Mag-log inShare
8 ข้อแลกเปลี่ยน
Huling Na-update:
2026-01-05 18:45:59“แล้วคุณล่ะ จะทิ้งลูกตัวเองงั้นเหรอ” เสียงทุ้มพูดขึ้น
“ฉันไม่ได้ทิ้ง ฉันแค่อยากให้คุณช่วยเลี้ยงไปก่อนระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ฉันมีความจำเป็น”
“จำเป็นอะไร ?”
“บอกแล้วไง ว่าฉันต้องไปทำงาน”
“ก็ไม่ต้องไปสิ”
“ฉัน…”
จะบอกว่าขัดสน เงินทองชักหน้าไม่ถึงหลังก็กระไร ฉันอายเกินจะพูด ฉันไม่กล้าประกาศความลำบากของตัวเอง ฉันไม่สามารถจมปลักอยู่ที่เดิมกับเงินเดือนสองหมื่นได้
และที่สำคัญไปกว่านั้น ฉันรู้สึกได้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป โอกาสหนนี้เป็นตั๋วนำโชคของฉัน หลังจากนี้ถ้าทุกอย่างราบรื่น เมื่อฉันสามารถตั้งตัวได้ ขอแค่ฉันตั้งตัวได้ ฉันจะพาลูกย้ายมาอยู่กับฉัน
“คุณมีพร้อมทุกอย่าง เลี้ยงเด็กแค่สองคนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคุณ”
“ก็ใช่ แต่ผมไม่ว่างเลี้ยงเด็ก แล้วคุณล่ะ เอาลูกมาทิ้งให้ผมเลี้ยง ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ”
“ไม่หรอกค่ะ คุณสมควรทำหน้าที่พ่อ ถึงคราวคุณแล้ว”
“แต่ฉันก็เข้าใจนะคะ ว่าคุณอาจจะติดงานไม่มีเวลาว่าง แต่คุณสามารถจ้างพี่เลี้ยงช่วยดูแลได้”
“หลังเลิกงาน คุณแค่ต้องอุ้มลูก หอมลูก กอดลูก แล้วก็บอกรักลูก หน้าที่พ่อของคุณง่าย ๆ เพียงแค่นี้เอง”
ผู้หญิงที่เคยมีสัมพันธ์ เด็กที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขา เขารู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย มันเหมือนกับมีหลักฐานมัดตัว โซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่เขาไม่อาจตัดมันได้ ครองโสดมาอายุ 29 ปี วันนี้มีลูกสาวสองคน คู่แฝดนี้ก็ช่างน่าโมโห ดูสิ หน้าไม่เหมือนแม่มันเลย
เขาจำยอมรับ ทุกอย่างชี้ไปในทางเดียวกัน วันนี้สถานะของเขากลายเป็นคุณพ่อ
เธอหอบลูกหอบเต้ามาหาเช่นนี้ แสดงว่าจนตรอก เขาไม่ใจดำกับเด็ก
แต่ไม่ใช่กับแม่มัน !!!
เฟลิกซ์แสยะยิ้มออกมาเบา ๆ เขาเปิดเผยอีกด้านหนึ่งที่น้อยคนนักจะได้เห็น
“มันก็จริงผมสามารถเลี้ยงได้ ไหนคุณลองแสดงความรักที่มีต่อลูกให้ผมดูหน่อย”
“คะ ?”
ฉันย่นคิ้ว ลางสังหรณ์แปลก ๆ ทำไมน้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป สีหน้าแววตาด้วย มันฟังดูร้ายกาจ
“คุกเข่า แล้วคลานเข้ามาแทบเท้าผม”
ฉันยืนอึ้ง เขาเป็นบ้าอะไร ? ล้อเล่นใช่ไหม ? ให้คลานไปหา ?
เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายพูดต่อด้วยถ้อยคำสุภาพนุ่มนวล หากแต่นัยน์ตาสีเทาฉายแววเจ้าเล่ห์ ยิ้มต่ำทราม
“เร็วสิ อ้อนวอนผม พูดเพราะ ๆ พูดหวานหูให้ผมฟัง ผมอาจจะใจดีรับพิจารณาสงเคราะห์เด็กสองคนนี้ก็ได้”
“ไม่ว่างคุกเข่าค่ะ ฉันอุ้มลูกอยู่” เธอปฏิเสธทันที
ทำอย่างกับฉันเป็นขี้ข้าแน่ะ! นั่งไขว้ขากระดิกเท้า แล้วจะให้ฉันลงไปหมอบแทบเท้าขอร้องเนี่ยนะ เขาเลิกทาสตั้งแต่รัชกาลที่ 5 แล้วโว้ย !
หมอนี่คลั่งอำนาจ
มันเป็นบ้า
แววตามันโรคจิต ดูสีหน้าที่มันยิ้มสิ ฉันนอนกับมันไปได้ไงนะ ถ้ารู้ว่านิสัยแท้จริงเป็นแบบนี้ หล่อให้ตายก็ไม่เอาหรอก นี่ดันพลาดไปแล้ว เวรกรรมของฉันจริง ๆ ดันมาท้องลูกมันสะได้
“วางเด็กลงพื้นสิ”
“หยองหยอง แฮมแฮม พึ่งจะเริ่มคลานเป็น ยังเดินไม่ได้ หรือคุณจะอุ้มแทนล่ะ”
“จะไม่คลานมาแทบเท้าผมสินะ ?”
“ค่ะ เรื่องอะไรฉันต้องทำด้วย มองกลับกัน ฉันคลอดทายาทสืบสกุลให้คุณแค่นี้ก็บุญเท่าไรแล้ว ได้ทีเดียวตั้งสองคน”
เฟลิกซ์จ้องตาเขม็ง บรรยากาศเริ่มเข้าโหมดมืด เสมือนม่านหมอกปกคลุมทั่วห้อง
“จะเอางี้เหรอ ก็ได้ครับ”
น้ำเสียงเย็นยะเยือกนั้น หมูหวานพึ่งรู้ตัว ตายแล้ววววว ฉันพูดอะไรออกไป๊~ เผลอพลั้งปาก
“เอ่อ ฉัน~ ฉันแค่บอกค่ะ ไม่ได้จะทวงบุญคุณอะไร อย่าถือสาเลยนะคะ”
“เวลาผมเป็นเงินเป็นทอง ผมไม่เลี้ยงให้ฟรี คุณมีอะไรมาแลกบ้าง”
ขี้ตืดจริง ๆ เลย เป็นถึงรองประธาน เธอกัดฟันก่นด่าในใจสารพัด เมื่อลองทบทวนดู เธอเริ่มตระหนัก สถานะของเธอตอนนี้มีแต่คำว่าจ่นจ๊นจน ค้างค่าเช่า นั่งรถเมล์ กินมาม่า
แต่เขารวยอยู่แล้ว ? ข้อแลกเปลี่ยนของเขา ไม่น่าจะใช่ตัวเงิน บางทีอาจจะเป็นเรื่องบนเตียง ? หมูหวานใช้ไหวพริบอันน้อยนิดเฉไฉอ่อนน้อมถ่อมตน น้ำคำนุ่มนวลไพเราะเสนาะหู
“ฉันเป็นเพียงพนักงานตัวเล็ก ๆ ลำพังเงินเดือนนิดเดียวเองค่ะ ฉันไม่มีค่าจ้างให้หรอกนะคะ จะมีให้ก็แค่ลูก แก้มอ้วน ๆ นั่น ฉันจะอนุญาตให้คุณหอมกอดลูกได้ตามต้องการค่ะ ถือว่าเป็นของแลกเปลี่ยน”
“ไม่เอา”
เฟลิกซ์ยังคงนั่งวางมาดท่านประธาน มองผู้หญิงตรงหน้าไม่กะพริบตา เธอเป็นคนสวย เธอขาวไปทั้งตัว เขาชอบที่ตัวเองอยู่เหนือกว่าเธอ เขาชอบที่ตัวเองสามารถออกคำสั่งกับเธอได้
“แก้ผ้าให้ผมดูเป็นข้อแลกเปลี่ยนหน่อยสิ เหมือนเมื่อคืนนั้น”
“บ้า ! ต่อหน้าเด็ก อย่าพูดเรื่องน่าเกลียดแบบนี้”
ประโยคนี้ทำเขาหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
“ต่อหน้าเด็กเหรอ ฮึ ?”
เขาเบี่ยงสายตามองคู่แฝดที่เธอหนีบคล้องเอวซ้ายขวา กอดแม่มันแน่นเชียว
“ลูกคุณยังฟังที่เราพูดไม่รู้เรื่องหรอก ดูสิ ยังดูดนิ้วน้ำลายย้อยอยู่เลย”
นี่หรอกหรือข้อแลกเปลี่ยนที่เขาอยากได้ ฉันจะทำยังไงดี เหมือนว่าเขาจะเอาให้ได้ด้วยสิ แววตาของเขาหมายมั่น รู้งี้ยอมลงไปหมอบแทบเท้ายังดีเสียกว่า
“อืม เร็วสิ ถ้าจะไม่วางลูกบนพื้นก็ส่งมาทางนี้ เดี๋ยวจะรับอุ้มให้ชั่วคราว”
เฟลิกซ์กระดิกปลายรองเท้าเบา ๆ เสมือนตนเองกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ จ้องคนตัวเล็กตาเป็นมัน รอเธอปลดเปลื้องอาภรณ์
“ใครจะบ้าไปทำ ไม่มีข้อแลกเปลี่ยนที่ดีกว่านี้เหรอคะ”
“ทีอ้าขาให้หมอ ยังทำได้เลย เปลือยร่างกายให้ผมดูนิดหน่อยจะเป็นไรไป”
“ถ้าฉันไม่ขาหยั่งให้หมอ แล้วจะให้คลอดลูกทางปากเหรอคะ”
“จะแก้ไม่แก้ครับ ไม่แก้ก็เอาลูกคุณกลับไป ผมไม่นิยมทำงานฟรีถ้าไม่ได้สิ่งตอบแทนที่คุ้มค่า”
Pinakabagong kabanata
ไข่แฝดลับของท่านรอง ตอนพิเศษ 3 จบ หยองๆ แฮมๆ ตอนโต
10 ปีต่อมา“ปาปี๊ขา เค้าอยากเป็นดารา” แฮมแฮมพล่ามบอกบิดา เด็กน้อยในวันนั้นตอนนี้เริ่มโตเป็นสาวแล้ว“เหลืออีกสามเดือน ถ้าเทอมหน้าแฮมแฮมทำเกรดออกมาได้ดี ปาปี๊จะให้ถ่ายโฆษณาชิ้นใหญ่”“จริงนะคะ” แฮมแฮมจ้องพ่อตากลมโต“ครับ แต่ต้องไต่อันดับขึ้นมาอย่างต่ำ 10 อันดับนะ ถ้าได้แค่ 9 ปาปี้ไม่ปัดขึ้นให้นะ”“ค่ะ สบาย เค้าเรียนเก่งอยู่แล้ว”คนเป็นพ่อยิ้มเขิน ลูกไปได้ความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนกันนะแฮมแฮมเรียนอ่อนมาก เทียบลำดับเกรดของทั้งห้อง ได้ที่ 20 จากทั้งหมด 30 คน ส่วนหยองหยองเรียนดี เดิมทีสอบได้ลำดับต้น 2 หรือ 3 มาตลอดตั้งแต่ประถม แต่ล่าสุด ม.2 เทอมหนึ่ง หยองหยองคว้าที่หนึ่งของห้องน่าตลกไปกว่านั้น คือทั้งคู่เรียนห้องเดียวกัน ซึ่งแฮมแฮมอาศัยวิธีการทุ่นแรง ลอกการบ้านของหยองหยอง ไม่เชิงว่าแฮมแฮมเรียนไม่เก่ง สองแฝดไอคิวเท่า ๆ กัน แต่แฮมแฮมไม่ได้สนใจเรื่องเรียน ลูกมีความเป็นตัวเองสูง รักสวยรักงามมาตั้งแต่เด็ก ชอบแต่งหน้าทาปากพูดออกหน้ากล้อง ประโยคที่ลูกบอกว่าอยากเป็นดารา เขารู้ว่าลูกพูดจริง เขาฟังมาเป็นร้อยรอบแล้วแฮมแฮมมีช่องโซเชียลของตัวเอง ใกล้จะครบสองแสนผู้ติดตาม เนื้อหาคอนเทนต์แต่งหน้า แต่งตัว ไล
ไข่แฝดลับของท่านรอง ตอนพิเศษ 2 แฮมแฮมเลี้ยงน้อง & อีกสักคนไหม
น้ำอุ่น ๆ สองมือของแฮมแฮมช่วยลูบถูตัวน้อง จับต้นขาหนา ต้นแขนแน่น ๆ“มัมมี้~ น้องน่ายักจังเยย~” แฮมแฮมเปรยปราย มองน้องชายตาไม่กะพริบ น้องฟรองต์เริ่มอ้วนแล้ว จับส่วนไหนก็แน่นเต็มมือไปหมด“เมื่อก่อนแฮมแฮมของมามี้ก็น่ารักแบบนี้ค่ะ”“จริงเหยอคะ”“ค่ะลูก หนูน่ารักมาก มามี้จูบหนูทุกเช้าก่อนไปทำงาน”หมูหวานมองใบหน้าลูกสาวด้วยความรักเต็มเปี่ยม พรางหวนนึกถึงอดีต ครั้งยังอาศัยอยู่อะพาร์ตเมนต์ที่เก่า พี่เลี้ยงที่จ้างไว้จะมาเจ็ดโมงเช้า และฉันต้องออกไปทำงาน ฝากลูกให้อยู่กับพี่เลี้ยง เวลานั้นจะเป็นเวลาที่แฮมแฮมร้องทุกเช้า เสียงร้องไห้ของลูกฉุดรั้งขาทั้งสองข้างของฉัน มันช่างหนักหน่วง กว่าฉันจะกลั้นใจก้าวขาพ้นประตูได้ ฉันข่มความรู้สึกรีบจ้ำอ้าว กลัวตัวเองจะใจอ่อนฉันอยู่คนเดียว คลอดเอง เลี้ยงเอง เลี้ยงลูกมาด้วยความยากลำบาก ฉันไม่มีความพร้อมด้านการเงิน ทนกัดก้อนเกลือกิน กว่าจะพ้นแต่ละเดือน ในกระเป๋าเหลือเพียงเศษเหรียญ ซื้อของตลาดนัดหาเมนูให้สองแฝดวัยหกเดือนทาน หิ้วกล้วยน้ำว้าสุกกลับบ้าน เจ้าเด็กอ้วนส่อแววกินเก่งมาตั้งแต่เด็ก กล้วยบดไข่แดง แฮมแฮมอ้าปากรอให้แม่ป้อน ข้าวตุ๋นน้ำซุป แฮมแฮมกินทุกอย่าง ในความ
ไข่แฝดลับของท่านรอง ตอนพิเศษ 1 แฮมแฮมไม่ไปโรงเรียน (ติดเหรียญถาวร)
เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ด้วยเช้าวันจันทร์ ชีวิตที่ราบรื่นในบ้านหลังโต แล้วก็ความยุ่งเหยิงอีกนิดหน่อย“แฮมแฮม อาบน้ำไปโรงเรียนครับ” เสียงรบเร้าจากคนเป็นพ่อเฟลิกซ์คะยั้นคะยอแฝดคนเล็กทุกเช้า หากแต่ผลลัพธ์ยังเป็นเหมือนเดิม เจ้าตัวมุดตัวหลบซ่อนใต้ผ้าห่ม ไม่ยอมลุกจากเตียงเข้าสัปดาห์ที่สอง สำหรับการเปิดภาคเรียนชั้นอนุบาลหนึ่ง แฮมแฮมจอมขี้เกียจไปเรียนเพียงหนึ่งวันเท่านั้น วันถัดมาก็ไม่ไปอีกเลยประสบการณ์ไปเรียนวันแรกไม่ต้องพูดถึง เจ้าตัวร่ำไห้น้ำตาแตก เกาะขาพ่อขาแม่ไม่ยอมให้พ่อแม่กลับบ้าน ยังดีที่มีหยองหยองอยู่เป็นเพื่อน เฟลิกซ์เลือกให้สองแฝดเรียนห้องเดียวกัน เกิดมีเหตุอะไรขึ้นมา หยองหยองจะได้ช่วยเหลือน้อง อย่างน้อยก็ช่วยปลอบตอนน้องร้องไห้ก็ยังดี แฮมแฮมขี้แยเจ้าน้ำตาตั้งแต่แบเบาะ จนตอนนี้ 3 ขวบแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหาย“แฮมแฮม ลุกมาอาบน้ำครับลูก พี่หยองหยองแต่งตัวเสร็จแล้วนะ เราจะไปโรงเรียนแล้ว” เมื่อเห็นว่าลูกยังคงนิ่งไม่ยอมออกจากใต้ผ้าห่ม คนเป็นพ่อจึงหว่านล้อมต่อ“มาครับไปโรงเรียนกัน มีพี่หยองหยองไปด้วย บ่ายสองครึ่งเลิกเรียน ปาปี๊จะมารับ ตอนเที่ยงปาปี๊จะแวะไปกินข้าวกับแฮมแฮมด้วย”แฮมแฮมยัง
ไข่แฝดลับของท่านรอง 67 ปิกนิกสวนสาธารณะ ตอนจบ
รถตู้คันโตจอด ณ สวนสาธารณะประจำอำเภอ ผู้คนประปรายด้วยเพราะเป็นต่างจังหวัด ค่อนข้างสงบเงียบไม่แออัด เหมาะสำหรับพักผ่อนหย่อนใจครอบครัว“ปาปี๊ อุ้มงา~ อุ้มเค้า” แฮมแฮมชูสองแขน หมายให้พ่ออุ้มเฟลิกซ์หลุบมองลูก เขาสามารถอุ้มหมูหวานที่กำลังท้องได้ด้วยมือข้างเดียว อีกข้างใช้อุ้มแฮมแฮม แต่ยังมีหยองหยองอีกคน กลัวหยองหยองเกิดน้อยใจว่าพ่ออุ้มแต่น้อง ให้มันสองคนเดินตามหลังมาเองละกัน อายุ 2 ขวบกว่าแล้ว อีก 3-4 เดือนก็จะเข้าเรียนอนุบาล“ปัมปี๊~ อุ้มเค้า~” แฮมแฮมยังคงงอแง จะชักดิ้นชักงอให้ได้“หยองหยอง ปาปี๊ฝากจูงมือน้องด้วยครับ” เฟลิกซ์เดินนำหน้าพร้อมกับภรรยาท้องกลมในอ้อมแขนแฮมแฮมได้เห็นจะร้องไห้ พ่อเดินหนีไปแล้ว“ปัมปี๊ต้องอุ้มมัมมี้ มัมมี้ต่อง มัมมี้เซ็บขา” หยองหยองร่ายยาวบอกน้องสาวฝาแฝด“เดินมาเย็ว!! แฮมแฮม!!” หยองหยองใช้อภิสิทธิ์การเป็นพี่ออกคำสั่งกับน้อง มันไม่ยอมดีนัก จูงมือลากแขนซะเลย“เย็ว ๆ ปัมปี๊เดินนำหน้าไปแย้ว”“ไม่เดินรอลูกหน่อยเหรอคะ” หมูหวานพูดขึ้น สองแขนเรียวคล้องคอเฟลิกซ์ ดวงตาของเธอคอยเหลือบมองลูกที่อยู่ด้านหลัง อยู่ห่างกันไกล เด็ก ๆ เดินช้ามาก แฮมแฮมคงจะงอแง“ไม่หลงหรอก อย่าลืมส
ไข่แฝดลับของท่านรอง 66 หยองๆ แฮมๆ นักทำลายล้าง
เช้าที่สดใส อากาศต่างจังหวัดชื่นปอด คนท้องเปรยปราย“อยากกินลูกกอกลุงดำ”คนฟังคิ้วขมวดงุนงง เขาไม่รู้จักในสิ่งที่เธอกล่าวมา“ลูกกอก คืออะไร”“มะกอกค่ะ ไปลักมาให้หน่อย อยู่ข้างถนน ข้าง ๆ ต้นเงาะจำได้ไหม น่าจะแก่แล้ว อยากกินจิ้มพริกเกลือ”ครั้งอดีตเธอเคยพาเขาไปขโมยเงาะข้างทางของใครก็ไม่รู้“ซื้อเอาดีกว่า” เฟลิกซ์เสนอสิ่งที่สมควรทำ“อยากกินของลุงดำคนเดียว มันอร่อยกว่า”เฟลิกซ์ยกหูโทรศัพท์ โทรหาคนขับรถ ไม่ถึง 20 นาที รถตู้สีดำจอดเบื้องหน้าเขากล่าวสั่งงานของวันนี้ คือไปขโมยมะกอกของลุงดำ พิกัดห่างจากไปอีก 3 กิโล ซ้ายมือข้างเงาะต้นใหญ่คนขับรถยิ้มเจื่อนเมื่อรู้สิ่งที่ตนต้องไปทำ “อ่า ทราบครับ”“เอาลูกอ้วน ๆ แก่จัดนะคะ ลักเงาะมาด้วยนะ 2-3 ช่อ” หมูหวานพูด“ได้ครับ” คนขับรถยิ้มรับระหว่างที่ขับรถ ชายฉกรรจ์แอบบ่นนินทาเจ้านาย“ของแค่นี้ ทำไมไม่ซื้อเอา สั่งให้ไปขอโมยของชาวบ้านเนี่ยนะ?”หลังได้มะกอกกับเงาะมาเป็นที่เรียบร้อย ยังมีอีกงานหนึ่งที่ต้องไปทำ เจ้านายกระซิบสั่ง คำถามคือ จะไปหาซื้อมาจากไหน แถวนี้เป็นชุมชนตำบลเล็ก ๆ ไม่น่าจะมีร้านขายไม่นานเกินรอ คนขับรถกลับมาพร้อมกับของที่สั่ง เงาะสีแดงช่อใหญ
ไข่แฝดลับของท่านรอง 65 สองแฝดออกผจญภัย & แม่ตีตูดลาย
อากาศเช้า ๆ ยังคงหนาวแต่ก็ไม่มากนัก พระอาทิตย์ทอแสงอบอุ่น ฝ่าเท้าน้อยย่ำเตาะแตะเป็นจังหวะตามเส้นสีขาวของถนนยางมะตอย สองข้างทางมีใบหญ้าสีเขียวขจี รู้สึกเป็นอิสระดั่งลูกนกน้อยออกจากรัง ผจญภัยโลกกว้าง จินตนาการถึงไก่ทอดอร่อย ๆ ท้องเริ่มร้อง อยากกิน“ไก่ต้อด ไก่ต้อด ไปกิงไก่ต้อด” แฮมแฮมอารมณ์ดีร้องฮัมเพลงตลอดทาง“เอาน่อง แย้วก็ปีก” หยองหยองเสริม“แฮมถือเงินดี ๆ นะ เดี๋ยวหล่นหาย อดเยย”“เค้าใส่ในกาเป๋าแย้ว”เด็กหญิงแก้มย้วยสองพี่น้อง เดินจับมือ สอดประสานนิ้วทั้งห้าแน่นหนึบ ไม่มีทิ้งกัน ทั้งคู่ไม่เคยแยกจากกันแม้แต่วันเดียว มีหยองหยองที่ไหน ต้องมีแฮมแฮมที่นั่น อยู่ด้วยกันตั้งแต่ตัวเท่าเม็ดถั่ว จนตอนนี้กลมเป็นถังแก๊ส10 นาทีต่อมา ความสดใสจางหายทีละนิด ขาคู่สั้นเริ่มล้า เรี่ยวแรงถดถอย แฮมแฮมพึมพำ “เค้าเหนื่อยแย้ว ยังไม่ถึงอีกเหยอ”หยองหยองย่ำเท้าตามหลังน้องไม่ไหว คิดจะหันหลังกลับทางเดิม“ไกล ไม่ไปแย้ว เยากลับบ้านเถอะ มามี้เป็นห่วง หิวนมแย้ว”ทั้งคู่หยุดพักหายใจ มันเหนื่อยจริง ๆ ไหงตอนนั่งรถแค่แป๊บเดียว นี่เดินนานแล้วยังไม่ถึงร้านไก่ทอดเลยหญิงวัยกลางคนเพลิดเพลินกับการรดน้ำต้นไม้บริเวณแปลงหน้าบ
Maaari mong magustuhan
ขย้ำรักเลขา NC-20
C393.2K viewsเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat56.7K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน306.1K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น76.9K viewsปราการรักร้าย
เค้กมัฟฟิ่นn81 viewsเงาแค้น พันธการรัก
กุหลาบดิน138 viewsไม่ควรรัก คนหมดใจ
Kaeru write28 viewsสอนรักลูกสาวท่านประธาน
เฮียกังฟู624 views
