ตอนที่ 12 การทดสอบของไกด์ (2/2)

เอลิสนั่งคุยเล่นกับพันเอกหลายเรื่อง  เขาขอให้พันเอกเล่าเรื่องตอนจัดการผู้ก่อการร้ายและนักวิจัยเถื่อนให้ฟังอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มทุกคนล้วนชื่นชอบฮีโร่ ฟังไปฟังมาก็รู้สึกว่าพันเอกไม่ต่างจากฮีโร่คนหนึ่งที่ไม่ยอมให้พวกผู้ร้ายหลุดรอดไปได้

“ทำไมพันเอกถึงต้องเป็นคนจับผู้ร้ายตลอดเลย” เขาถามอย่างสงสัย มีข่าวทีไรต้องเป็นพันเอกท่านนี้ออกโรงทุกที ส่วนพันเอกท่านอื่นมักจะเป็นข่าวต่อต้านสัตว์ประหลาดภายนอกเสมอ

“เพราะมันไม่มีใครทำฉันเลยต้องเป็นคนทำ” พันเอกตอบยิ้มๆ

เอลิสรู้สึกชื่นชมตรรกะแบบนี้มาก เจ้าเสือด้านข้างที่ทนฟังไม่ได้ละสายตาจากแมวน้อยมามองก่อนแสยะยิ้ม ครวญครางงุ้งงิ้งพยายามบอกเล่าในสิ่งที่ต่างออกไป

หมอนี่แค่รู้สึกว่าตีกับคนมันน่าสนุกกว่าเท่านั้นเอง เจ้าเสือแย้งเจ้านายอย่างไม่ไว้หน้า

แต่แน่นอนว่าเอลิสไม่เข้าใจ เขาแค่หันมามองงงๆเท่านั้น

เจ้าลูกแมวที่พยายามสื่อสารกับเจ้านายแต่ไม่เข้าใจกันหลายครั้งก็เริ่มชินแล้ว

ไม่นานหลังจากนั้นดานีลก็มา เขาเชิญทั้งคู่ไปอีกห้องหนึ่งเพื่อทดสอบการไกด์ดิ้งและการรักษา

ครั้งนี้เป็นห้องโทนสีฟ้าขาว กลางห้องมีเตียงสองเตียงที่มีคนนอนอยู่ คนหนึ่งไม่ได้สติแขนขาถูกผูกกับเตียงเหล็กอย่างแน่นหนา หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหมองคล้ำ ฟันกัดเข้าหากันแน่นจนได้ยินเสียงบดเบาๆ เพียงแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่ใกล้คลุ้มคลั่งเต็มที ข้างเตียงมีเอสเปอร์สาวคนหนึ่งช่วยประคองอาการไว้อยู่ ที่ด้านหลังเธอยืนอยู่ด้วยเอสเปอร์คุ้มกันอีกคน

ส่วนอีกเตียงผู้ป่วยพันแผลที่แขนไว้แต่หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสดี พอเห็นไกด์อาวุโสกับเอลิสที่เดินเข้ามาก็สายตาวาวโรจน์ ก่อนจะหุบยิ้มฉับเมื่อเห็นคนที่เดินตามเข้ามาคนสุดท้าย

“หัวหน้ามาได้ยังไงครับเนี่ย” ผู้ป่วยแขนเจ็บกลับเป็นทหารใต้สังกัดกองพันที่ 3 ทั้งยังดำรงตำแหน่งรองหัวหน้ากองพันฝ่ายขวา เขาลาป่วยเนื่องจากบาดเจ็บระหว่างการฝึกเมื่อสามวันก่อน แต่ดูแล้วท่าทางมาหาเรื่องออดอ้อนไกด์มากกว่า

“เขาเป็นอะไร” พันเอกหันไปถามดานีล

“กระดูกแขนร้าวเส้นเอ็นฉีกนิดหน่อย วันนี้ถึงคิวการรักษาพอดี พอรู้ว่าจะมีไกด์ใหม่เข้ามาเขาเลยอาสามาเป็นผู้เข้ารับการทดสอบ” ดานีลเข้าใจเอสเปอร์เหล่านี้และไม่คิดที่จะปิดบังให้

“ก็ดี รักษาให้หายวันนี้เลย พรุ่งนี้ที่กองยังมีงานต้องทำ” พันเอกกล่าวขึ้นโดยไม่สนใจลูกน้องที่หน้าซีดแล้วซีดอีก

รองหัวหน้าฝ่ายขวาที่ลาหยุดไว้หนึ่งสัปดาห์ในใจน้ำตาไหลพราก ลาป่วยทั้งทีกลับมาเจอหัวหน้างานที่พบว่าตัวเองแอบอู้ ซวยแท้ๆ เอสเปอร์โสดอย่างเขากว่าจะหาเวลามาหาเหล่าไกด์น้อยได้ทั้งทีช่างยากเย็นเหลือเกิน

ดานีลไม่สนใจเอสเปอร์ทั้งสองคน เขาพาเอลิสมาข้างเตียงคนป่วยที่นอนหลับอยู่

“ใช้พลังไกด์ดิ้งเป็นหรือยัง” ดานีลถามเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าเขาจึงพูดต่อ “งั้นส่งมือมา ทั้งสองข้างเลยนะ”

เอลิสวางมือทั้งสองข้างลงบนมือของดานีลแล้วจับกันไว้เบื้องหน้า ขณะกำลังชื่นชมมือขาวนุ่มนิ่มที่ไม่ควรเป็นของตัวเองในใจก็รู้สึกถึงพลังอุ่นๆสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามา

การไกด์ดิ้งระหว่างไกด์ด้วยกันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนอกจากเป็นการทำความรู้จักกับอีกฝ่าย เป็นได้แค่การทักทายและการละลาบละล้วงเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น แต่ในกรณีนี้ดานีลทำไปเพื่อแสดงวิธีการไกด์ดิ้งให้อีกฝ่ายดู ไกด์ความรู้สึกไวเป็นพิเศษ ดังนั้นการรับรู้จากความรู้สึกจึงง่ายกว่า

“ลองทำตามดู ผ่อนคลายแล้วค่อยๆส่งผ่านพลังในตัวออกมา” ดานีลค่อยๆสอน ใช้พลังของตนเองชักนำกระบวนการไกด์ดิ้งไปเรื่อยๆ

เอลิสรู้สึกแปลกใหม่ พลังของไกด์เหมือนสายน้ำอันนุ่มนวลที่ไหลอยู่ในตัว แตกต่างจากเอสเปอร์ที่เหมือนระเบิดที่พร้อมปะทุตลอดเวลา

เขาทำตามคนสอน สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ยากอย่างที่คิด จึงลองส่งพลังไปที่ดานีลบ้าง พลังที่ส่งออกไปเหมือนค่อยๆเคลื่อนเข้าไปภายในของอีกฝ่าย ความจริงมันแค่ความรู้สึกอันบางเบาแต่กลับน่าเขินอายอย่างประหลาด ราวกับกำลังลูบไล้กันอยู่โดยไม่ได้สัมผัสกัน

และเป็นพันเอกที่ทนดูไม่ได้หยุดพวกเขาไว้ เขาค่อยๆดึงไกด์ตัวน้อยของเขาออกมา จากสัญชาตญาณของเขาบ่งบอกว่าไกด์ด้วยกันไม่ควรกระทำแบบนี้ต่อกันนานนัก

ดานีลที่รู้สึกตัวหน้าแดงขึ้นมา ไกด์แต่ละคนเวลาไกด์ดิ้งให้ความรู้สึกต่างกัน เหมือนที่เอสเปอร์บางคนชอบไกด์คนนั้น บางคนกลับชอบไกด์อีกคน เขาสอนไกด์มาหลายคนแต่ก็ไม่เคยเจอถึงระดับที่ทำเอาไกด์ด้วยกันเกิดความรู้สึกเกินเลยแบบนี้มาก่อน

“ก็ พลังของไกด์เอลิสเสถียรดี ปริมาณคาดว่าคงเยอะ แต่เมื่อเครื่องมือยังไม่ได้วัดผลออกมาคงบอกได้ยากว่าขีดจำกัดอยู่ที่เท่าไหร่” ดานีลอธิบายพยายามให้เสียงของตัวเองไม่สั่น

“แล้วผมต้องไกด์ดิ้งให้คนคนนี้เหรอ” เอลิสถาม ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองทำอะไรลงไป

“ใช่แล้ว ความจริงไกด์แบ่งย่อยได้อีกหลายประเภท ที่ทุกคนทำได้เหมือนกันคือสามารถไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์ทั่วไป อีกประเภทคือคนที่สามารถไกด์ดิ้งให้คนที่คลุ้มคลั่งไปแล้วได้ ผมไม่ได้พาเอสเปอร์ที่คลุ้มคลั่งมาเพราะพวกเขาค่อนข้างอันตราย แต่คนที่อยู่บนเตียงคือจำพวกที่ใกล้คลุ้มคลั่ง ไกด์เอเลนอร์เป็นผู้ควบคุมระดับการคลุ้มคลั่งให้ชั่วคราว” ดานีลแนะนำคนที่อยู่ด้านข้าง

“สวัสดีครับ ผม เอลิส เลน” เอลิสยื่นมือทักทาย

“สวัสดีค่ะ” ไกด์ชื่เอเลนอร์ยื่นมือมาจับ ก่อนจะเป็นฝ่ายละมือออกก่อน

เอลิสที่กำลังเสียดายที่ไม่ได้จับมือนุ่มๆนานนักก็หันมาฟังดานีลที่เริ่มอธิบายต่อ

“เราตรวจสอบไกด์จำพวกหลังนี้ได้จากการลองไกด์ดิ้งให้เอสเปอร์ที่ใกล้คลุ้มคลั่ง ความเร็วในการไกด์ดิ้งจะเป็นตัวชี้วัด หากทำไม่ได้ความเข้มข้นของพลังงานในเลือดของเอสเปอร์จะแทบไม่ลดลงเลย” ดานีลอธิบายเพิ่ม

เอลิสไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีไกด์ประเภทนี้อยู่ด้วย อีกทั้งในอดีตตัวเขาแวะเวียนไปไกด์ดิ้งเป็นประจำและไม่ได้ออกไปล่าบ่อยนักจึงยังไม่เคยเกือบคลุ้มคลั่งมาก่อน

“ลองดู ค่อยๆส่งพลังนะ” ดานีลให้คำแนะนำอยู่ด้านข้าง พูดไปก็รู้สึกถึงสายตาไม่พอใจจากทางด้านหลัง

ปกติแล้วไกด์คนใหม่ไม่พกคู่ครองมาด้วยแบบนี้ ความหวงของเอสเปอร์ก็รู้ๆกันอยู่ ดานีลรู้สึกว่าหลังจากนี้คงต้องย้ายไปสาขาย่อยไกลๆสักพักดีกว่า