ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]

“ไม่ไป”

เสียงตอบกลับสั้นๆ แต่ชัดเจนจากปากเอย ทำเอาเพื่อนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะถึงกับกลอกตา

“โว้ยเอย มึงจะอยู่แต่ห้องอีกแล้วเหรอวะ ชีวิตมีแค่เรียนกับข้าวกล่องจริงดิ?”

“แล้วมันผิดตรงไหน?” เอยเงยหน้าขึ้นจากโน้ตเรียน พร้อมเลิกคิ้วอย่างเหนื่อยใจ

“มันผิดตรงที่...กูอยากไปบาร์ แต่กูไม่อยากไปคนเดียว” เพื่อนมันงอแงยิ่งกว่าเด็กหัดเดิน

“แค่ไปนั่งดูไฟ ดูผู้ชาย ดูบรรยากาศ แล้วกลับ ไม่ได้ให้ไปเต้นเปลื้องผ้า”

เอยถอนหายใจยาว ก่อนจะปิดโน้ตอย่างยอมแพ้

“เออ ไปก็ไป...แต่แป๊บเดียว”

แสงไฟสลัวส่องกระทบเคาน์เตอร์บาร์ที่เต็มไปด้วยแก้วเครื่องดื่มหลากสี บาร์สุดหรูที่ขึ้นชื่อว่าแน่นทุกคืนแน่นอนในเมืองนี้ ไม่ใช่เพราะแค่ดีไซน์สวยหรือเครื่องดื่มรสเยี่ยม แต่เพราะเจ้าของบาร์ที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้า

“เสี่ยคิงห์ครับ โต๊ะ VIP พร้อมแล้วครับ” ลูกน้องกระซิบ

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นลำคอและแผงอกนิดๆ ที่สาวๆ หลายคนเคยละเมอถึง พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งประจำโต๊ะประจำ

สายตาเขากวาดมองผู้คนในร้านอย่างไร้อารมณ์ก่อนจะชะงัก

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อน เสื้อฮู้ดเรียบๆ กางเกงยีนส์ธรรมดา แต่กลับทำให้คิงห์หันกลับไปมองซ้ำอีกครั้ง

'หน้าหวานตาดุปากน่าจูบ'

แค่หนึ่งวินาทีที่สายตาประสานกัน โลกทั้งใบของเสี่ยเจ้าของบาร์ก็เหมือนจะเปลี่ยนไปชั่วขณะ

“ใครวะเด็กใหม่ในบาร์เหรอ?”

เขาไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้ว่ามาจากไหนแต่รู้แค่อย่างเดียว

คืนนี้เด็กนั่นต้องขึ้นห้องกับเขาให้ได้

เสียงเพลงในบาร์ยังคงดังคลอเบาๆ แต่สำหรับเอย เขารู้สึกเหมือนโลกกำลังเงียบลง

เพียงเพราะสายตาคมดุของใครบางคนที่มองมาราวกับจะกลืนกินเขาทั้งตัว

“มาคนเดียวเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ทำเอาเอยสะดุ้งน้อยๆ หันไปมองคนแปลกหน้าที่ยืนชิดใกล้ ราวกับรู้จักกันมานาน

“เปล่า มากับเพื่อน” เอยตอบเสียงเรียบ ตวัดตามองเล็กน้อย

คิงห์ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ สายตาเขามองใบหน้าหวานอย่างหยอกเย้า มือหนึ่งยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ “ลองดูสิ ของโปรดเสี่ย แต่คิดว่านายก็น่าจะชอบ”

เอยลังเล ก่อนจะรับแก้วมาจิบ รสชาติหวานขมแตะลิ้น แอลกอฮอล์พุ่งขึ้นจมูก แต่สิ่งที่ทำให้เขาเบิกตากว้างไม่ใช่รสเหล้า

แต่เป็นริมฝีปากของคนตรงหน้าที่แนบลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“อ๊ะ อื้อ”

ริมฝีปากร้อนบดเบียดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ลิ้นหนาแทรกเข้ามาอย่างชำนาญ ละเมียดชิมรสหวานจากปากของเอยราวกับกลืนกิน

มือแกร่งจับท้ายทอยของเขาแน่นไม่ให้หนี ริมฝีปากบดขยี้อย่างหยาบโลนแต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เอยพยายามจะผลัก แต่กลับถูกกอดแน่นเข้าไปอีก แขนแกร่งรั้งเอวเขาแนบชิดร่าง เสียงครางต่ำของอีกฝ่ายดังชิดริมใบหู

“ปากนายแม่งหวานกว่าที่คิด”

“ปล่อย” เสียงเอยสั่นพร่า หน้าแดงจัด หายใจหอบจากจูบเมื่อครู่

คิงห์จ้องตาเขา ก่อนจะโน้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอีกครั้ง

“คืนนี้ขอชิมมากกว่านี้ได้มั้ย?”