ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]

ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-27
โดย:  หย่งฟู่จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
42บท
2.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ทุกคนในแก๊งลือกันว่า “นั่นเมียเสี่ย” แต่คนที่ปากแข็งสุดกลับเป็นเด็กดื้อคนนั้นเอง ปากบอก “ไม่ใช่เมีย” แต่พอใครเข้าใกล้เสี่ย ก็มีตาเขียวตามมาเสมอ เสี่ยผู้เย็นชา กลับค่อย ๆ กลายเป็นแมวตัวโตขี้อ้อน เมื่ออยู่กับ "เมียเด็ก" ที่เขาไม่อยากปล่อยให้หนี

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่1

「今、どのメディアも信行の話題で持ちきりよ。記者たちがホテルの入り口をびっしり取り囲んでるわ。今回も、真琴ちゃんには苦労をかけるわね」

深夜十時。

デスクの前で、片桐真琴(かたぎり まこと)は義母からの電話に耳を傾けながら、力なく額に手をあてて、しばらく黙っている。

結婚して三年、夫・片桐信行(かたぎり のぶゆき)のスキャンダルと彼の浮気相手は後を絶たず、次から次へと現れて、終わりが見えない毎日。

たまに夫に会えるのは、いつも彼の火遊びの後始末をする時だけ。

真琴が黙っていると、義母・片桐美雲(かたぎり みくも)は諭すように続ける。

「今回は会社の評判や株価だけの問題じゃないわ。由美が帰ってきたの。他の女とは違うのよ。信行との結婚を絶対に守り抜かなきゃダメよ」

内海由美(うつみ よしみ)が帰ってきた?

真琴は眉をひそめ、どっと疲れが押し寄せる。

しばらく黙ってから、穏やかな声で答える。

「わかりました。今から向かいます」

電話を切り、真琴は疲れた様子でスマートフォンを見つめていたが、やがて車の鍵を手に立ち上がった。

……

三十分後。

真琴がホテルの裏口から上がると、執事・江口健三(えぐち けんぞう)と秘書・金田美智子(かねだ みちこ)がすでにドアの前で待っている。

美智子は高級ブランドの紙袋を手に歩み寄る。

「副社長、お洋服の準備ができました」

今夜の由美と同じ服。信行の芝居に合わせるためのものだ。

健三は部屋のドアをノックした。

「信行様、真琴様がお見えになりました」

「入れ」

信行の淡々とした声が聞こえてくる。その口調と態度は、まるで何も特別なことがないかのように。

健三が真琴のためにドアを開けると、ちょうど信行がバスルームから出てきた。ゆったりとしたグレーのルームウェアを身にまとい、胸や腹の筋肉の輪郭がはっきりと見て取れる。濡れた髪を無造作にタオルで拭く姿は、気だるくもセクシーな雰囲気を自然と醸し出している。

真琴を見ても、信行には浮気の現場を押さえられたという気まずさやうろたえは一切ない。

三年という月日が、二人をこの状況に慣れさせていた。

身をかがめてテーブルの上のタバコとライターを手に取ると、信行は一本抜き出して口にくわえ、火をつけた。

薄い煙が彼の口から吐き出される。何事もなかったかのように真琴に声をかける。

「来たのか」

「ええ」

真琴は頷き、事務的に返事する。

「先に着替えてきます」

そう言って、美智子から服を受け取ると寝室へ向かった。

ドアの前に立った時、中から由美が耳元の髪をかきあげながら出てきた。

真琴は思わず足を止めた。

由美……本当に帰ってきてたんだ。

彼女の姿を見て、由美も一瞬驚いたようだったが、すぐに落ち着きを取り戻し、笑顔で話しかける。

「来たのね」

そして、子供をあやすように真琴の頭を軽く叩いた。

「お疲れ様、真琴ちゃん」

無意識に服を抱く腕に力がこもり、真琴はなんとか笑顔を作って言う。

「いえ、由美さん、お気遣いなく」

かつては知らなかった。由美が信行の初恋の相手であることも、信行が今も由美を愛していることも。

でなければ、信行の祖父に孫のことが好きかと聞かれた時、頷くことはなかっただろう。信行もプレッシャーで自分と結婚させられることもなかったはず。

そうすれば、今、自分もこんな辛い思いをすることもなかった。

信行という男は、仕事ぶりは常に迅速で徹底しており、非の打ち所がない。興衆実業を率いるようになってからは、まさに飛ぶ鳥を落とす勢いだ。

年上の重役たちでさえ、彼には一目置き、頭が上がらない。

そんな慎重な人間が、こと私生活になると、これほどまでに隙だらけになる。

きっと、この結婚がよほど不満なのだろう。だからこんな方法で真琴を辱め、お爺様への当てつけにしている。

由美は手を下ろし、彼女の横を通り過ぎていく。真琴は無意識に振り返る。

出てきた由美を見て、信行はジャケットを手に取り、優しく言う。

「これを着ていけ。風邪をひくなよ」

「心配しすぎよ、信行」

由美は幸せそうに微笑んでいる。

二人を見つめながら、真琴の胸に様々な感情が入り混じる。

あの時、火事の中から自分を抱き出してくれたのに。昔はあんなに優しくて、気遣ってくれたのに。

信行とは、どうしてこうなってしまったのだろう?

しばらく二人を見つめた後、真琴は服を抱えたまま、一言も発さずに寝室へ入った。

由美と同じ白いワンピースに着替えて出てくると、彼女はもういなかった。

健三と美智子の姿もない。

しかし、外からまた激しくドアをノックする音が響く。

「片桐社長、離婚されるというのは本当ですか?」

「片桐社長は、内海由美さんとご一緒だったのですか?」

もしさっき、信行と由美の決定的な写真が撮られていたら、明日の興衆実業の株価は大混乱に陥っていただろう。

組んでいた足を下ろし、持っていたスマホを放り投げると、信行はバスローブ姿のまま、気だるげに立ち上がってドアを開ける。

「片桐副社長は離婚後も会社に在籍されるのでしょうか?副社長は離婚でどれくらいの財産分与を受けられるのですか?」

「片桐社長、今最も注目しているのは、お二人様の離婚協議です。興衆実業の株は副社長に譲渡されるのでしょうか?」

寝室のドアの前で、真琴は思わず乾いた笑いを漏らす。離婚するだなんて、メディアは随分と先見の明があることだ。

ドアの前に群がる人々を見て、真琴は気持ちを切り替え、しなやかな足取りで信行の後ろに歩み寄る。

細く白い腕をそっと彼の腰に回し、その肩に顎を乗せ、真琴は甘い声で尋ねる。

「あなた、どうしたの?」

その優しい腕と親しげな呼び声に、信行は背後を振り返る。

「片桐……副社長?」

「副社長?」

「内海由美じゃない、片桐副社長だ!」

真琴の登場に、記者たちは必死にシャッターを切るが、その表情は失望に満ちている。信行の大スキャンダルを掴んだと思ったのに。

結局、また真琴だった。

真琴が腰に回した手を離さないまま、信行は記者たちに向き直り、気だるげに尋ねる。

「まだ何か?」

「申し訳ありません、片桐社長、副社長。お邪魔いたしました」

「申し訳ありません。お休み中を失礼しました」

慌ただしく謝罪の言葉を述べると、記者たちはぞろぞろと立ち去っていく。

ドアが閉められ、信行が振り返ると、真琴はさっと彼から手を離し、説明しようとする。

「記者たちへの対応をしただけ」

その態度はよそよそしく、丁寧だった。

信行は気にも留めず、コートハンガーに向かうと、真琴に背を向けたままバスローブを脱いだ。

広い肩に引き締まった腰。肌は白い。

日頃から鍛えているため、余分な贅肉は一切ない。

真琴は顔を赤らめ、それ以上見る勇気もなく、小声で言う。

「じゃあ、会社へ戻ります」

信行が振り返ると、真琴はすでにドアを開けて去っていくところだ。

しばらくの間、じっとドアの方向を見つめていた。

そして、服を着替え続けた。

*

帰り道、真琴は両手でハンドルを握りながら、心身ともに疲れ果てていた。

胸が締め付けられるように苦しい。

先月の健康診断で、医者から小さな結節があると言われた。気持ちを穏やかに保ち、定期的に検査を受けるように、と。

結婚前は、こんなものなかったのに。

ちらりと助手席に置いた離婚協議書に目をやり、真琴はまたどうしようもない気持ちになった。

さっきホテルまで持っていったのに。

また持ち帰ってきてしまった。

この三年間、数え切れないほど離婚を考えた。でも、その度に信行が火の中から自分を抱きかかえて飛び出してくれた時のことを思い出し、踏みとどまってしまう。

この協議書を突きつけて、信行があっさり同意してしまったら、もう後戻りはできない。それが怖い。

だから、この協議書はずっと手元に置いたまま。

……

スキャンダルが片付くと、すべてはまた日常に戻った。

いつも通りに。

その日の午前、真琴が会議室の前を通りかかると、中で会議が開かれている。

「また計算し直しかよ?信行、もう六回もやったぜ」

「やっぱり真琴は運がいいわよね。結婚しただけでトントン拍子に出世して。企画書も作らずに、クライアントの書類にサインするだけなんだから」

「羨ましい?私たちには彼女みたいな腕利きでもないし、人心掌握術もないし、それに何より、あんなに我慢できる人間でもない。一昨日の夜のトレンド見た?また信行の尻拭いに行ったんでしょ。本当にできた奥さんだね」

二人の女性が話し終えると、今度は男性の声が聞こえる。

「ねえ、一昨日の夜、真琴がホテルに行った時、お前と由美は真っ最中だったって聞いたぜ。マジで酷いことするよな。真琴、泣かなかったのか?」

彼らの話を聞きながら、信行は笑って問い返す。

「どこで聞いたゴシップだ?面白いじゃないか」

あの夜、由美と食事をしていただけで、ウェイターがジュースをこぼしたから、上の階で着替えただけだ。

だが、信行は説明しなかった。他人がどう言おうと気にしないし、ましてや真琴が喜ぶかどうかなんて、どうでもよかった。

「信行、真琴じゃ家柄が釣り合わないんだから、さっさと離婚しなよ。他の人にもチャンスをちょうだい」

ドアの外。

満面の笑みを浮かべ、まるで他人事のように自分の浮気話を語る信行。

真琴はただ、彼をじっと見つめている。

信行が今進めているのは政府系のプロジェクトで、仲間内の数人が担当している。

こういうプロジェクトに、信行は決して真琴を関わらせようとはしない。

結婚してから、彼の生活や友人関係に、彼女は一切足を踏み入れることができない。結婚前よりも、関係は希薄になっていた。

その時、篠井拓真(ささい たくま)が気だるげに椅子に寄りかかり、信行を見ながら言う。

「おい、信行。こいつらの言うことなんて聞くなよ。会社じゃ真琴ちゃんがお前のために切り盛りして、家じゃ真琴ちゃんもお前の面倒を見てる。

お前が外で遊び呆けてる間、真琴ちゃんは文句も言わずに後始末までしてくれる。こんな妻、他にいるか?

二百年前に生まれてたら、あの献身ぶりは『妻の鑑』として表彰ものだぞ。そんな嫁さんを大事にしないで、バチが当たるぞ」

拓真の言葉に、納得しない者もいる。

「見て見ぬふりをするだけじゃない。信行、そんなことなら私の方が真琴よりうまくやれるわ。もし本当に離婚するなら、私が相手になってあげる。私の持参金、真琴なんかよりずっと多いわよ」

「詩織、お前の出番はないさ。まだ由美がいるんだから」

上座に座る信行は、小林詩織(こばやし しおり)に向かい、笑いながら言う。

「じゃ、じいさんによろしくな。持参金の準備をしておけってさ」

会議室は笑い声に包まれている。真琴は静かに背を向けて、黙ってオフィスへ戻った。

彼女の家柄は、確かにごく普通だ。

母は教師で、真琴が八歳の時に病気で亡くなった。父は警察官、数年前に出動中に殉職した。

祖父は元自衛官だったが、高級幹部でもなく、信行の祖父の運転手を務めていた。

だから彼女と信行は、幼い頃からの知り合いだ。

結婚した後、信行の祖父は真琴を会社の副社長に据え、孫の仕事を補佐させる。

補佐というと聞こえはいいが、実際は信行を見張らせるため。

残念ながら、彼女は見張ることができなかった。

引き出しから離婚協議書を取り出し、真琴はそれを長い間見つめている。

本当はとっくに自分を騙すのはやめるべきだ。とっくに分かっているはず。信行を待っていても無駄だということを。

ふと、もう頑張るのはやめようと思う。

彼が幸せを追求する上での足手まといになりたくない。

そして、信行が会議を終えるのを待って、彼の元へ向かった。

社長オフィスのドアの前に着くと、ちょうど中から信行がドアを開けて出てきた。

真琴を見て、少し驚いた。

「何か用か?」

真琴は答える。

「いくつかサインしてほしい書類があるんですが」

信行は振り返ってデスクの前に座り、サインペンを手に取る。

いくつかの仕事の書類にサインしてもらった後、真琴は二通の離婚協議書を差し出し、淡々と言う。

「都合のいい時でいいわ、離婚しましょう」

ペンを握った右手が宙で止まり、信行はただ真琴を見つめている。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

jiminjungk462
jiminjungk462
สนุกมากครับ
2025-05-27 14:08:12
2
0
บัวคํา
บัวคํา
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆแบบนี้นะสนุกมากอ่านแล้ววางไม่ลงเลย
2025-05-27 12:26:54
3
0
42
บทที่1
“ไม่ไป”เสียงตอบกลับสั้นๆ แต่ชัดเจนจากปากเอย ทำเอาเพื่อนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะถึงกับกลอกตา“โว้ยเอย มึงจะอยู่แต่ห้องอีกแล้วเหรอวะ ชีวิตมีแค่เรียนกับข้าวกล่องจริงดิ?”“แล้วมันผิดตรงไหน?” เอยเงยหน้าขึ้นจากโน้ตเรียน พร้อมเลิกคิ้วอย่างเหนื่อยใจ“มันผิดตรงที่...กูอยากไปบาร์ แต่กูไม่อยากไปคนเดียว” เพื่อนมันงอแงยิ่งกว่าเด็กหัดเดิน “แค่ไปนั่งดูไฟ ดูผู้ชาย ดูบรรยากาศ แล้วกลับ ไม่ได้ให้ไปเต้นเปลื้องผ้า”เอยถอนหายใจยาว ก่อนจะปิดโน้ตอย่างยอมแพ้“เออ ไปก็ไป...แต่แป๊บเดียว”แสงไฟสลัวส่องกระทบเคาน์เตอร์บาร์ที่เต็มไปด้วยแก้วเครื่องดื่มหลากสี บาร์สุดหรูที่ขึ้นชื่อว่าแน่นทุกคืนแน่นอนในเมืองนี้ ไม่ใช่เพราะแค่ดีไซน์สวยหรือเครื่องดื่มรสเยี่ยม แต่เพราะเจ้าของบาร์ที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้า“เสี่ยคิงห์ครับ โต๊ะ VIP พร้อมแล้วครับ” ลูกน้องกระซิบชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นลำคอและแผงอกนิดๆ ที่สาวๆ หลายคนเคยละเมอถึง พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งประจำโต๊ะประจำสายตาเขากวาดมองผู้คนในร้านอย่างไร้อารมณ์ก่อนจะชะงักชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อน เสื้อฮู้ดเรียบๆ กางเกงยีนส์ธรรมดา แ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่2
เตียงสีเข้มในห้องพัก VIP ของชั้นบนคือสถานที่ต่อมา ร่างของเอยถูกดันลงนอนเบาๆ บนผ้าปูเตียง ผิวกายร้อนผ่าวเมื่อมือหนาค่อยๆ ลูบไล้จากเอวขึ้นไปถึงอก บดจูบซ้ำๆ จนเกิดรอยแดงทั่วตัวเสียงลมหายใจติดขัด ปะปนกับเสียงเสียดสีของผ้าถูกปลดออกทีละชิ้น“อา...อย่ามองแบบนั้น”“แต่นายทำหน้าแบบนี้ ใครจะห้ามใจไหววะ หืม?”ปลายลิ้นลากผ่านยอดอกช้าๆ ก่อนจะงับเบาๆ แล้วไล้ลงต่ำเสี่ยคิงห์จะไม่มีวันลืมรสจูบของเด็กคนนี้ไปตลอดชีวิต“เสี่ย”เสียงเรียกแผ่วเบา ลมหายใจที่ติดขัดของเอยที่ตอนนี้กำลังนอนแอ่นตัวบนโซฟาหนานุ่ม มือสองข้างถูกจับตรึงแน่นอยู่เหนือศีรษะคิงห์ไม่พูดอะไร ริมฝีปากหยักกำลังไล่จูบจากซอกคอลงมายังแผ่นอกสีขาวเนียน ลิ้นสากลากวนหัวนมที่แข็งขึงสลับข้าง สร้างเสียงครางแตกพร่าให้ดังขึ้นเรื่อยๆ“อะ…อื้อ… อย่าดูดตรงนั้น”“ทำไม หวง? คิงห์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แสยะยิ้ม ก่อนจะใช้ปลายลิ้นตวัดแรงขึ้นอีก “ก็ตรงนี้แหละ…ที่เสียวไม่ใช่หรือไง?”“อ๊ะ อ๊า… คิงห์… เสี่ย… ไม่ไหวแล้ว”เสียงครางหวานจัดหลุดจากริมฝีปากสีแดงที่บวมเจ่อ เอยพยายามจะบิดตัวหนี แต่กลับถูกมือใหญ่จับยกขาขึ้นพาดไหล่แล้วดันสะโพกให้ลอยขึ้นรับกับแก่นกายแข็งร้อนท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่3
มือหนากดหลังเอยให้แนบโซฟา ในขณะที่อีกมือจับสะโพกขาวเนียนกระชับแน่น“อื้อ… เสี่ย… เสี่ยจ๋า เบาๆ ก่อน”“เบา?” คิงห์หัวเราะพร่า “เมื่อกี้ยังร้องว่าเอาแรงๆ อยู่เลยนี่”พั่บเสียงฝ่ามือฟาดเข้าที่แก้มก้น เอยสะดุ้งเฮือก“อ๊าาา คิงห์ ตีอีกก็ เสียว”“งั้นจะให้ฟาดหรือกระแทก?”พูดจบ คิงห์ดันเอวเข้าหาจนเอยตัวสั่น“อ๊าาา อึก… มันชนลึก…เสี่ย เสียว”จังหวะกระแทกถี่ขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังกว่าเดิม แรงกว่าเดิม เสียงร้องครางของเอยลั่นไม่หยุดริมฝีปากของคิงห์โน้มลงกัดหลังคอขาวอย่างกระหาย“ขมิบใส่ฉันแบบนี้ คิดว่าฉันจะหยุดได้เหรอหืม?”“อ๊า… ไม่… ไม่หยุด…แตกข้างในผมเลย… ผมชอบ”คิงห์จับสะโพกเอยแน่น กระแทกสุดแรงติดกไม่หยุด“แม่ง… รัดดีชิบ… เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้วเอย”เสียงครางประสานกันลั่นห้อง ก่อนที่จังหวะสุดท้ายจะกระแทกลึกสุดเข้าไปพร้อมเสียงครางสุดท้าย“อ๊าาาาาาา”น้ำรักอุ่นๆ พุ่งเข้าไปข้างใน เอยฟุบหน้าลงกับเบาะสะโพกกระตุกแรงด้วยความเสียวซ่านถึงขีดสุดคิงห์ยังไม่ดึงออก เขาโน้มตัวลงมา ลากลิ้นจากซอกคอขึ้นใบหู“คืนนี้เสร็จฉันไม่ต่ำกว่าสามรอบ เตรียมใจไว้ให้ดี”หลังจากเอยแทบหมดแรงบนโซฟา คิงห์ก็ไม่ให้เวลาพัก มือ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่4
คิงห์ยกยิ้มมุมปาก ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเงินจากลิ้นชักหัวเตียง“อ่ะ... นี่ค่าตอบแทนเมื่อคืน จะได้ไม่คิดมาก”เพี๊ยะเสียงฝ่ามือฟาดใส่แบงค์พัน ก่อนจะตามด้วยหมัดอัดเต็มคาง“โอ๊ยยยย”คิงห์หน้าสะบัดไปตามแรงหมัด ร้องลั่นทั้งยังงงว่าเกิดอะไรขึ้น“ฉันไม่ใช่ของเล่นใคร เสี่ยคิดว่าฉันง่ายรึไง”เอยยืนเปลือยทั้งตัว แต่น้ำเสียงแข็งจนคิงห์แทบพูดไม่ออกเอยจ้องเขม็งตาวาวด้วยโทสะ“เมื่อคืนฉันเมา แต่ไม่ถึงขั้นไม่รู้ตัว เสี่ยมันหน้าหนา คิดว่าจ่ายเงินแล้วจบงั้นเหรอ?”เอยเก็บเสื้อผ้าใส่อย่างรวดเร็วแล้วเดินพรวดๆ ไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมาพูดคำสุดท้าย“จำไว้เลยนะ คิงห์ คนอย่างฉัน ต่อให้เสี่ยเอาทั้งคืน ก็ไม่ได้แปลว่าเสี่ยมีสิทธิ์อะไรในตัวฉัน”ปังเสียงประตูปิดลงทิ้งไว้เพียงความเงียบกับ “เสี่ย” ที่ยืนหน้าเหวอคิงห์เอามือแตะคางตัวเองที่เริ่มช้ำ เขาหัวเราะเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อ“หึ… โดนเด็กมันสวนกลับเต็มๆ เลยว่ะ น่าสนใจดีนี่”หลังจากวันนั้น เอยไม่ยอมรับสาย ไม่ตอบแชต ไม่แม้แต่จะมองหน้าคิงห์อีกแต่เสี่ยอย่างเขาจะยอมง่ายๆ ได้ยังไง?“ไปหาประวัติเด็กคนนี้มาให้หมด ทั้งบ้าน ทั้งคณะที่เรียน ฉันจะไม่ให้หนีอีกแล้ว”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่5
คิงห์เหวี่ยงประตูห้องคอนโดปิดเสียงดัง ก่อนจะเหวี่ยงร่างเอยไปติดผนังดวงตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยแรงอารมณ์“จะหนีไปอีกมั้ย?”เสียงเข้มกระซิบข้างหู มือใหญ่กดเอวเอยแน่นติดกำแพง“ปล่อย เสี่ยมันบ้า อื้ออ”คำด่าถูกกลืนหายไปในจูบดูดดื่มที่รุนแรงและบดขยี้จนเอยแทบหายใจไม่ทันลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวรุนแรง จนเด็กดื้อเผลอครางในลำคอ“อยากเล่นตัวใช่มั้ย... เดี๋ยวเสี่ยจะลงโทษให้เข็ด”เสื้อผ้าถูกกระชากออกแบบไม่ปรานี ร่างบางถูกดันลงบนโซฟาหนังคิงห์จัดการจับขาเรียวแยกออก ก่อนโน้มตัวลงไปไซ้ซอกคอ ลากลิ้นไปถึงยอดอกสีชมพู“อื้อออ… อย่าขบ อ๊ะ”เสียงครางสั่นเครือดังขึ้น เมื่อฟันคมขบเบาๆ ตามด้วยลิ้นชื้นที่ปลอบประโลมมือหนาลูบไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ ปลุกปั่นร่างกายที่สั่นไหวจนขาแทบเกร็งก่อนจะพลิกเอยให้นั่งคร่อมบนตัก“ลองขยับดูสิเด็กดื้อ… อยากหนีใช่มั้ย งั้นใช้ร่างกายขอโทษเสี่ยหน่อย”เสียงครางกระเส่าดังขึ้นในทันทีที่ร่างบางค่อยๆ ขยับสะโพกขึ้นลงช้าๆใบหน้าเอยแดงจัด มือจิกไหล่แกร่งแน่น“อึก… เสี่ย… ละ…ลึก”คิงห์โน้มตัวมากระซิบข้างหู พร้อมจับสะโพกเอยแน่นขึ้น“เด็กดื้อ ต้องโดนลงโทษหลายท่า”เสียงกระแทก เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่6
ขาสองข้างถูกจับแบะออกกว้างจนร่างบางสั่นคิงห์โน้มตัวลงมากระซิบชิดริมปาก“เห็นมั้ย ว่าร่างกายนายไม่ดื้อเหมือนปากเลยสักนิด”จากนั้นเขาก็จัดจังหวะกระแทกอย่างต่อเนื่องเสียงครางเอยยิ่งดัง ร่างบางกระตุกเกร็งจนมือจิกผ้าปูเตียงแน่น“อะ…อ๊ะ…อ๊าาาา”ร่างบางนอนหอบหายใจ หน้าแดงจัดเหมือนเพิ่งโดนรุมจนหมดแรงคิงห์จูบหน้าผากเบาๆ ก่อนกระซิบข้างหู“คืนนี้ยังไม่จบ… เด็กดื้อยังต้องโดนลงโทษอีกเยอะ”เสียงครางของเอยยังไม่ทันจาง ร่างบางก็สั่นระริก มือจิกผ้าปูเตียงแน่นคิงห์กระแทกสะโพกแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างหนาโน้มทับลงจนแทบหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง“อึก…แน่นชิบ… จะไม่ไหวแล้ว”เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอ ก่อนจะกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์สุดท้าย“เสี่ย… เสี่ย… อ๊ะ… แตกในเหรอ… อย่า… เดี๋ยว”เสียงเอยขาดห้วง พยายามจะยันตัวหนี แต่ขาที่ถูกจับแบะออกกว้างก็หมดแรงไปหมดแล้วคิงห์ซอยถี่ กระแทกลึกจนร่างบางสะท้าน ก่อนจะกดสะโพกแน่นจนสุดปลดปล่อยเข้าไปเต็มรักเสียงน้ำรักทะลักอุ่นวาบลึกเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่ม จนเอยร้องครางออกมาไม่เป็นคำ“อ๊าาาาาา… อึก… เสี่ย… เสี่ยข้างใน”คิงห์ก้มลงจูบปากเอย ดูดดึงลมหายใจเขาไปพร้อมกับจังหวะการหลั่งมือยังคงลูบห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่7
[ช่วงบ่าย ที่มหาลัย]เอยพยายามลากขาเดินช้าๆ เข้าห้องเรียน จนเพื่อนเริ่มสงสัย“มึงเป็นไรวะ เดินเหมือนโดนรถทับมาอะ”“เมื่อคืนนอนทับขาอะ ขาชา” เอยตอบเลี่ยงเสียงเบา หน้าแดงแบบกลั้นสุดชีวิต“แน่ใจนะว่าไม่ใช่... เสี่ยเจ้าของบาร์?”เสียงเพื่อนอีกคนแซวขึ้นมาทำให้เอยสะดุ้ง“บะ...บ้า พูดอะไร”ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ปลายสายตาจากมุมตึก มีใครบางคนกำลังมองอยู่พร้อมรอยยิ้มจางๆ“เดินช้าๆ แบบนั้นแหละ เดี๋ยวแผลจะเปิด”[ในห้องเรียน มหาลัย]เสียงเคาะประตูห้องเรียนดังขึ้นเบาๆ อาจารย์พยักหน้าให้เปิดมีเจ้าหน้าที่ส่งพัสดุห่ออย่างดี พร้อมกระเช้าเล็กๆ ติดโบว์หรูชื่อผู้รับ: เอย“ของใครวะ น่ารักจัง” เพื่อนรอบข้างเริ่มหันมามองเอยหน้าเหวอทันที ใจเต้นตุ้บๆ เพราะจำลายมือบนการ์ดได้แม่นรีบรับพัสดุไว้แน่นและก้มหน้าหลบสายตาพอเปิดกล่องใต้โต๊ะสิ่งที่อยู่ข้างในคือกล่องถุงยางหลากสีขวดน้ำมันนวดกลิ่นวนิลากล่องช็อกโกแลตแท่งรูป… บางอย่างการ์ดเล็กๆ เขียนว่า> “เมื่อคืนแค่เบาๆ เสี่ยยังไม่ได้เอาจริง เดี๋ยวคืนนี้มาซ้ำให้ใหม่นะครับเด็กดื้อ” คิงห์ของเอย“อิหยังวะะะะะะ” เอยแทบกรี๊ดในใจ รีบปิดกล่องทันทีแต่เพื่อนข้างๆ แอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่8
ร่างเอยฟุบลงไปบนอกเสี่ย เสี่ยกระซิบข้างหูเบาๆ“คืนนี้ยังไม่จบ… เดี๋ยวจะพาไปอาบน้ำ แล้วต่อในอ่าง”น้ำอุ่นในอ่างพุ่งผ่านฝักบัวลงกระทบผิวขาวของเอยที่นั่งพิงขอบอ่าง ตัวสั่นระริกเพราะเสี่ยคิงห์ยังไม่ยอมปล่อยคิงห์จับขาเรียวยาวแยกออกกว้าง พาดไว้กับขอบอ่าง ร่างขาวนวลลอยกลางน้ำ ใบหน้าเอยแดงก่ำ น้ำตาคลอเพราะทั้งเสียวทั้งหมดแรง“ซี๊ด… เสี่ย… พอแล้ว… เอยเดินไม่ไหว”เอยครางทั้งน้ำเสียงอ้อนและหอบกระชั้นแต่เสี่ยไม่ตอบ กลับกดสะโพกเข้ามาใหม่แรงกว่าเดิม“อ๊าาาาา เสี่ย”เสียงน้ำกระจายเพราะแรงกระแทกเสียงเอยสะท้อนอยู่ในห้องน้ำ “อ๊า… อ๊ะ… อาาา… ไม่ไหว… ซี๊ดดด มันเสียว… เสี่ยใจร้าย”มือเอยจิกบ่าเสี่ยแน่น ขาเกร็งสั่นไม่หยุดเสี่ยกระแทกไม่ยั้ง ใช้ความร้อนแรงบดขยี้ร่างเอยในน้ำไม่ให้พัก“เสี่ยจะทำให้เดินไม่ได้จริงๆ หึ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ก่อนจะซอยถี่ๆ ถี่ยิบจนเอยครางเสียงขาดเป็นห้วง“อ๊า อ๊ะ อ๊าาา เสี่ย ไม่ไหวแล้วววว”เอยแหงนหน้าครางสุดเสียง ตัวเกร็งกระตุก น้ำตาไหลปริ่มเพราะถึงจุดสุดยอดอีกรอบแต่เสี่ยยังไม่หยุดเขาดึงตัวเอยขึ้นมานั่งตักในอ่าง น้ำสาดกระจายอีกรอบ ก่อนอุ้มร่างนั้นพาดขอบอ่างในท่า อุ้มเเตงแล้ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่9
เอยหันมาเจอเจ้าของบาร์ยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงศอก กางเกงขายาวเข้ารูปกับท่าทีสงบเยือกเย็นที่แฝงความดุดันไว้“อ้าว เสี่ย มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”เอยยิ้มแหย ยกแก้วที่มีน้ำแอปเปิ้ลโซดาขึ้นเล็กน้อย“นานพอจะเห็นว่า คุยกับมันสนุกดี”เสียงต่ำเอ่ยเรียบ แต่สายตาเย็นเฉียบจนบาร์เทนเดอร์รีบขอตัวกลับไปทำงานทันทีเอยหลุดขำเบาๆ“หึงเหรอ”“ไม่หึง” เขาตอบทันที“หือ? งั้นเหรอ?” เอยเอียงคอยิ้ม ยกนิ้วแตะคางตัวเองแบบยั่วๆ “งั้นเอยกลับไปคุยต่อล่ะนะ”คิงห์คว้าข้อมือเล็กไว้ทันที แรงบีบเบาๆ แต่แน่นพอให้รู้ว่า… อย่าคิดเล่นกับเขา“อย่าเล่นกับไฟนะเอย”“ก็เสี่ยบอกว่าไม่หึง…”“แต่หวง”เสียงทุ้มกระซิบติดริมใบหู เรียกให้หัวใจของเอยเต้นแรงไม่แพ้กันแผ่นอกหนาแนบชิดจนเอยรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นในตัวอีกฝ่าย“ทำหน้าเครียดทำไม หืม?”คิงห์เอ่ยถามพร้อมดันแก้วกาแฟเข้าหาเอยที่นั่งหน้าบูดอยู่ปลายโซฟา“ไม่อยากได้ของขวัญแล้วเหรอ?”“ของขวัญอะไรอีกล่ะ... เสี่ยจะเอาอะไรมาแกล้งผมอีกไหมเนี่ย”เอยพูดงึมงำ สายตายังไม่สบกันคิงห์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วโยนซองตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งลงตรงหน้าร่างบาง“ญี่ป
อ่านเพิ่มเติม
บทที่10
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนสองคน ไฟเมืองโตเกียวสว่างไสวไม่ต่างจากดวงตาทั้งสองคู่ที่มองกันด้วยความรู้สึกที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆห้องพักโรงแรมกลางโตเกียวอบอุ่นด้วยฮีตเตอร์ แต่เอยกลับรู้สึกร้อนวาบตั้งแต่วินาทีที่ประตูห้องปิดลงยังไม่ทันได้ถอดเสื้อโค้ทดี เสี่ยคิงห์ก็ดึงเอยเข้ามาในอ้อมแขน กดร่างให้แนบชิดกับกำแพงห้องอย่างอ่อนโยนแต่เร้าใจ“ยังไม่อยากให้หลับ อยากกอดก่อน”เสียงทุ้มนั่นกระซิบข้างหู ปลายนิ้วสอดเข้ามาใต้ชายเสื้อ สัมผัสผิวร้อนวูบที่แผ่นหลังเอยหอบหายใจเบาๆ“อื้อ... เพิ่งกินราเมงมา ยังไม่ทันย่อยเลย”คิงห์ยิ้มมุมปาก โน้มหน้าลงจูบเบาๆ ที่ซอกคอ“ก็ไม่ได้จะกินราเมง”ปลายลิ้นลากช้าๆ ทิ้งไอร้อนบนผิวเนียนจนเอยสะดุ้งเฮือกร่างบางได้เอนตัวลงบนเตียง ผ้าห่มนุ่มเอยถูกกอดจากด้านหลัง เสี่ยกดจมูกแนบกลางแผ่นหลัง หายใจรินๆ เหมือนเสพติดกลิ่นเนื้อเนียนนุ่ม“กอดแน่นแบบนี้ทุกคืนได้ไหม เอยของเสี่ย”เอยหลับตา พยายามไม่ให้เสียงครางเล็ดลอด เพราะแค่เสี่ยขบเบาๆ ที่ติ่งหู มือก็เริ่มซุกซนใต้เสื้อยืดแล้ว“คืนนี้... ขอแค่กอดจริงๆ ใช่ไหม”เสียงถามเบาหวิว แต่คิงห์ตอบด้วยการสอดขามาพันเกี่ยวไว้ใต้ผ้าห่ม“กอด… แต่ไม
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status