เงาแค้น พันธการรัก

เศรษฐวัฒน์ยืนนิ่งอยู่หน้าต่างอยู่นาน… นานพอที่แสงจากเสาไฟถนนทอดเงาเย็นเยียบลงบนใบหน้าแข็งกร้าวของเขา ความมืดด้านนอกไม่ได้ช่วยให้หัวใจสงบลงแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ที่ย้ำเตือนว่าฝันร้ายเมื่อครู่ยังตามหลอกไม่หยุด เขายกมือขึ้นกดสันจมูกแรง ๆ เหมือนกับพยายามบีบความเจ็บให้หายไปกับปลายนิ้ว แต่สุดท้ายทำได้เพียงปล่อยลมหายใจหนัก ๆ ที่เต็มไปด้วยความคั่งแค้นออกมา ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น “ท่านประธานครับ พรุ่งนี้เวลา 09.00 น. ทีมประชาสัมพันธ์จะไปคอยรับเพื่อเดินทางไปงานเปิดตัว KC PRIME X ครับ — ธวัช” เขามองข้อความนั้นนิ่ง ๆ อยู่นาน ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงอย่างช้า ๆ ใช่… งานพรุ่งนี้สำคัญ เขาต้องปรากฏตัวในฐานะประธานบริษัท KC. LUXURY AUTO ให้สมบูรณ์แบบ ให้ทุกคนเห็นความมั่นคงและอำนาจของเขา แต่ลึกลงไป เขารู้ดีว่าเหตุผลที่แท้จริงคืออะไร… เศรษฐวัฒน์นั่งนิ่งอยู่หน้าข้อมูลของรถยนต์รุ่นลิมิเต็ดที่เพิ่งเปิดตัวไปสด ๆ ร้อน ๆ ในยุโรป รถยี่ห้อเดียวกับที่ศลิษาเคยพูดถึงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่สุดในชีวิตและตั้งใจจะเอาเข้ามาทำตลาดในไทย เขาจำได้ดี… คืนที่น้องสาวยืนกอดแ

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงท้ายเทอมคึกคักปนความกดดัน นักศึกษาปีสุดท้ายในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยืนจับกลุ่มกันหน้าอาคารเรียน บางคนกอดแฟ้มเอกสารแน่น บางคนพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนแล็ปท็อปหรือไอแพดอย่างเร่งรีบ ทุกสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวลที่ซ่อนอยู่ “ขวัญ ทางนี้”เสียงอัญญา เพื่อนสนิทเรียกจากโต๊ะหินอ่อนใต้ตึก พาขวัญรีบก้าวเท้าเร็ว ๆ ไปสมทบ พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ“นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว”“คนอย่างพาขวัญ พรรณวัตร เคยพลาดด้วยเหรอ” อัญญาพูดหยอก ก่อนจะยิ้มกว้าง “โปรเจกต์ Emotional Branding ของแก อาจารย์ที่ปรึกษาเอาไปขิงในห้องพักครูไม่หยุดเลยนะ พร้อมพรีเซนต์ยัง”พาขวัญไม่ตอบทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเปิด MacBook ขึ้นมาตรวจสอบสไลด์หน้าแล้วหน้าเล่า นิ้วเรียวเลื่อนไปบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายแนวไลฟ์สไตล์ เรื่องราวของผู้คน และบรรยากาศ มากกว่ากราฟตัวเลขที่น่าเบื่อ“สินค้าที่ดีมันต้องเข้าถึงอินเนอร์คนว่ะแก” เธอพูดขณะสายตายังจดจ่ออยู่กับจอมอนิเตอร์ “เราไม่ได้ขายแค่ของ แต่เรากำลังขายความหมายที่เขาอยากจะให้มันอยู่ในชีวิตเขา”“พูดซะ…ฉันอยากควักเงินซื้อเดี๋ยวนี้เลยว่ะ” อัญญาหัวเราะเบ

อาคารกระจกสูงของ KC. LUXURY AUTO สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนประติมากรรมคริสตัลขนาดยักษ์ โลโก้สีเงินนูนเด่นอยู่เหนือประตูทางเข้า ให้ความรู้สึกหรูหราแบบไม่พยายามอวด. พาขวัญก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม Signature ของแบรนด์กลิ่นหนังผสมไม้หอมที่ให้ความรู้สึกมั่งคั่งและเข้าถึงยาก “ตื่นเต้นชะมัด…ตึกจริงสวยกว่าที่เห็นในเว็บอีกแก… บริษัทระดับท็อปขนาดนี้ ถ้าเราได้ทำงานที่เดียวกันนะ จะเป็นอะไรที่คอมพลีทมาก” อัญญากระซิบเบา ๆ พร้อมกับปรับสูทตัวเองให้เข้าที่พาขวัญพยักหน้า พยายามซ่อนมือที่เย็นเฉียบ “นั่นสิแอน แต่คนสมัครเยอะขนาดนี้ ดูแต่ละคนสิ เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจทั้งนั้นเลย เราจะรอดไหมนะ” พาขวัญตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างตั้งแต่ยืนในล็อบบี้ เพดานสูง เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อน และสายตาของพนักงานต้อนรับที่สุภาพแต่ประเมินทุกการเคลื่อนไหว พวกเธอได้รับบัตรผู้มาติดต่อ และถูกเชิญขึ้นไปยังชั้นสัมภาษณ์ห้องรับรองผู้สมัครกว้าง โปร่ง เงียบ มีผู้สมัครอีกประมาณสิบกว่าคนนั่งรออยู่ ทุกคนดูเก่ง ดูมั่นใจ และดูพร้อมพอ ๆ กัน พาขวัญกำแฟ้มเอกสารแน่นโดยไม่รู้ตัว“ไม่ต

ความเงียบสงัดภายในอู่ซ่อมรถยามค่ำคืนดูหนักอึ้งกว่าทุกวัน แสงสลัวจากหลอดนีออนสีส้มเหนือหัวส่องกระทบคราบน้ำมันบนพื้นปูนขรุขระจนดูเป็นเงาเลื่อมสะท้อนความหยาบกร้านของชีวิตที่เขาเผชิญมา ภารันต์นั่งจมดิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเก่าที่สีลอกร่อน เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบช้าๆ ปล่อยให้กลุ่มควันสีเทาลอยล่องหายไปในอากาศ... พยายามภาวนาให้ความวิตกที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัวจางหายไปง่ายๆ แบบควันบุหรี่พวกนั้นบ้าง‘หรือเขาจะคิดมากไปเอง…’ เขาพยายามตั้งคำถามเพื่อปลอบใจตัวเอง ชื่อ ‘ธัน’ อาจจะเป็นแค่ความบังเอิญที่โหลที่สุดในประเทศนี้ หรือโลกมันอาจจะไม่ได้เหวี่ยงน้องสาวของเขาไปวางไว้ในเงื้อมมือของศัตรูเบอร์หนึ่งได้แม่นยำขนาดนั้น ทว่าหัวใจที่กระตุกผิดจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงนัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดของเศรษฐวัฒน์ในวันวาน กลับตะโกนเตือนว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือการจงใจที่น่าขนลุกชายหนุ่มก้มลงมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง... มือที่เคยเปรอะเปื้อนเลือดขณะโอบกอดร่างไร้วิญญาณของศลิษา และมือคู่เดียวกันนี้ที่สู้ทนประคับประคองพาขวัญให้เติบโตมาอย่างดีที่สุดแทนพ่อกับแม่เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ความจริงมันหนักอึ้งจนขยับปากพูดออกไ

เวลาเลิกงานผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว แต่ไฟที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานยังคงสว่างอยู่ พาขวัญกำลังจดจ่ออยู่กับการสรุปรายงานโปรเจกต์ใหม่จนลืมดูเวลา มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นมิสคอลจากพี่ชายเกือบสิบสายและข้อความที่เต็มไปด้วยความกังวล‘ขวัญ อยู่ไหน เลิกงานหรือยัง? พี่รออยู่ที่หน้าอู่นะ’ ‘ขวัญ รับสายพี่หน่อย’ เธอกำลังจะพิมพ์ตอบ แต่ทว่า... เสียงเปิดประตูกระจกอัจฉริยะดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าของเศรษฐวัฒน์ที่ก้าวออกมา เขาถอดสูทตัวนอกออก เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างเหลือร้าย“ขยันเกินไปหรือเปล่าครับ วันแรกผมยังไม่ให้โอทีนะ” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ“อ๊ะ...ท่านประธาน ขวัญขอโทษค่ะ พอดีกำลังเพลินไปหน่อย” พาขวัญรีบเก็บของเข้ากระเป๋า “ขวัญกำลังจะกลับแล้วค่ะ”“เดี๋ยวก่อนครับ...” เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ “วันนี้ทำงานวันแรก แถมคุณยังสรุปงานออกมาได้ดีเกินคาด ผมว่าจะชวนไปทานข้าวฉลองเริ่มงานสักหน่อย ถือเป็นการรับน้องในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว... สะดวกไหมครับ”พาขวัญชะงักไปครู่หนึ่ง “เอ่อ... คือ พี่ชายขวัญรออยู่ที่บ้านค่ะ ขวัญเกร