยากาศจึงเงียบสงบกว่าเดิมมาก ไม่มีเสียงติติงของหวังปิงปิง ไม่มีเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างร่าเริงของเฉียวเฉียว แต่มู่เสวี่ยกลับชอบความสงบแบบนี้มากกว่าเช้าวันนี้มู่เสวี่ยนัดกับหลินซานซานเพื่อไปติวหนังสือด้วยกัน ในขณะที่เก็บของ เธอกลับพบว่ากระเป๋าสตางค์ขยับไปอยู่ผิดที่ เธอแปลกใจก่อนจะหยิบขึ้นมาสำรวจดูเหมือนว่าเงินจะพร่องไปนิดหน่อย ธนบัตรร้อยหยวนเหมือนจะหายไปหนึ่งใบ เธอจำได้แม่นเพราะมันเป็นแบงค์ที่แม่ค้าแถวนี้ไม่ค่อยรับสำหรับคนอื่นอาจเป็นไปได้ที่จะไม่ทันสังเกตว่าเงินหายเพราะมันเข้าออกตลอดเวลา แต่สำหรับมู่เสวี่ยที่ปกติตอนเย็นนิ่งหลงมักจะพาไปทานอาหารอยู่แล้ว เงินจึงไม่ค่อยได้ใช้มากนัก ทำให้เธอจำได้แม่นว่าธนบัตรสีนี้มีสามใบอยู่เสมอ เมื่อมันเหลือแค่สองก็สังเกตได้ง่ายหญิงสาวตัดสินใจที่จะรอดูสถานการณ์ก่อน เธอก็พอจะรู้แหละว่ามันหายไปไหนดูเหมือนว่านิสัยเสียนั่นจะออกมาแล้ว มู่เสวี่ยคิดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสัปดาห์

เฉียวเฉียวไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น แม้เธอจะดูเหมือนคิดน้อยไปบ้าง แต่เธอรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาดีการแบกหน้าอยู่ในมหาวิทยาลัยต่อย่อมทำไม่ได้ หลักฐานทางการเงินว่อนอินเทอร์เน็ทขนาดนั้นตำรวจย่อมไม่อยู่เฉย เธอจึงต้องหนีไปตั้งหลักก่อนแต่เธอจะไหที่ไหนได้“พี่คะ ฉันขอไปอยู่ด้วยสักสองสามวันได้ไหม” นี่เป็นโทรศัพท์สายแรกที่เธอโทรไปขอความช่วยเหลือ“เสี่ยวเฉียว เธอก็รู้ว่าพี่มีครอบครัวแล้ว เราเจอกันที่โรงแรมเป็นบางครั้งก็พอ จำที่คุยกันไว้ไม่ได้หรือไง” ปลายสายดูอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด“แต่ตอนนี้ฉันต้องการที่พักน่ะค่ะ ขอร้องนะคะพี่” เธออ้อนวอน“ไม่ได้ก็คือไม่ได้” อีกฝ่ายพูดประโยคนี้จบก็วางสายทันที“พี่คะ! พี่คะ!” เธอพยายามเรียก ก่อนจะฮึดฮัดแล้วโทรไปหาอีกครั้งแต่อีกฝ่ายกลับตัดสายทิ้งเฉียวเฉียวหาเป้าหมายใหม่ สายที่สองก็ยังคงปฏิเสธเธอ ไม่ต้องพูดถึงสายต่อ ๆ ไปที่บางคนบล็อกเบอร์มือถือเธอไปแล้วพวกเศรษฐีค่อนข้างระวังตัวเองในเรื่องนี้อยู่แล้ว หลักฐานการโอนเงินที่มีล้วนเป็นชื่อคนอื่น อีกทั้งยังมีผู้ช่วยที่ติดตามข่าวเกี่ยวตัวเองอยู่ตลอด เมื่อคนที่พวกเขายุ่งด้วยเป็นข่าว แน่นอนว่าพวกเขาสามารถตัดอีกฝ่ายทิ้งได้